"Διότι τώρα βλέπομεν διά κατόπτρου αινιγματωδώς, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον"

A' Κορινθίους ιγ' 12

Διαβάζοντας κανείς το κεφάλαιο της αγάπης, αυτό της Α' Κορινθίους ιγ', μένει εκστατικός με το μεγαλείο αυτής της αρετής που πηγάζει από την καρδιά του Δημιουργού. Η ίδια μας η ύπαρξη είναι αποτέλεσμα της αγάπης του Θεού και η αιώνια σωτηρία μας δια του Ιησού Χριστού πάλι εκπορεύεται από την τέλεια αγάπη του Πατέρα μας (Ιωάννης γ'16). 

Μπροστά σε αυτή την τελείως καθαρή, φωτεινή αγάπη, όλοι μας είμαστε λειψοί. Στο φως της δείχνουμε μικροί, βρώμικοι, ατελείς, αποτυχημένοι. Πολλοί άνθρωποι και εκκλησίες προκόβουν στη θεολογία και στην εξερεύνηση της Αποκάλυψης και των μυστικών της αλλά χωλαίνουν απέραντα στο θέμα της εγκάρδιας αγάπης. 

Ο Θεός δεν μας επιτρέπει όσο είμαστε στη γη να δούμε τους εαυτούς μας όπως Αυτός μας βλέπει διότι πιθανότατα θα τρέχαμε πανικόβλητοι να κρυφτούμε. Το φίλτρο της θεϊκής ματιάς δεν το έχουμε συνηθίσει και ούτε φανταζόμαστε πόσο τέλειο είναι καθότι ζούμε σε ένα απίθανα ατελή κόσμο στον οποίο η αγάπη είναι ιδιοτελής, ατελής, λιγοστή. 

Ιδού όμως! Ο Θεός μας λέει πως κατασκεύασε ένα καθρέπτη, το Λόγο Του. Μας λέει να κοιταζόμαστε εκεί μέχρι να πάμε στον ουρανό. Μας τονίζει να περάσουμε αρκετή ώρα κοιτάζοντας αυτόν τον καθρέπτη. Η κακή μας πνευματική όραση ίσως να μη μας επιτρέψει να δούμε καλά τον εαυτό μας, όπως τότε στην εποχή την παλιά που τα κάτοπτρα δεν υπήρχαν όπως τα ξέραμε εμείς αλλά συνήθως ήταν καλά γυαλισμένος μπρούτζος ή άλλο παρόμοιο μέταλλο. 

Αυτό το "αινιγματωδώς" που λέει το εδάφιο, δείχνει τούτο ακριβώς το πράγμα. Πως ναι μεν ο Θεός μας βλέπει πεντακάθαρα αλλά εμείς με τη φτωχή μας πνευματική αντίληψη, με τη μικρή αγάπη, με τις γκρίνιες και τις απιστίες μας, δεν μπορούμε να δούμε καθαρά την αγάπη ή την καρδιά του Θεού. Είναι μια κατάσταση που θα κρατάει σε όλη μας τη ζωή. Εσκεμμένα όμως ο Θεός δεν θα κάνει τον καθρέπτη τελειότερο, όπως είπαμε, για να μη μας πιάσει ο απόλυτος πανικός με αυτά που θα δούμε. 

Μας ζητάει όμως να μείνουμε στις συμβουλές και την οδηγία της Αγίας Γραφής και να προσπαθούμε όσο γίνεται να θυμόμαστε τις διδαχές Του. Κι αν η αγάπη μας δεν είναι αρκετή, Αυτός έχει ατελείωτη να μας δώσει. Άν δεν έχουμε τη δυνατότητα να συγχωρούμε ή να υπηρετούμε, πάλι Αυτός μπορεί και θέλει να μας τη δώσει. 

Είθε να καθρεπτιζόμαστε έστω και με την ατελή μας καρδιά στο Λόγο του Θεού και να προσπαθούμε λίγο κάθε φορά να κάνουμε πράξη την πίστη και την αγάπη. Και μια μέρα θα Τον δούμε πρόσωπο προς πρόσωπο ντυμένοι με τη δική Του αγάπη, δικαιοσύνη και δόξα.

"O δίκαιος πίπτει επτάκις και σηκόνεται"

Παροιμίες κδ' 16

Υπάρχει στο Χριστιανισμό μια περίεργη αντίληψη που λέει πως ο άνθρωπος που αγαπάει το Θεό δεν πρέπει να κάνει τούτο και εκείνο, απαγορεύεται να κάνει το άλλο, πρέπει να είναι εγκρατής και σώφρων, διδακτικός και πράος, ταπεινός και γεμάτος αγάπη. Αυτό που συχνά δεν αναφέρεται σε διάφορες διδασκαλίες είναι πως αυτό το επίπεδο πνευματικότητας δεν έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη και σίγουρα δεν το αποκτά ο άνθρωπος προσηλωμένος σε καθημερινές προγραμματισμένες κινήσεις : Σήμερα θα κάνω αυτό το καλό έργο, αύριο εκείνο, μεθαύριο το άλλο. Οι "αλυσίδες προσευχής", οι νηστείες και οι οδηγίες για το πως θα επιτευχθεί αναζωπύρωση συχνά ουδέν αποδίδουν.

Ένας αρκετά πιθανός λόγος είναι πως η επαφή με το Θεό είναι κατα 90% προσωπική και κατά 10% δογματική. Η αναζήτηση της καρδιάς του ανθρώπου για την καρδιά του Θεού είναι το μέγα μυστήριο όλης της Αγίας Γραφής. Μόλις αυτές οι δυο καρδιές συναντηθούν και η ανθρώπινη καρδιά ποθήσει την αγάπη του Πατέρα, θα επέλθει μια θαυμαστή αλλαγή. Ο άνθρωπος θα θελήσει να μείνει κάτω από τα φτερά του Θεού διότι σε Αυτόν θα βρει το νόημα της ζωής. Από Αυτόν θα ζητήσει απαντήσεις στα προβλήματα, σε Αυτόν θα στραφεί για κάθε υπόθεση. Θα μελετήσει το Λόγο Του όχι γιατί θα θεωρηθεί καλός Χριστιανός αλλά γιατί θα λαχταρήσει να μάθει για το χαρακτήρα του Δημιουργού του. Τι Του αρέσει, τι Τον ευχαριστεί, τι απεχθάνεται. 

Ένας τέτοιος άνθρωπος θα πικραίνεται για κάθε τι που θα προκαλεί θλίψη στο Πνεύμα του Θεού. Θα ζητάει συγχώρεση και θα την λαμβάνει διότι ο Θεός ξέρει το πόσο δύσκολο είναι ο άνθρωπος να κάνει το καλό με δικές του δυνάμεις μόνο. Και για αυτό το σημερινό εδάφιο μας λέει πως ο δίκαιος, αυτός που έχει δια του Χριστού καθαριστεί από τις παλαιές αμαρτίες, είναι επιρρεπής στις πτώσεις. Και όχι μια, αλλά επτά φορές. Το επτά στη Βίβλο συμβολίζει την πληρότητα. Άν το εφαρμόσουμε ελαφρώς στο εδάφιο, θα σήμαινε πως ο δίκαιος είναι πάντα σε κίνδυνο να πέσει και πάντα κάτι θα τον ρίχνει πνευματικά. Μια άστοχη κουβέντα, μια κακή σκέψη, η πληγή που προκάλεσε σε κάποιον άλλο.

Θα πέφτει αυτός ο δίκαιος από τις δοκιμασίες επίσης. Από τα καθημερινά της ζωής. Θα λιποψυχεί, θα απελπίζεται, θα έχει κατήφεια και στενοχώρια. Δεν θα είναι το προφίλ εκείνου του ανίκητου, ατσάλινου Χριστιανού για το οποίο κόπτονται πολλές εκκλησίες και το οποίο προωθούν. Αυτές οι διδαχές δεν ανέχονται την πτώση. Θεωρούν αμαρτία και ολιγοπιστία τις δοκιμασίες, ακόμη και τις αστοχίες. Αυτό το φρόνημα υπάρχει βέβαια και στον κόσμο που θεωρεί πως ο πετυχημένος στη ζωή δεν πρέπει να κάνει λάθη, πρέπει να χρησιμοποιεί κάθε μέσο να παραμένει πετυχημένος και παράδειγμα προς μίμηση.

Τουναντίον όμως, η αληθινή Χριστιανική πίστη ουδεμία σχέση έχει με επιτεύγματα και προβιβασμούς σε ανώτερες βαθμίδες. Έχει δάκρυα, ολιγοπιστίες, απορίες με το κιλό, αγωνιώδη βλέμματα στον ουρανό και εσωτερική αναζήτηση για το που είναι ο Θεός. Αυτός ο βασιλεύς Δαβίδ στις θλίψεις του έλεγε πως ο Θεός είναι μακρυά και κρύβεται (Ψαλμός ι' 1). Πράγματι κρυβόταν ο Θεός; Όχι! Αλλά ο δίκαιος Δαβίδ έπεφτε επτάκις.

Ο Πέτρος που ζούσε με τον Ιησού κάθε μέρα, Τον αρνήθηκε τρις. Διότι αν και Πέτρος έπιπτε επτάκις. Ο μέγας Αβραάμ, ο πατέρας των εθνών, ολιγοπίστησε και αντί να περιμένει τον Ισαάκ, έκανε παιδί με τη δούλη του πιστεύοντας πως ο Θεός δε θα του δώσει απόγονο από τη γυναίκα του. 

Όλοι όμως αυτοί έμειναν στην εκζήτηση του προσώπου του Θεού και ανταμείφθηκαν. Ο Θεός ήξερε πως παρ' όλη την αδυναμία τους και τα προβλήματά τους, θα έμεναν στην αναζήτηση της οδηγίας και της προστασίας του Δημιουργού τους και θα Τον ονόμαζαν Κύριό τους και Θεό τους.

Για αυτό ο Θεός όπως λέει στο εδάφιο δίνει δύναμη στον άνθρωπο να σηκωθεί. Τον βγάζει από το λάκκο της ταλαιπωρίας και του δίνει κουράγιο να συνεχίσει το ταξίδι του στη ζωή. Στις στιγμές της απογοήτευσης και της σκοτεινιάς, η χάρη Του στέλνει έλεος, ανακούφιση και παρηγοριά για να σηκωθεί ξανά ο δίκαιος. Κι αυτός με τη σειρά του θα σπεύσει να σηκώσει κι άλλους που είναι στους δικούς τους λάκκους ταλαιπωρίας.

Είθε να μας σηκώνει ο Θεός από τις πτώσεις μας και να μας δώσει χάρη να καταλάβουμε πως η Χριστιανική ζωή είναι βιωματική και όχι δογματική. Είναι εκζήτηση καρδιάς και όχι τήρηση κανόνων. Είναι προσωπική επιλογή και όχι κατήχηση. Και είναι ζωή και όχι θάνατος.

"Το όνομα του Κυρίου είναι πύργος οχυρός"

Παροιμίες ιη' 10

Σε καιρούς δύσκολους και θλίψεων, ο άνθρωπος αναζητά ανακούφιση και ασφάλεια. Στον αρχαίο κόσμο σε περιόδους πολέμων υπήρχαν ακροπόλεις, φρούρια και οχυρώσεις για να καταφεύγει ο λαός όσο οι πολεμιστές θα προσπαθούσαν να απωθήσουν τον εχθρό.

Στις πεδιάδες της ζωής μας πολλές φορές βρίσκουμε τον εαυτό μας ανάμεσα σε μάχες που πιθανότατα δεν επιδιώξαμε, σε προβλήματα που δεν προκαλέσαμε. Μια οικονομική θλίψη, μια αναπάντεχη οικογενειακή δυσκολία, ένα σοβαρό ζήτημα με τον/την σύζυγο, ένα πρόβλημα υγείας. Και αναρωτιόμαστε, ποιος θα δώσει τη μάχη για μας, ποιος θα μας παρέχει ασφάλεια μέχρι να περάσει το πρόβλημα;

Η έννοια του πύργου χρησιμοποιείται αρκετές φορές στην Αγία Γραφή. Ο πύργος είναι δυνατός. Το ύψος του είναι αρκετό για να έχει σαφή αντίληψη του πεδίου της μάχης και του κινδύνου. Διαθέτει πολεμίστρες για να εξαπολύει τα βέλη του στον εχθρό από ψηλά. Είναι οχυρωματικό έργο που προσφέρει ασφάλεια αλλά διαθέτει και επιθετικές ιδιότητες.

Άν ένας πύργος στην αρχαιότητα θεωρείτο πως παρείχε ένα βαθμό ασφάλειας, ας σκεφτούμε τη δύναμη του Θεού. Καμία δύναμη πνευματική ή υλική δεν μπορεί να Τον νικήσει. Στέκεται ψηλά, πάνω από όλους και όλα, εποπτεύει και γνωρίζει κάθε πεδίο πνευματικής και υλικής "μάχης". Γνωρίζει τους ανθρώπους, γνωρίζει τα πνευματικά όντα. Έχει πλήρη εικόνα των πάντων.

Διαθέτει όλα τα απαραίτητα "όπλα" για να διασκορπίσει το κακό. Η δύναμή Του είναι ατελείωτη και ικανή να σταματήσει κάθε κακόβουλη ενέργεια ανθρώπων και δαιμόνων. Το όνομά Του είναι αρκετό για να φύγουν έντρομες οι δυνάμεις του σκότους. Το όνομα αυτό χαρίστηκε στο μέγα μεσίτη μεταξύ Θεού και ανθρώπων, τον Ιησού Χριστό. Σε Αυτόν θα γονατίσει κάθε δύναμη στον ουρανό και τη γη (Φιλιππησίους β' 9-11).

Ας επικαλούμαστε αυτό το μοναδικό όνομα που εμπεριέχει όλη τη δύναμη, την αγάπη και την προστασία του Δημιουργού μας. Να Του ζητάμε να μας θέτει υπό την προστασία Του, μέσα στον πύργο της παρουσίας Του και να περιμένουμε Αυτόν να δώσει τη μάχη για μας.

Αυτός βλέπει από ψηλά χωρίς να είναι απόμακρος. Η πόρτα του πύργου Του είναι πάντα ανοικτή για όλους τους ανθρώπους. Είναι κρίμα να υπάρχει ελπίδα ασφαλείας και οι άνθρωποι να αγωνίζονται ενάντια σε ζητήματα που πάρα πολλές φορές τους ξεπερνούν. 

Είθε όλοι μας να βρίσκουμε καταφύγιο στην παρουσία του Θεού δια της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού Χριστού με την πεποίθηση πως ο Θεός μπορεί να δώσει νικηφόρα τη μάχη μας.