"Ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου"

Ματθαίος ς' 10

Ο Ματθαίος επανειλημμένα αναφέρεται στη Βασιλεία του Θεού ή των Ουρανών όπως την αποκαλεί. Στην περίφημη προσευχή - υπόδειγμα του Χριστού, η Βασιλεία αυτή αναφέρεται και πάλι. Η σειρά των ευλογιών που ο Χριστός περιγράφει στην προσευχή αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία. Πρώτα λέει, "Πατέρα μας στον ουρανό, να αγιαστεί το όνομά Σου". Δίνει την πρώτη ευλογία σε αυτό που πάντα ήταν ο Θεός: Άγιος και καθαρός. Μετά, προχωρά στην επίκληση του ερχομού της ουράνιας Βασιλείας. 

Υπάρχουν αρκετές ερμηνείες για το τι ακριβώς είναι και τι περιλαμβάνει η Βασιλεία του Θεού. Κάποιοι αναφέρουν πως είναι η Δευτέρα Παρουσία, άλλοι πως είναι η αναγέννηση του Χριστιανού, άλλοι η υποταγή της καρδιάς στο θέλημα του Θεού. Ενδεχομένως να είναι όλα αυτά μαζί. Υπάρχει όμως και μια ακόμα πτυχή της φράσης αυτής που αξίζει να αναφέρουμε.

Η επιθυμία του ανθρώπου να βιώσει και να δει τη βασιλεία του Θεού θα μπορούσε κάλλιστα να εμπεριέχει την ιδέα της δικαιοσύνης του Δημιουργού. Λίγο παρακάτω από την περικοπή μας ο Χριστός αναφέρει : "Αλλά ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού" (ς '33)

Να λοιπόν που η Βασιλεία, η κυριαρχία του Θεού στη γη έχει άμεση σχέση με την καθαρότερη απονομή δικαιοσύνης που θα μπορούσε να φανταστεί ο άνθρωπος. Ο Θεός θα ανταμείψει πλούσια όσους Τον αγαπούν και θα κρίνει δίκαια όσους Τον απορρίπτουν. Μαζί με όλες τις ενδιάμεσες περιπτώσεις. Κάθε τι που ο άνθρωπος κάνει, λέει ή σκέφτεται θα ζυγιστεί και θα αποδοθεί η κατάλληλη δικαιοσύνη. 

Αλλά πάνω από όλα και πιο σημαντική θα είναι η πραγματικότητα πως σε αυτή τη Βασιλεία δεν θα υπάρχει πόνος, πόλεμος, αρρώστια, φόβοι και αδικίες. Κάθε τι που σάρωσε τον κόσμο για χιλιάδες χρόνια και έφερε ανείπωτο πόνο δεν θα υπάρχει στη Βασιλεία του Θεού. Κάθε κακία και μίσος θα έχουν εξαφανιστεί. Κάθε απάτη και υποκρισία θα έχουν σβήσει. Κάθε έχθρα, διχασμός και πίκρα δεν θα ενθυμούνται πλέον. Ο ίδιος αυτός ο άρχων του κακού, ο διάβολος, θα έχει τη μερίδα του στη λίμνη του πυρός, την αιώνια κόλαση.

Οι ευλογημένοι και προνομιούχοι που θα εισέλθουν σε αυτή τη Βασιλεία θα είναι όχι απλά ασφαλείς αλλά κάθε τι που λαχταρά η ψυχή τους θα δίδεται από το Θεό. Και αν οι ευλογίες στην επίγεια ζωή θεωρούνται ωραίες, κανείς μπορεί μόλις και να συλλάβει την ωραιότητα ευλογιών που θα υπάρχουν σε μια κατάσταση που το κακό απλά δεν θα υφίσταται.

Ως άνθρωποι είμαστε εντελώς αποξενωμένοι από την αληθινή κυριαρχία του Θεού σε αυτό τον κόσμο. Δια της αγάπης του Χριστού όμως μπορούμε και με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος να κάνουμε έργο προπαρασκευής του ερχομού της Βασιλείας. Θα είναι έργο ίσως μικρό, φτωχό, με πάμπολλες ανθρώπινες αδυναμίες και πτώσεις. Όμως θα μετράει πολλαπλάσια τη μέρα που ο Χριστός θα απαλλάξει τον κόσμο από το κακό και θα εγκαθιδρύσει μια αιώνια πνευματική Βασιλεία, συνέχεια της ήδη υπάρχουσας που είναι στον πνευματικό χώρο. Σε αυτή την αιώνια περίοδο χαράς θα συμμετέχουν αυτοί οι ίδιοι ημιτελέστατοι αλλά ταπεινοί δούλοι που εργάστηκαν ο καθένας από το μετερίζι του για να ακουστεί το ευαγγέλιο, για να φέρουν ειρήνη ανάμεσα σε  εχθρούς, για να μοιράσουν αγάπη, για να συνδράμουν στον πόνο. Και όλοι όσοι αγάπησαν με την καρδιά τους το γλυκύ πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Είθε να είμαστε όλοι εκεί. Ελθέτω λοιπόν η Βασιλεία σου, Ιησού Χριστέ.

"Διά τούτο σοι λέγω, συγκεχωρημέναι είναι αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί"

Λουκάς ζ' 47

Η πολύ γνωστή ιστορία της αμαρτωλής γυναίκας είναι πάντα επίκαιρη διότι έχει πολλά μηνύματα να μας μεταφέρει. Η υποκρισία του Φαρισαίου Σίμωνα ήταν ενδεικτική του πνεύματος των Ιουδαίων θρησκευτικών ηγετών της εποχής του Χριστού. Ο Σίμων δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Αντί να σπεύσει να προσφέρει στο Χριστό ο ίδιος την καρδιά του, αγνόησε και τα βασικότερα έθιμα της φιλοξενίας απέναντι στον καλεσμένο του. 

Προφανώς ο Σίμων ήθελε από πρώτο χέρι να ακούσει τις διδασκαλίες αυτού που ο ίδιος αποκαλούσε Ραββί αλλά που κατά βάθος αμφισβητούσε επειδή έθιγαν τη θρησκοληψία της κάστας του. Ωστόσο η αποστροφή του προς την αμαρτωλή γυναίκα που προσκύνησε το Χριστό, ανάγκασε τον Ιησού να του πει μια μεγάλη αλήθεια. Πως ο άνθρωπος που νιώθει αμαρτωλός συγχωρείται. 

Ο Σίμων πιθανότατα θα αντέτεινε πως όλοι είναι αμαρτωλοί και πως όλοι χρειάζονται τη συγχώρεση. Αλλά το μήνυμα του Χριστού ήταν πολύ βαθύτερο από ότι μπορούσε ο ίδιος ο Σίμωνας να φανταστεί. Ο Χριστός δεν του έλεγε αν άξιζε η γυναίκα αυτή λόγω των πολλών της αμαρτιών να συγχωρεθεί. Του τόνισε πως η γυναίκα αυτή ήλθε σε Αυτόν συντετριμμένη και με βαθύτατη αγάπη προς το πρόσωπό Του. Δεν Τον είδε ως κριτή ή δικαστή αλλά ως Σωτήρα, ως λυτρωτή, ως αυτό που αναζητούσε η ψυχή της.

Για να φτάσει όμως στο σημείο να έχει αυτή τη ζέση και την αγάπη στο πρόσωπο του Χριστού θα έπρεπε να έχει περάσει μεγάλα και πολλά βάσανα αυτή η γυναίκα. Δεν πήγαινε τακτικά στην συναγωγή, δεν είχε και πολλή ιδέα για το νόμο και τους προφήτες, δεν ασχολούνταν με το πως θα σωθεί η ψυχή της. Όμως αναγνώρισε πως η ζωή της έφτανε σε ένα οριακό σημείο, πως ότι κι αν είχε δοκιμάσει η ψυχή της έμενε ανικανοποίητη και πως οι ενοχές δεν έφευγαν παρ' όλη την προσπάθεια.

Δε ζήτησε απλά έλεος η γυναίκα αυτή. Δε ζήτησε να φύγει το βάρος από την ψυχή της ή να βρει νόημα η ζωή της. Ζήτησε να είναι στα πόδια του Χριστού σαν χαλί, σαν ένα τίποτα, αρκεί να Τον βλέπει, να Τον νιώθει, να Τον αγγίζει. Δεν ήθελε απλά μια σωτηρία ή λύτρωση αλλά να λιώσει μπροστά στο Γιο του Θεού. 

Στο Λουκάς ι' 38-42 η αδελφή της Μάρθας που κάλεσε το Χριστό σπίτι της, η Μαρία, δεν περιγράφεται καν ως "αμαρτωλή" όπως η γυναίκα της περικοπής μας. Όμως, η στάση της με το να κάθεται στα πόδια του Χριστού και να δέχεται τα λόγια Του όπως το ελάφι το νερό, έκανε τον Ιησού να πει στην αδελφή της τη Μάρθα πως η Μαρία διάλεξε την καλή μερίδα, τη σωτηρία της ψυχής της. Διότι αγάπησε, διότι έκατσε ήσυχα και διψασμένα να ακούσει για την αιώνια ζωή.

Είθε κι εμείς να αποκτήσουμε αυτή την αγάπη, τη δίψα και την ταπεινοφροσύνη για να μένουμε στα πόδια του Χριστού όχι ως Χριστιανοί καλοί κι ενάρετοι, αλλά ως συγχωρημένοι και αγαπημένοι από Αυτόν.

"Και εκάλεσε το όνομα αυτού Σηθ"

Γένεση δ' 25

Ο Αδάμ και η Εύα θα πρέπει να είχαν διαπιστώσει την τραγικότητα της πτώσης τους από την Εδέμ. Αντί της ευφροσύνης και της ησυχίας, τώρα έπρεπε να αντιμετωπίσουν μια μοναχική ζωή χωρίς την άμεση φροντίδα του Θεού ενώ με κόπους και ωδίνες θα περνούσαν τα υπόλοιπα χρόνια τους. 

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά ήρθε και ο αποτρόπαιος φόνος του γιού τους Άβελ από τον αδελφό του τον Κάϊν. Πλέον η αμαρτία και τα άγρια ένστικτα είχαν για τα καλά φωλιάσει στις ψυχές των ανθρώπων. Ο Θεός έδιωξε τον Κάϊν από τους γονείς του και τον κατέστησε περιπλανώμενο και στιγματισμένο.

Η μια δυστυχία πάνω στην άλλη θα έλεγε κανείς για την πρώτη οικογένεια των ανθρώπων. Μα όχι! Κάτι άλλο είχε κατά νου ο Θεός και χάρισε στους πρωτόπλαστους ένα νέο παιδί, τον Σηθ. Το όνομα αυτό σημαίνει "αντικαταστάτης". Η Εύα θέλησε έτσι να παρηγορηθεί για τον άδικο χαμό του Άβελ. 

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Αδάμ και η Εύα έκαναν πολλά ακόμα παιδιά και έζησαν πάρα πολλά χρόνια. Αλλά το μεγάλο γεγονός δεν είναι παρά η επιλογή του Θεού να γεννηθεί ο Χριστός από τη γενιά του Σηθ αντί των άλλων παιδιών του Αδάμ. Η γενεαλογία του Χριστού στο Λουκάς γ' 38 φανερώνει μια μεγάλη αλήθεια : Πως όταν ο Θεός θέλει να συνεχιστεί η αλυσίδα των υποσχέσεών Του τίποτα δεν μπορεί να τη σπάσει.

Η προφητεία έλεγε πως το σπέρμα της Εύας θα συντρίψει το Σατανά. Κι η αλυσίδα αυτή έφτασε στο Χριστό από το Σηθ, τον "αντικαταστάτη".

Πολλές φορές οι συνθήκες στη ζωή μας μοιάζουν χαοτικές. Πουθενά δε φαίνεται ο Θεός ούτε μια λογική "συνέχεια" στη ζωή μας. Θλιβόμαστε, λιποψυχούμε. Ο "Άβελ" μας, η όποια ευλογία μας φαίνεται χαμένη από το διάβολο, τον "Κάϊν". Όμως το έλεος του Θεού είναι μεγάλο και ο ερχομός του "Σηθ", μιας βοήθειας ανέλπιστης, μιας παρηγοριάς, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα. 

Όπως από το Σηθ προήλθε ο Χριστός, έτσι και από το δικό μας "Σηθ" μπορεί να προέλθει τεράστια ευλογία που μπορεί να αλλάξει το ρου της ζωής μας. Μα κάποιος θα πει πως ο Χριστός δεν πέρασε και τόσο καλή ζωή, πως να ελπίζω; Ο Χριστός όμως δεν ήταν απλά απόγονος του Σηθ αλλά ο ευλογητός Θεός εις τους αιώνες. Και αυτός είναι που μπορεί να μας παρηγορήσει καλύτερα από κάθε άνθρωπο.

"Εάν τις δεν γεννηθή άνωθεν, δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού"

Ιωάννης γ' 3

Το συγκεκριμένο εδάφιο είναι ένα από τα πιο μυστηριώδη και συνάμα όμορφα στην Αγία Γραφή. Δείχνει πως ο Θεός μπορεί να παρέχει στον άνθρωπο μια εντελώς νέα άποψη για τη ζωή, τον κόσμο, τις θλίψεις, τη σωτηρία της ψυχής και την αιωνιότητα. Για να αποκτηθεί όμως αυτή η άποψη χρειάζεται το Πνεύμα του Θεού να πάρει τον άνθρωπο και να τον "βουτήξει" στα νερά της σωτηρίας δια της πίστης στη θυσία του Σταυρού. 

Δεχόμενος ο άνθρωπος ότι ο Χριστός αποτελεί τον αιώνιο βράχο και σωτήρα της ψυχής, ταπεινώνεται μπροστά στο μεγαλείο της σταυρικής θυσίας, ζητά συγνώμη για τις ανομίες του όχι μια φορά αλλά καθημερινά, και η ψυχή του προσκολλάται στη ζεστή αγάπη της αγκαλιάς του Ιησού. Αυτό ονομάζεται "αναγέννηση". Ο Χριστός τόνισε στο διδάσκαλο Νικόδημο την απλή αυτή αλήθεια πως μόνο όποιος έχει δεχτεί μια καινούργια γέννηση στη ζωή του μπορεί να δει την αιώνια ζωή. Καινούργια γέννηση μεταξύ άλλων σημαίνει είσοδος σε ένα νέο κόσμο, αντίληψη νέων πραγμάτων και καταστάσεων.

Αναγέννηση σίγουρα δεν είναι το κίνημα των διαφόρων "αναγεννημένων" ομάδων που βιάζονται να κάνουν τον άνθρωπο να μετανοήσει, να βαπτιστεί και να λάβει ξένες γλώσσες από το Άγιο Πνεύμα. Η αναγέννηση είναι κάτι το απίθανα βαθύτερο, δεν εμπίπτει σε στατιστικές και οργανώσεις, δεν το επιδιώκει κανείς με το ζόρι και σίγουρα δεν μπορεί να πλαστογραφηθεί ούτε και να επιδεικνύεται σαν κάρτα VIP ενός κλειστού κλάμπ.

Το κυριότερο χαρακτηριστικό της αναγέννησης είναι η ριζική αλλαγή πλεύσης του νοός του ανθρώπου. Αντί να σκέφτεται μέρα νύχτα πως θα βγάλει λεφτά, δουλεύει και προσεύχεται ο Θεός να του παρέχει τα προς το ζην. Οι μικρές χαρές της ζωής αποκτούν νόημα. Η οικογένεια, η φιλία, η φύση, η καλή κουβέντα, βρίσκουν τη θέση τους στη ζωή αντί του κυνηγιού για έντονες ηδονές που μόνο προσωρινά ικανοποιούν τον άνθρωπο. Πως εξηγείται αυτό; Είναι στ' αλήθεια ανεξήγητο και εν πολλοίς αγγίζει τα όρια του υπερφυσικού. Πως γίνεται ένας άνθρωπος καθισμένος στην ακροθαλασσιά να διαβάσει ένα κομμάτι από την Αγία Γραφή και να νιώσει ευτυχισμένος; Με την ανθρώπινη λογική δε γίνεται. Η αναγέννηση το κάνει όμως δυνατό χωρίς να παράγει αναχωρητές, στυλίτες, μοναχούς και ερημίτες. Ο άνθρωπος παραμένει θαυμαστά κοινωνικός και λειτουργικός.

Η κακία δεν μένει πολύ στην καρδιά του αναγεννημένου. Ο άνθρωπος αυτός ζητά να βρεθεί λύση σε μια διένεξη αντί να κρατείται το μίσος και η έχθρα. Ο αναγεννημένος είναι έτοιμος να συγχωρέσει. Δεν είναι σάκος του μποξ για να τον πάρουν στο ψιλό οι διάφοροι εμπαίκτες. Μπορεί με σταράτα λόγια να αποδείξει το δίκιο του και να παραδεχτεί το λάθος του.

Μα ίσως το σημαντικότερο από τα χαρακτηριστικά του αναγεννημένου είναι πως αν του πει κανείς, "έρχεται ο Ιησούς", έρχεται η απολύτρωση της ψυχής, θα πει "Αμήν, έρχου Κύριε Ιησού". Τουναντίον, αν κάποιος πει τη φράση αυτή στο ευρύ κοινό, οι μισοί θα χασκογελάσουν και οι άλλοι μισοί θα νιώσουν ένα μικρό φίδι στον κόρφο τους ξέροντας πως δεν είναι έτοιμοι να συναντήσουν το Δημιουργό τους.

Αναγεννημένος λοιπόν είναι όποιος αγάπησε το Χριστό και θεώρησε μεγάλη του τιμή να δεχτεί τη μεγάλη θυσία αγάπης που έκανε ο Ιησούς στο σταυρό, νιώθοντας υπόχρεος έναντι αυτής της αγάπης που σκλαβώνει την καρδιά. Είναι μια υποχρέωση μη θρησκευτική, που δεν υπάγεται σε κανόνες, πνευματικό τρόμο και φόβο της αμαρτίας. Ο αναγεννημένος παραμένει άνθρωπος με σάρκα και οστά που πειράζεται, νευριάζει, ολιγοπιστεί και ταλαιπωρείται από τη ζωή όσο ο κάθε ένας. Αλλά στο βάθος της ψυχής του υπάρχει ακοίμητο το καντήλι της αγάπης για το Χριστό. Τον οποίο και μια μέρα θα δει πρόσωπο προς πρόσωπο με απέραντη και ανεκλάλητη χαρά. 

"Οι ουρανοί θέλουσιν αναγγέλλει την δικαιοσύνην αυτού"

Ψαλμός ν' 6

Άν και οι επιστήμονες έχουν καταγράψει πέραν πάσης αμφιβολίας την αρμονία και το σχέδιο που υπάρχει στη φύση, η ηθική παραδοχή πως ενδέχεται να υπάρχει και Σχεδιαστής ή Δημιουργός αποτρέπει πολλούς ανθρώπους από το να στραφούν σε Αυτόν. Ο λόγος είναι πως ο άνθρωπος δεν θέλει να δίνει λόγο σε κανέναν για τις πράξεις του και τις επιλογές του. Μάλιστα πολλοί είναι αυτοί που σκέφτονται πως ο Θεός αν υπάρχει θα είναι με κανένα μαστίγιο στο χέρι, βλοσυρός και κακός, έτοιμος να τιμωρήσει και να ελέγξει. Άρα, καλά είμαστε όπως είμαστε και Θεός δεν υπάρχει, σκέφτονται αρκετοί.

Αυτό που ο άνθρωπος συχνά δεν κατανοεί είναι πως η φύση γύρω μας μαρτυρεί για ένα Θεό που αγαπά τη ζωή, που έχει μεριμνήσει για την επιβίωση των έμβιων όντων και που κρατά τη Γη σε θαυμαστή ισορροπία ζωής σε αντίθεση με τους άλλους πλανήτες που δεν μπορούν να συντηρήσουν τον πιο απλό οργανισμό.

Δεν είναι λίγοι όσοι λένε πως ναι μεν ο άνθρωπος ζει αλλά υποφέρει από αρρώστιες, πείνα και πολέμους. Ο Θεός όμως άφησε ελεύθερο τον άνθρωπο να επιλέξει. Η θλιβερή εικόνα αθώων παιδιών που χάνονται από πολέμους ή αρρώστιες δεν πρέπει να θεωρείται έργο του Θεού ο οποίος είναι ο Πατέρας κάθε αγαθού (Ιάκωβος α' 17). Άν ο άνθρωπος είχε στραφεί στην περίθαλψη του ίδιου του συνανθρώπου του αντί σε όπλα και τεχνολογίες αφανισμού, πάρα πολλές ασθένειες θα είχαν ήδη εκλείψει. Είναι δε αναμφισβήτητο πως κάθε παιδί έχει την καρδιά της Βασιλείας των Ουρανών και άρα μια θέση στην αιώνια χαρά (Ματθαίος ιθ' 14).

Ταυτόχρονα με τη μέριμνα για τη σωτηρία των ευσεβών, ο Θεός θα αναλάβει και τη δίκαια κρίση των αδίκων. Διότι Αυτός ως δότης της ζωής έχει και την ικανότητα να κρίνει ορθά. 

Τι έχει όμως να μας πει το εδάφιο της σημερινής μας περικοπής; Πως μπορούν οι ουρανοί να αναγγέλλουν τη δικαιοσύνη του Θεού; Πέραν του θαυμαστού σχεδιασμού του σύμπαντος που δείχνει τις δυνάμεις που κρατούν άστρα και γαλαξίες, ο άνθρωπος από νωρίς στράφηκε στον ουρανό για να αναρωτηθεί για τα άστρα, να τα χρησιμοποιήσει στη ναυτιλία και την εξερεύνηση της Γης και να τα βάλει ακόμα και στις δοξασίες του. 

Ο ουρανός στη Βίβλο έχει το συμβολισμό της κατοικίας του Θεού. Όχι πως αυτό το ίδιο το Σύμπαν είναι ικανό να χωρέσει το Δημιουργό αλλά η θέση του ουρανού, το ότι επιβλέπει τη γη, είναι άνωθεν, έχει να κάνει με την πνευματική σφαίρα από την οποία ο Θεός επιβλέπει τη γη και τους ανθρώπους. Αυτός ο πνευματικός ουρανός λοιπόν, γεμάτος αγγέλους, αναγγέλλει κάθε στιγμή τη δόξα του Θεού και την αγιοσύνη Του. Κάθε λεπτό, άγγελοι υμνολογούν και δοξολογούν το Θεό για τη μεγαλοσύνη και τη δικαιοσύνη Του.

Στη γέννηση του Χριστού, μια αγγελική στρατιά εμφανίσθηκε από τον ουρανό για να πει το "Δόξα εν υψίστοις" στους βοσκούς. Από αυτό τον πνευματικό ουρανό προσμένουμε το Χριστό να επιστρέψει πλέον ως σωτήρας σε όσους Τον αγάπησαν (Φιλιππησίους γ' 20). 

Κάθε φορά λοιπόν που σηκώνουμε τα μάτια μας στον ουρανό ας θυμόμαστε από τη μια το έργο του Θεού στο σύμπαν και γύρω μας και από την άλλη ας αναλογιζόμαστε τον πνευματικό ουρανό από τον οποίο θα προέλθει η απολύτρωση των ψυχών μας.