"Aυτός είναι προ πάντων, και τα πάντα συντηρούνται δι' αυτού"

Κολοσσαείς α' 17

Είναι τοις πάσι γνωστό πως οι ευχές που συνοδεύουν την έλευση της νέας χρονιάς εδώ και αμέτρητα χρόνια, είναι ευσεβείς πόθοι της ανθρωπότητας. Παντού θα ηχούν τα "υγεία, χαρά, ευτυχία". Άλλοι και λόγω των δύσκολων εποχών θα ευχηθούν να έχουν δουλειά και τα βασικά προς επιβίωση. Άλλοι πάλι θα αναζητήσουν τον έρωτα της ζωής τους ή την απόκτηση παιδιών για να γεμίσει το σπίτι τους με χαρούμενες φωνές.

Τίποτα από αυτά δεν είναι κακό. Η ψυχή του ανθρώπου στα μεγάλα της βάθη θέλει αυτά ακριβώς τα πράγματα. Να ζήσει, να αγαπηθεί, να επιβιώσει, να νιώσει ασφαλής. Πρακτικά αυτό είναι το νόημα όλων αυτών των ευχών. 

Δυστυχώς όμως ο κόσμος για ανεξήγητο λόγο περιμένει την κάλυψη αυτών των θεμελιωδών του αναγκών μέσω της....αλλαγής ενός ημερολογιακού έτους. Με ένα ποτηράκι κρασί, καλό φαγητό, χορό και ξόρκισμα κάθε κακού στο μυαλό, πολλοί πιστεύουν πως ο νέος χρόνος από μόνος του θα φέρει κάτι καλό, λες κι ο χρόνος είναι πρόσωπο, οντότητα που ακούει και δίνει βάση σε αυτά που εμείς λέμε.

Όλοι όμως γνωρίζουν πως η αλλαγή έτους ουδεμία επιρροή έχει και ουδεμία αλλαγή κομίζει. Ο κακός άνθρωπος θα παραμείνει κακός και ο φιλάργυρος θα παραμείνει φιλάργυρος. Οι οικογενειακές έριδες δεν θα πάψουν αφού οι εμπλεκόμενοι δεν αλλάζουν χαρακτήρα από τις 31 Δεκεμβρίου στις 1 Ιανουαρίου. 

Ο άνθρωπος θα συνεχίσει και το 2014 να εύχεται άλλα και να πράττει άλλα. Θα εύχεται υγεία αλλά θα κάνει το παν για να την καταστρέψει. Θα ζητά αγάπη αλλά δεν θα τη δίνει. Θα περιμένει οικογενειακή ειρήνη ενώ ο εγωϊσμός και τα νεύρα θα βασιλεύουν. Θα ζητά καλύτερες μέρες αλλά δεν θα ξέρει από που και από ποιόν. 

Μέσα σε όλα αυτά η σιγανή σαν τον πρωϊνό άνεμο φωνή του Θεού θα ζητάει από τον κάθε ένα να στραφεί σε Αυτόν, τον Ένα. Αυτός ο Ένας έχει όσα χρειάζεται ο άνθρωπος. Είναι η πηγή της αγάπης και της καλοσύνης. Είναι πατέρας ελέους και οικτιρμών. Και έχει μόνο Αυτός τη δύναμη να συντηρεί. Το σύμπαν των ατελείωτων αιώνων συντηρείται δι' Αυτού. Οι ασύλληπτες βαρυτικές και πυρηνικές δυνάμεις των γαλαξιών ρυθμίζονται βάσει δικών Του νόμων. Και στη Γη η ζωή υπάρχει επειδή ο Ίδιος το θέλησε.

Αυτός μόνος έχει και την αθανασία (A' Τιμ. ς' 16). Μπορεί να τη χαρίσει σε όσους Τον αγαπούν. Δια του Χριστού ήδη έδωσε το δώρο της αιώνιας ζωής. Αλλά ακόμα και σε αυτή τη ζωή της φθοράς, είναι ο μόνος που μπορεί να κρατήσει έναν άνθρωπο. Να του παρέχει αυτά που χρειάζεται για να ζήσει και την ποθητή συναισθηματική και πνευματική κάλυψη. Να του δώσει συμβουλές για το πως θα περπατήσει καλύτερα στα μονοπάτια της ζωής δια της δικής Του σοφίας που αποκαλύπτεται στην Αγία Γραφή μα και στο νου του κάθε ανθρώπου.

Τι να ζητήσουμε λοιπόν για το νέο έτος; Κύριε, να μας συντηρήσεις στην παρουσία σου.

Είθε να γίνει πραγματικότητα σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. 

"Και επί γης ειρήνη"

Λουκάς β' 14

Άν δει κανείς το γνωστό εδάφιο της δοξολογίας των αγγέλων με την οποία δόξαζαν το Θεό για τη γέννηση του Σωτήρα, ίσως κουνήσει το κεφάλι του με μια ελαφρά απογοήτευση. Ο λόγος είναι πως ο κόσμος μας έχει παντελή έλλειψη ειρήνης. Πόλεμοι, μάχες, τσακωμοί και έριδες ταλάνισαν τον άνθρωπο απ' αρχής και συνεχίζουν να τον ταλανίζουν. Ακόμα και στις μέρες μας και στις χώρες που δεν βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, η μια κοινωνική ομάδα θέλει να "φάει" την άλλη. Ακόμα και στις ίδιες τις οικογένειες υπάρχουν άσβεστα μίση και έριδες.

Το παράδοξον της ευλογίας των αγγέλων προς τους ανθρώπους ακόμα και στην εποχή του Χριστού φάνηκε λίγες δεκαετίες μετά το θάνατο του Ιησού, όταν οι λεγεώνες του Τίτου ισοπέδωσαν την Ιερουσαλήμ και έστειλαν τους Ιουδαίους στα μήκη και τα πλάτη της γης. 

Πόθεν λοιπόν η ειρήνη; Τι νόημα είχε το πέρασμα του Χριστού στη γη; 

Στο Ιωάννης ιδ' 27, υπάρχει ένα ενδιαφέρον εδάφιο:

"Ειρήνην αφίνω εις εσάς, ειρήνην την εμήν δίδω εις εσάς· ουχί καθώς ο κόσμος δίδει, σας δίδω εγώ"

Εδώ βλέπουμε καθαρά πως ο Χριστός έχει μια άλλου είδους ειρήνη. Η οποία όπως αποδείχτηκε και ιστορικά δεν έχει σχέση με την ειρήνη μεταξύ κρατών ή κοινωνικών ομάδων.

Η ανάλυση των λεγομένων του Χριστού φανερώνει μια διαφορετικού τύπου ειρήνη που έχει ως κέντρο της. Στην Εφεσίους β' 14 υπάρχει μια ενδιαφέρουσα πληροφορία. Ο Χριστός έφερε ειρήνη ανάμεσα σε μας και το Θεό λόγω της θυσίας Του. Η έχθρα της αμαρτίας που μας χώριζε από το Δημιουργό έγινε φιλία και συγχώρεση επειδή ο Ιησούς δέχτηκε να πάρει τις δικές μας αμαρτίες πληρώνοντας με το ύστατο τίμημα: τη ζωή του.

Έτσι, τώρα όσοι δέχονται το Χριστό όχι απλά ως διδάσκαλο ή θεάνθρωπο αλλά ως Σωτήρα τους, έχουν πλέον ανοικτό το "δίαυλο" επικοινωνίας με την ουράνια Χάρη και κατά συνέπεια δε λογίζονται εχθροί του Θεού αλλά παιδιά Του και κληρονόμοι Του.

Προφανώς ο Θεός δε μισεί όσους δεν δέχονται τη θυσία του Χριστού. Ούτε βάζει κανένα με το ζόρι να αποδεχτεί κάτι που στο κάτω-κάτω ήταν εθελοντική προσφορά αιώνιας ζωής. Ο Χριστός από αγάπη θυσιάστηκε. Έτσι, η αγάπη δεν πιέζει κανένα να την δεχτεί. Όμως, κάποιος πρέπει να πληρώσει για τα κρίματά του αν δεν δεχτεί τη θυσία του Ιησού. Είναι κρίμα κάποιος να αποδεχτεί να τιμωρηθεί ο ίδιος για τα πταίσματά του εφόσον του δίνεται η ευκαιρία της ειρήνης με το Θεό.

Το δεύτερο που έχει να κάνει με την ειρήνη που διακήρυξαν οι άγγελοι είναι η ειρήνη που μπορούν να έχουν όσοι αγαπούν το Χριστό. Διότι όποιος έχει συγχωρεθεί και το έχει νοιώσει στην καρδιά του, μπορεί να συγχωρέσει και τον αδελφό του. Έτσι, οι έριδες μειώνονται, οι διχόνοιες υποχωρούν και στο τέλος αντί για τσακωμούς και μίση θα επέλθει, τι άλλο, ειρήνη!

Είθε να λάβουμε την ειρήνη της συγχώρεσης των αμαρτιών μας και να τη μοιραζόμαστε με την οικογένεια και τους συνανθρώπους μας. Ακόμη κι αν γύρω μας πολλοί δεν δέχονται αυτή την ειρήνη (όμως οι ψυχές τους τη ζητούν ασταμάτητα), ας κρατούμε όσοι αγαπούν το Χριστό αυτή την ξεχωριστή και μακάρια ευλογία. Της ειρήνης με το Δημιουργό μας.

"Διά να προσφέρωσι θυσίαν ζεύγος τρυγόνων ή δύο νεοσσούς περιστερών"

Λουκάς β'24

Στην Παλαιά Διαθήκη ήταν εντολή του Μωσαϊκού νόμου να προσφέρονται ζώα στο θυσιαστήριο για διάφορες περιπτώσεις. Από μοσχάρια και πρόβατα μέχρι περιστέρια. Τα περιστέρια ήταν το πιο "ταπεινό" δώρο στο θυσιαστήριο. Αυτά πρόσφεραν ο Ιωσήφ και η Μαρία 40 ημέρες μετά τη γέννηση του γιου τους διότι ήταν φτωχοί. Για το Θεό η αξία της θυσίας ήταν ίδια ως να είχε προσφερθεί μεγάλο ζώο.

Ας δούμε όμως το πραγματικά παράδοξο αυτής της σκηνής. Ο Θεός χαρίζει στον Ιωσήφ και τη Μαρία το μεγαλύτερο δώρο, τη γέννηση του Σωτήρα της οικουμένης. Άν και ο Ιωσήφ ήξερε πως το μικρό αυτό μωρό δεν ήταν από το δικό του σπέρμα, είχε ωστόσο την επιβεβαίωση του Αγίου Πνεύματος πως η γυναίκα του δια θεϊκής δυνάμεως συνέλαβε αυτό το βρέφος που θα έφερνε τη νίκη απέναντι στο θάνατο και που θα ευλογούσε αμέτρητα εκατομμύρια ανθρώπων στη ζωή, στο θάνατο και στην ανάστασή Του. 

Ο Ιωσήφ και η Μαρία μεγάλωσαν τον Ιησού με αγάπη, στοργή και φροντίδα. Τον ένιωθαν ως το πρωτότοκο παιδί τους και χαίρονταν για τα μεγάλα Του χαρίσματα αλλά και την υπακοή που τους έδειχνε. Μέχρι να ξεκινήσει τη δημόσια διακονία Του, ήταν ένα μεγάλο δώρο για αυτούς. Τον είχαν κοντά τους, δικό τους. Έβλεπαν την πρόοδό του στα πνευματικά. Άκουγαν τα σοφά Του λόγια και η δική τους ψυχή μάθαινε από Αυτόν. 

Αυτοί, για τη μεγάλη τιμή που τους έγινε, δεν είχαν τίποτε να προσφέρουν στο Θεό. Το μόνο τους δώρο στο Ναό ήταν 2 περιστέρια ή τρυγόνια. Πόσοι γονείς ευκατάστατοι ή ακόμα και μέσης τάξης δεν θα πρόσφεραν μοσχάρια, αρνιά, κατσίκες και άλλα για να τιμήσουν την παρουσίαση του παιδιού τους στο ναό! 

Κι όμως, αυτό το φτωχό, ταπεινό και ασήμαντο ζευγάρι με τα περιστέρια είχε μαζί του τον Υιό του Θεού του ζώντος. Αλλά δεν είχαν να προσφέρουν ούτε ένα "αξιοπρεπές" αρνάκι. 

Ας μην μας φανεί παράξενο. Συχνά ο Θεός έτσι ενεργεί. Εκεί που οι άνθρωποι δε δίνουν σημασία, εκεί που παρακάμπτουν και στρίβουν γιατί δε βλέπουν δόξα ανθρώπινη, πλούτη και ομορφιά, εκεί ο Θεός στέλνει απρόσμενες και τρανταχτές ευλογίες.

Πολλοί άνθρωποι σήμερα είναι οπαδοί της ιδέας που λέει πως η ανθρωπότητα είναι τόσο μικροσκοπική και ασήμαντη, τόσο ζωώδης, που αν υπάρχει ανωτέρα δύναμη, όπως ισχυρίζονται, ουδόλως θα ασχολείται μαζί της.

Ο Θεός της Αγίας Γραφής όμως είναι το εντελώς ανάποδο. Βλέπει βαθιά μέσα στις καρδιές, ανιχνεύει τις προθέσεις του μυαλού, ζυγίζει τους διαλογισμούς και βγάζει τα συμπεράσματά Του. Δεν διαλέγει ανθρώπους που θεωρούν εαυτούς σημαντικούς και ισχυρούς. Ούτε ασχολείται με όσους για τα μάτια του κόσμου έχουν μια επίφαση θρησκευτικότητας ενώ στο βάθος είναι γεμάτοι κακία. Ο πλούτος δεν Τον εντυπωσιάζει αφού ξέρει τη ματαιότητα του να θησαυρίζει κανείς κάτι που δεν θα πάρει μαζί του στο θάνατο.

Ο Θεός ψάχνει απλούς ανθρώπους με ευθεία καρδιά. Με προθυμία να ακούσουν τη φωνή Του και να κάνουν απλά πράγματα ευσέβειας. Από το να ζητούν συγχώρεση από το Θεό και τον πλησίον τους μέχρι να χαρίζουν κάτι από το υστέρημά τους ή απλά ένα ζεστό χαμόγελο και μια καλή και συμπονετική κουβέντα.

Ακόμα όμως και αυτή η έννοια του περιστεριού έχει κάτι να μας πει. Το περιστέρι μεταξύ άλλων είναι και σύμβολο ελπίδας. Ο Νώε είδε το περιστέρι που είχε αποστείλει για να δει αν τα νερά του κατακλυσμού είχαν υποχωρήσει και το πρώτο μήνυμα ελήφθη με ένα φύλλο ελιάς: η κρίση είχε περάσει, τα νερά υποχωρούσαν, η ελπίδα ξαναγεννιόταν. 

Μπορούμε λοιπόν κι εμείς μέσα στην ανέχεια ή την ανάγκη μας να προσφέρουμε αυτό το μικρό περιστέρι της ελπίδας, μια μικρή ικμάδα πίστης και ένα "ευχαριστώ" για τα όσα έχει κάνει ο Θεός για μας. Και όπως με τον Ιωσήφ και τη Μαρία, ίσως στη ζωή μας να κρατάμε ήδη μια μεγάλη ευλογία ή να λάβουμε μια μεγάλη ευλογία. Η πρώτη είναι να δεχτούμε τον Ιησού στην καρδιά μας. Τις επόμενες τις αναλαμβάνει πλέον ο ίδιος.

Είθε να αντιληφθούμε το μέγεθος της δωρεάς αυτής του Θεού.

"Αγάπην δε μη έχω, έγεινα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον"

Α' Κορινθίους ιγ' 1

Η αγάπη είναι ένα εξαιρετικά βαθύ πεδίο στην πνευματική ζωή και έχει υπερβολικά υψηλά στάνταρντ για να πει κάποιος πως μπορεί και αγαπάει με το μέτρο που περιγράφεται στο κεφάλαιο της αγάπης, το ΙΓ ' της Πρώτης προς Κορινθίους επιστολής.

Ο Θεός που ο Ίδιος είναι η αγάπη και η πηγή αυτής, γνωρίζει πόσο ελλιπής και αποξενωμένος είναι ο άνθρωπος από αυτό το μοναδικό χάρισμα και αυτή τη θεϊκή ιδιότητα. Για το Δημιουργό μας η αγάπη πάντοτε εκφράζεται μέσω πράξεων και θυσίας. 

Ο Θεός δεν αναγνωρίζει την αγάπη του συμφέροντος. Δεν περιμένει να Του πουν μια καλή κουβέντα για να ανταποδώσει. Βρέχει επί δικαίων και αδίκων και ανατέλλει τον ήλιο για καλούς και κακούς. Κάνει πάντα το πρώτο βήμα χωρίς να περιμένει απάντηση. Ευχαριστιέται όταν ο άνθρωπος Τον δοξάζει και Τον ευγνωμονεί για τις ευλογίες της ζωής, ακόμη και όταν αυτές δίδονται εν μέσω προβλημάτων και δοκιμασιών.

Ο άνθρωπος όμως δεν έχει γνωρίσει τα βάθη της αγάπης του Θεού για να κατανοήσει τη φύση της. Ακόμα και η πίστη στο Χριστό πολλές φορές δεν γίνεται για λόγους αγάπης αλλά για να μην πάνε κάποιοι στην κόλαση ή για να έχουν κάποιον να λένε τα προβλήματά τους.

Ο απόστολος Παύλος μιλάει για μια μοναδική αλήθεια. Ότι και αν αποκτήσει ο άνθρωπος, αν στερείται της αγάπης του ουράνιου Πατέρα, καταντά η ζωή του σαν το κύμβαλο που ηχεί χωρίς νότες, χωρίς σαφήνεια. Και όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων αν γνωρίζει, μπροστά στο Θεό δεν βγαίνει κανένα νόημα. Άπασα τη Βίβλο αν ξέρει κανείς να απαγγείλει, για το Δημιουργό δεν ακούγεται τίποτα κατανοητό.

Πολλές φορές ακούμε τα μωρά να λένε τις ακατάληπτες λεξούλες τους και λέμε "είναι η μωρουδιακή γλώσσα". Περιμένουμε με τον καιρό και με αγωνία το μωρό να μεγαλώσει και να ακούσουμε τα μαγευτικά "μαμά, μπαμπά". Να ακούσουμε μια προτασούλα που να βγάζει νόημα. Τότε λέμε πως το μωρό επικοινωνεί και λεκτικά. Αφήνει σιγά σιγά την ενστικτώδη γλώσσα του σώματος και των άναρθρων φωνών και ανεβαίνει στο επίπεδο για το οποίο προορίζεται, της λεκτικής επικοινωνίας, που θα το συντροφεύει σε όλη του τη ζωή για να εκφράζει τα συναισθήματά του, τα παράπονά του, τις σκέψεις του.

Μεγάλη λοιπόν γλώσσα η αγάπη. Και αναγκαία για να κατανοήσουμε το Θεό αλλά και να "μιλάμε" μεταξύ μας. Πόσες φορές ένας λόγος παρηγοριάς, μια πράξη ανιδιοτελής, μια σκέψη και πράξη βοηθείας, μπορεί να κηρύξει καλύτερα από εκατομμύρια βιβλία θεολογίας και από ατελείωτες ώρες κηρυγμάτων.

Με αυτή την αγάπη θα κριθούμε και θα δικαιωθούμε ή θα καταδικαστούμε. Πηγαίνουμε στο θρόνο του Θεού, γονατίζει η καρδιά μας και λαμβάνουμε συγχώρηση για τα κρίματά μας. Αυτό είναι πράξη αγάπης εκ μέρους του Θεού. Πήραμε αγάπη. Τώρα οφείλουμε και να δώσουμε αγάπη. Αλλιώς η θυσία του Χριστού εις μάτην θα έχει αποβεί.

Ο Θεός ξέρει πως δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να φτάσουν σε ποσοστά υψηλά ομιλίας αυτής της θεϊκής "γλώσσας". Όπως στο σαρκικό κόσμο, έτσι και στον πνευματικό υπάρχουν επίπεδα ικανότητας. Και στο σαρκικό κόσμο όμως, όποιος έχει πρόβλημα ομιλίας, μπορεί να βελτιωθεί με εξάσκηση. Σπάνια βλέπεις ανθρώπους 40 ετών και να έχουν μείνει στο "Μαμά, Μπαμπά". Άν αυτό συμβαίνει θα μιλούσαμε για νοητική υστέρηση και για ανικανότητα του ανθρώπου να ζήσει μια ζωή φυσιολογική. 

Το ίδιο και στα πνευματικά. Άν κάποιος αγαπά το Χριστό, θα προκόπτει στην αγάπη. Θα περάσουν χρόνια ενδεχομένως για να καταφέρει ακόμα και χαμηλά επίπεδα θυσιών και ανιδιοτέλειας. Όμως θα υπάρχουν δείγματα πνευματικής "ομιλίας" που ο Θεός θα τα καταλαβαίνει και που ο Ίδιος θα βοηθάει για να προκόψει κι άλλο ο άνθρωπος στις ανεξερεύνητες οδούς της θείας αγάπης.

Ο Χριστός έβαλε και την ίδια Του τη ζωή για τον άνθρωπο. Μεγαλύτερη αγάπη από αυτή δεν υπάρχει. Δεν απαιτεί όμως ο Θεός από τον άνθρωπο να πεθάνει για το συνάνθρωπό του. Γίνονται και τέτοιες θυσίες αλλά πρώτα προέχει η απλή καθημερινή αγάπη που μπορεί να εκφραστεί με πάρα πολλούς τρόπους. Από τον καλό λόγο μέχρι την προσπάθεια συνδιαλλαγής με κάποιον που μας πείραξε και μέχρι τις μεγάλες πράξεις θυσίας.

Αυτή τη γλώσσα καταλαβαίνει το Πνεύμα του Θεού. Και με αυτή συνεννοείται με όσους αγαπούν το Θεό. Για αυτό ας μην απορούμε που πολλοί άνθρωποι είναι εξαιρετικοί στα θρησκευτικά αλλά δεν έχουν ποτέ νιώσει το χέρι του Θεού.

Είθε να προκόβουμε κάθε μέρα στη γλώσσα της αγάπης από το Θεό ώστε αντί για χαλκό που ηχεί να γίνουμε όργανα από τα οποία θα παράγεται ουράνια μελωδία και λόγος με νόημα.

"Ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριον...τον στεφανούντα σε με έλεος και οικτιρμούς"

Ψαλμός ργ' 2-4

Ίσως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα παρηγορητικά αποσπάσματα της Βίβλου. Ο Δαβίδ παρακινεί τον ίδιο του τον εαυτό να δοξάζει και να ευλογεί το Θεό για τις πολλές Του ευεργεσίες. Μια από αυτές είναι και το στεφάνι του ελέους.

Οι άνθρωποι παντού αναζητούν τη δόξα. Θέλουν προσωπική και επαγγελματική καταξίωση. Μοχθούν και πάσχουν για να θεωρηθούν σπουδαίοι και σημαντικοί. Παντού σήμερα επικρατεί το πνεύμα της προσωπικής σπουδαιότητας και σημασίας. Βιβλία γράφονται συνεχώς για το πως μπορεί ο κάθε ένας να γίνει ένας μικρός θεός. Ο Πάολο Κοέλιο, εξαιρετικά λανθασμένα, είχε πει πως όταν κάτι το θες πολύ, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το λάβεις.

Οι αθλητές μεταχειρίζονται μέσα θεμιτά και αθέμιτα για να διακριθούν. Όχι μόνο για τη δόξα αλλά και για τους χορηγούς και τα χρήματα. Πλαστογραφίες, απάτες, δολοπλοκίες, όλα τα μέσα χρησιμοποιούνται για να μπορέσουν κάποιοι να ανέβουν μια κοινωνική σκάλα που θεωρούν πως θα τους οδηγήσει στην επιτυχία και την ευτυχία.

Στην παρουσία του Θεού τίποτα από αυτά δε μετράει. Σημασία έχει μόνο ένα στεφάνι, των οικτιρμών και του ελέους του Πατέρα. Το οποίο θα δοθεί σε όσους ζητούν την παρουσία Του στη ζωή τους. Το πρώτο στεφάνι το έλαβε ο Χριστός ως Αμνός που θυσιάστηκε για τον άνθρωπο. Όποιος πιστέψει στην αγάπη του Χριστού θα έχει και ο ίδιος ένα όμοιο στεφάνι.

Ας προσέξουμε όμως! Το στεφάνι αυτό του ελέους δεν είναι γήϊνης δόξας. Δεν περιέχει πολλά μπράβο, δεν περιέχει απαραίτητα την αναγνώρισή μας ως καλοί Χριστιανοί, καλοί πιστοί, ζηλωτές του Ευαγγελίου, κλπ. Άν και η καλή μαρτυρία είναι πολύ σημαντική και οι άνθρωποι που κοπιάζουν για το Χριστό πρέπει να γίνονται αγαπητοί και σεβαστοί, το στεφάνι των οικτιρμών δεν είναι ταυτόσημο της δόξας επί της γης.

Το πολύτιμο αυτό δώρο δεν είναι ορατό. Δεν φέρει επιγραφή και δεν λάμπει ως φωτοστέφανο. Το δίνει ο αόρατος Θεός και αόρατο παραμένει. Ο άνθρωπος καταλαβαίνει αν το έχει όταν στις θλίψεις του δει να συμβαίνουν πράγματα, όταν μια προσευχή του εισακούεται. Όταν εκεί που επέρχεται απελπισία κάτι συμβεί και οι συνθήκες αλλάξουν. 

Το στεφάνι αυτό επίσης δεν το δίνει ο Θεός επ' αμοιβή ουδενός καλού έργου. Το δίνει σε όσους αγαπούν τον Ίδιο και τη θυσία του Υιού Του. Είναι δική Του χορηγία και δώρο, για αυτό και δεν μπορεί ο άνθρωπος να καυχηθεί για αυτό. 

Έτσι, με το μεγάλο αυτό απόκτημα ο άνθρωπος μέσα στις θλίψεις του θα λαμβάνει παρηγοριά και στα προβλήματα διέξοδο. Όταν, δε, έρθει το τέλος της ζωής, τότε ο στέφανος του ελέους θα μετατραπεί σε αμάραντο στέφανο αιώνιας δόξας, τιμής και εξουσίας που θα δοθούν απλόχερα σε όσους έμειναν στη γη αυτή πιστοί στην αγάπη τους για το Σωτήρα.

Είθε να αποκτήσουμε όλοι το στεφάνι αυτό του ελέους και των οικτιρμών.

"Συ είσαι ιερεύς εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ"

Εβραίους ε' 6

Όλοι όσοι έχουν ασχοληθεί λίγο με το μυστηριώδες πρόσωπο του ιερέα Μελχισεδέκ, θα έχουν πιθανότατα κάνει τις ίδιες σκέψεις. Πως άνθρωπος σαν κι αυτόν δεν έχει υπάρξει ξανά. Απάτωρ, αμήτωρ, αγενεαλόγητος. Ανώτερος του Αβραάμ. Ανώτερος του Νόμου και του παλαιού ιερατείου. Ξεχωριστός, αρχοντικός, πνευματικός. Γνήσιος τύπος του Χριστού.

Πολλές εκκλησίες αρέσκονται να χρησιμοποιούν το "σεις είσθε γένος εκλεκτόν, βασίλειον ιεράτευμα, έθνος άγιον" (Α' Πέτρου β' 9). Πολύ θαυμαστοί όλοι αυτοί οι τίτλοι. Αλλά δεν είναι για όλους. Το βασιλικό ιερατείο δεν θεωρείται της τάξης του Ααρών αλλά του Μελχισεδέκ. 

Το ιερατείο της τάξης Ααρών ήταν τυπολατρικό. Με προσήλωση και ζήλο ετοίμαζε τη Σκηνή του Μαρτυρίου και μετέπειτα το Ναό του Σολομώντα. Πέρασε περιόδους ακμής και κρίσης. Εν πολλοίς θα μπορούσαμε να πούμε πως ήταν τυπικοί στη δουλειά τους. Απολάμβαναν τη θέση τους στην Ιουδαϊκή κοινωνία. Θεωρούσαν εαυτούς ανώτερους. Και όμως, συνέβαλλαν στο να σταυρωθεί ο Χριστός.

Άρα εκ των πραγμάτων το μόνο ιερατείο που θα μπορούσε κανείς να συσχετίσει με τους ανθρώπους που πιστεύουν στο Χριστό είναι το ιερατείο της τάξης Μελχισεδέκ. Που δεν υπόκειται σε θεολογικούς νόμους, που δεν διϋλίζει τον κώνωπα, που δεν θεωρεί πως είναι τόσο ξεχωριστό ώστε να θεωρεί τους άλλους ανθρώπους υποδεέστερους.

Άλλωστε ο Χριστός, τύπος του Μελχισεδέκ, δεν ασχολήθηκε με νομικίστικες ερμηνείες του Μωσαϊκού Νόμου. Δεν επιτίμησε τους μαθητές Του επειδή δεν τηρούσαν σχολαστικά τις διαδικασίες της Τορά. Καυτηρίαζε την υποκρισία των Φαρισαίων με τα Σάββατα και τις νεομηνίες τους. Δεν ενέδωσε ποτέ στον πειρασμό να ασχοληθεί με τους γραμματείς και νομικούς που του έστηναν παγίδες για να δουν αν τηρεί το Νόμο. Αντίθετα, τους μιλούσε με σοφία και δύναμη τέτοια που δεν είχαν να Του προσάψουν τίποτα.

Ας σκεφθούμε σήμερα τι θεωρούμε τους εαυτούς μας. Ειδικούς στην απομνημόνευση της Βίβλου; Ζηλωτές στο να υπερασπιζόμαστε το δόγμα της εκκλησίας μας; Έτοιμους για θεολογική φασαρία ενάντια σε κάθε ένα που δεν συμφωνεί μαζί μας; Ανώτερους από τον "έξω" κόσμο; 

Άν ναι, ανήκουμε στην τάξη Ααρών που καταργήθηκε. Η ιερατική μας αξία συνίσταται εις το μηδέν. 

Άν όμως από την άλλη προσφέρουμε αγάπη, στήριξη, ανακούφιση, αν μεταδίδουμε μια πίστη προς το Χριστό που πηγάζει από την αγάπη μας για Κείνον και όχι από θρησκευτικό φανατισμό, αν θεωρούμε τον κόσμο εκτός εκκλησίας έχοντα χρεία υπηρεσίας και σπεύδουμε να παρέχουμε κάτι το αγαθό ακόμη κι αν μας πίκρανε και μας χάλασε πολλάκις, τότε θεωρούμεθα τύποι του Χριστού και της τάξεως Μελχισεδέκ. Άλλωστε η αγάπη μένει αιώνια, ο τύπος όχι.

Η τάξη λοιπόν αυτή δεν παρέρχεται αλλά μένει στον αιώνα όπως και ο Χριστός. Η παλιά του Ααρών δεν είναι έγκυρη πλέον. Ακόμα και το σύμβολό της, ο Ναός του Σολομώντα κείται σε ερείπια εδώ και περίπου 1900 χρόνια.

Είθε να μας κάνει ο Θεός ιερείς της τάξης της αιώνιας του Μελχισεδέκ.

"Φρουρέ, τι περί της νυκτός;"

Ησαϊας κα' 11

Η φύλαξη την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης είχε την ίδια αξία με τη σημερινή. Φυλάσσονταν με προσοχή όλα εκείνα που έπρεπε να φυλαχθούν. Παλάτια, στρατόπεδα, κάστρα, άνθρωποι. Η αξία του φρουρού - φύλακα ήταν αναμφισβήτητη. Σίγουρα δεν θα επέλεγαν κάποιον που θα τον έπαιρνε εύκολα ο ύπνος, που θα ήταν μέθυσος ή μη ικανός στη χρήση των όπλων. Ειδικά στα στρατόπεδα και στις πολεμικές εκστρατείες, ο φρουρός έπαιζε κρίσιμο ρόλο στην περίπτωση απρόσμενης επίθεσης από τον εχθρό. Από αυτόν και τους συναδέλφους του ίσως εξαρτιόταν η επιβίωση ολόκληρου του στρατεύματος. Θα αντιληφθεί την επιδρομή μέσα στη νύκτα; Θα εντοπίσει τους εχθρικούς σαμποτέρ ή ανιχνευτές; Θα σημάνει συναγερμό για ένα επίδοξο δολοφόνο ή δολιοφθορέα;

Ας δούμε και το θέμα της νύκτας που περιγράφει το εδάφιο. Τη νύκτα όλα είναι πιο χαλαρά και το έδαφος για εχθρικές ενέργειες πρόσφορο. Η νύκτα κοιμίζει, είναι απατηλή. Η αντίληψη είναι μειωμένη, οι αισθήσεις υπολειτουργούν. Αυτό όμως δεν εμποδίζει τον εχθρό να κινηθεί. Το αντίθετο, βρίσκει πολύ περισσότερες ευκαιρίες για κακό μέσα στη νύχτα. 

Ο φρουρός λοιπόν πρέπει να είναι διπλά σε εγρήγορση, να έχει όλα του τα αισθητήρια έτοιμα για να τρέξει να σημάνει συναγερμό, να βοηθήσει, να προστατεύσει, να πολεμήσει οι συνθήκες το απαιτήσουν. 

Σκέψου, άνθρωπε του Θεού! Η πνευματική νύκτα έχει προχωρήσει και συνεχίζει να προχωρεί. Το σκοτάδι της αμαρτίας και της έλλειψης αγάπης κυριαρχεί. Άραγε έχεις σκεφθεί πως ο Θεός θέλει να είσαι φρουρός; Σε ρωτάει κάθε μέρα, "τι γίνεται με τη νύκτα;"

Πολλοί χριστιανοί θεωρούν εαυτούς πολεμιστές και γενναίους αλλά, κακά τα ψέματα, ζούμε μέσα στη νύκτα και τα αισθητήρια είναι μειωμένα. Η αμαρτία βρίσκει τον κάθε ένα. Η ολιγοπιστία μας ρίχνει χαμηλά και οι πράξεις μας πολλές φορές ντροπιάζουν το Θεό.

Ας μην απελπιζόμαστε όμως. Ας μείνουμε συγκεντρωμένοι στην αγαθή υπεράσπιση του προσώπου του Ιησού Χριστού που βάλλεται πανταχόθεν στις μέρες μας και στην εξίσου σημαντική ετοιμότητα να σπεύσουμε σε βοήθεια όσων έχουν ανάγκη. 

Πάνε να γίνουν σχίσματα σε εκκλησίες; Ας σημάνει συναγερμός. Κακοπαθεί ένας αδελφός μας; Να σπεύσουμε σε βοήθεια. Βλασφημείται το όνομα του Χριστού από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τη μεγάλη Του αγάπη; Ας δώσουμε διευκρινήσεις χωρίς αντιδικίες. 

Αυτή η μεγάλη ευαισθησία του φρουρού μπορεί να σώσει ανθρώπους. Άν όμως ο φρουρός πει, "τι με νοιάζει εμένα, εγώ είμαι ασφαλής στη σκηνή μου", ο πόλεμος αργά ή γρήγορα θα έρθει και σε αυτόν και τα εχθρικά βέλη θα τον βρουν κατάστηθα. 

Είθε να απαντάμε στην ερώτηση του Θεού, "Όλα ασφαλή αυτή τη νύκτα Κύριε. Αναμένουμε και την επόμενη".

"Ζω εγώ, λέγει Κύριος"

Ρωμαίους ιδ' 11

Πολλές φορές μέσα στην Αγία Γραφή ακούγεται η φωνή του Θεού να λέει "Ζω Εγώ". Συνήθως αυτή η φράση προηγείται κάποιων "όρκων" ή υποσχέσεών Του. Είναι η απόλυτη εγγύηση και η πιο ισχυρή "σφραγίδα" σε όλο το πνευματικό και υλικό σύμπαν. Με το "Ζω Εγώ", κλείνουν τα πάντα και ότι εκφράστηκε θα γίνει.

Ας δούμε όμως λίγο αυτήν την πανίσχυρη φράση με την πιο απλοϊκή ματιά που θα μπορούσαμε ποτέ να τη δούμε: Ως μια σταθερή, αιώνια, αναμφισβήτητη δήλωση του Δημιουργού ότι ΖΕΙ. Δεν είναι νεκρός, δεν είναι μύθος, δεν είναι ευσεβής πόθος των ανθρώπων. Δεν έχει καμία σχέση η ύπαρξή Του με το πως Τον φαντάζονται οι άνθρωποι ή πως θέλουν ή δεν θέλουν να είναι. 

Η δήλωση αυτή ηχεί στο αέναο σύμπαν της ύλης και της πνευματικής σφαίρας. Γεμάτη ισχύ, φωτιά και εξουσία. Εγώ Ζω!

Αυτή η θαυμαστή και συνάμα τρομερή φράση δηλώνει στον κόσμο δυο απλά πράγματα. Εγώ Ζω για σας αν με θέλετε και Εγώ Ζω για να σας αποδώσω δικαιοσύνη. Ή θα έχετε την δική Μου παρουσία για να σας προσφέρει ζωή ή θα αντιμετωπίσετε κάποια μέρα Αυτόν που ζει εις τον αιώνα για να σας κρίνει.

Προς στιγμήν ζούμε στην οικονομία της Χάριτος του Χριστού ο οποίος, ταυτισμένος με τον Πατέρα, διεμήνυε την πρώτη πλευρά της μεγαλειώδους δήλωσης του Θεού : "αλλά το ύδωρ, το οποίον θέλω δώσει εις αυτόν, θέλει γείνει εν αυτώ πηγή ύδατος αναβλύζοντος εις ζωήν αιώνιον" (Ιωάννης δ' 14), " (Ο) πιστεύων εις τον πέμψαντά με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν δεν έρχεται, αλλά μετέβη εκ του θανάτου εις την ζωήν" (Ιωάννης ε'24), "Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής" (Ιωάννης ς'35), "το δε χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος διά Ιησού Χριστού" (Ρωμαίους ς' 23).

Η αγκαλιά του Θεού είναι πάνω από τον κόσμο μας σήμερα και παρ' όλη τη μεγάλη αμαρτία και τη σφοδρή άρνηση όχι μόνο του κάθε τι που σχετίζεται με το Χριστιανισμό αλλά και της ίδιας της ύπαρξης του Θεού, η αιώνια φωνή ακούγεται πάντα η ίδια: "Εγώ Ζω" και σας περιμένω. "Εγώ Ζω" και ξέρω τα προβλήματά σας. "Εγώ Ζω" και θα φροντίσω για τη δική σας ζωή. 

Αυτή η ίδια φωνή ακούγεται και στις εκκλησίες : "Εγώ Ζω" και ξέρω τον κόπο σας. "Εγώ Ζω" και ξέρω που χωλαίνετε και που έχετε χάσει την πρώτη αγάπη. "Εγώ Ζω" και θα κρίνω όσους διαιρούν το σώμα της Εκκλησίας. "Εγώ Ζω" και θα απονείμω στον κάθε ένα ανάλογα με τα πεπραγμένα του. 

"Εγώ Ζω" και όσοι με αγαπούν θα ζήσουν μαζί Μου στην αιώνια δόξα.

Είθε να ζήσουμε μαζί Σου Κύριε!

''Εφαγον το μάννα εν τη ερήμω"

Ιωάννης ς' 31

Ο λαός Ισραήλ όταν το 1400 π.Χ. έφυγε από την Αίγυπτο μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς, είχε πολλές υποσχέσεις από το Θεό. Όχι μόνο θα ήταν ελεύθεροι μα θα πήγαιναν και σε μια γη που θα έρρεε "μέλι και γάλα". Τα παιδιά και τα εγγόνια τους όχι μόνο δεν θα μεγάλωναν κάτω από το μαστίγιο των Φαραώ αλλά θα είχαν δική τους γη να την καλλιεργήσουν, εύφορο χώμα, καρπούς γλυκούς και μέρες ανέφελες για να ζήσουν ήσυχα και με μακροζωία. 

Το μέγα όμως ερώτημα ήταν αν θα επέλεγαν να είναι ευγνώμονες στο Θεό ή όχι. Η απλή λογική λέει πως όταν κάποιος σου υπογράφει ένα χαρτί πως θα σου χαρίσει μια σημαντική περιουσία, θα πρέπει να πεις ένα μεγάλο ευχαριστώ. Έτσι, ο λαός Ισραήλ ακολούθησε μια μεγαλύτερη μεν διαδρομή για να φτάσει στη γη εκείνη της επαγγελίας αλλά μακριά από πολλά εχθρικά έθνη. Μέσα στην έρημο όμως ο Θεός ήταν εκεί και φρόντιζε για κάθε τους ανάγκη. Τους έθρεφε με ένα μυστηριώδη σπόρο που λεγόταν μάννα και ήταν γλυκός και θρεπτικός. Το μάννα ερχόταν από τον ουρανό με θεόπνευστο τρόπο και οι Ισραηλίτες δεν έκαναν τίποτα άλλο εκτός από να το μαζεύουν.

Η φροντίδα αυτή του Θεού είχε και ένα βαθύτερο σκοπό εκτός από το να τραφεί το σώμα του λαού Ισραήλ. Ο Μωϋσής τους τον είχε ανακοινώσει:

(Ο Θεός) σε εταπείνωσε και σε έκαμε να πεινάσης και σε έθρεψε με μάννα, το οποίον δεν εγνώριζες, ουδέ οι πατέρες σου εγνώριζον, διά να σε κάμη να μάθης ότι ο άνθρωπος δεν ζη με μόνον άρτον, αλλ' ο άνθρωπος ζη με πάντα λόγον εξερχόμενον εκ του στόματος του Κυρίου.
Δευτερονόμιο η' 3

Με άλλα λόγια διακήρυττε ο Μωϋσής στο λαό Ισραήλ : Περάσατε την έρημο μη έχοντες ακόμα τη γη της επαγγελίας κάτω από τα πόδια σας. Δεν χαθήκατε όμως, αλλά σας συντήρησε η δύναμη του Θεού η μεγάλη, η οποία εκφράστηκε από το στόμα Του δια του παντοδύναμου Λόγου Του. Μέσα από αυτό το Λόγο, μέσα από αυτή την πνοή, βγήκατε αλώβητοι από τους θανάτους της ερήμου. Τελικά όπως ξέρουμε ο λαός Ισραήλ δεν έμαθε να λέει ευχαριστώ. Τα διδάγματα όμως για μας παραμένουν.

Πολύ συχνά όλοι μας αναζητούμε μια "γη της επαγγελίας" στη ζωή. Δεν είναι καθόλου πρωτοφανές κάποιος να ζητάει δουλειά καλή, καλή/ό σύζυγο, υγιή και χαρούμενα παιδιά, σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές. Τίποτα εξ αυτών δεν είναι άδικο ή μη αγαθό για να το έχει ο άνθρωπος. Άλλωστε η επιδίωξη της απρόσκοπτης επιβίωσης είναι μέσα στα θεμελιώδη ένστικτα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αλλά πιστεύουμε πως κάθε τι καλό προέρχεται από ένα αγαθό Θεό;

Ακόμα και αυτοί που πιστεύουν σε Αυτόν όμως, πως αντιδρούν όταν καλούνται να περάσουν μακρές περιόδους "ερήμου" στη ζωή τους; Τι γίνεται όταν αργεί η ανάπαυση, όταν όλα ακόμα μοιάζουν σε αταξία, όταν δε φαίνεται η όαση, τα δέντρα τα πλατύφυλλα, τα δροσερά ποτάμια; Τι κάνουμε τότε;

Ας κοιτάξουμε ψηλά. Το μάννα είναι εκεί και ονομάζεται Ιησούς Χριστός. Αυτός μπορεί να μας καθοδηγήσει μέσα στην έρημο. Δεν θα έχουμε ακόμη μεγάλες ευλογίες ίσως. Αλλά με το χέρι Του θα μας οδηγεί σε ασφαλείς οδούς. Μα είναι ανάγκη; θα πει κάποιος. Ο απόστολος Παύλος είχε τα μύρια όσα προβλήματα. Είχε και σωματική ασθένεια. Παρακάλεσε το Χριστό να την πάρει και Αυτός απάντησε "Αρκεί εις σε η χάρις μου· διότι η δύναμίς μου εν αδυναμία δεικνύεται τελεία" (Β' Κορινθίους ιβ' 9)

Δηλαδή, έλεγε του Παύλου, "Εκεί, στην αδυναμία σου, όταν δεν μπορείς με τη δική σου ικανότητα ή δύναμη να ελέγξεις κάποια κατάσταση, εκεί θα καταλάβεις την αξία του να έχεις μαζί σου Εμένα".

Μέγα το δίδαγμα, μέγιστη και η πνευματική ωφέλεια, να βλέπουμε το Θεό να ενεργεί για μας. Να μας συντηρεί και να μας σώζει από κακές ώρες. Να βλέπουμε το χέρι Του και να Του λέμε "ευχαριστώ". Με μια τέτοια καρδιά ευχαριστίας, η γη της Επαγγελίας, η άνω Ιερουσαλήμ, θα γίνει δική μας αιώνια.

Είθε να καταντήσουμε όλοι από την έρημο της ζωής στην αιώνια αυτή δόξα αφού μάθουμε να λέμε "ευχαριστώ" σε αυτή τη ζωή.

"Διότι τώρα βλέπομεν διά κατόπτρου αινιγματωδώς, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον"

A' Κορινθίους ιγ' 12

Διαβάζοντας κανείς το κεφάλαιο της αγάπης, αυτό της Α' Κορινθίους ιγ', μένει εκστατικός με το μεγαλείο αυτής της αρετής που πηγάζει από την καρδιά του Δημιουργού. Η ίδια μας η ύπαρξη είναι αποτέλεσμα της αγάπης του Θεού και η αιώνια σωτηρία μας δια του Ιησού Χριστού πάλι εκπορεύεται από την τέλεια αγάπη του Πατέρα μας (Ιωάννης γ'16). 

Μπροστά σε αυτή την τελείως καθαρή, φωτεινή αγάπη, όλοι μας είμαστε λειψοί. Στο φως της δείχνουμε μικροί, βρώμικοι, ατελείς, αποτυχημένοι. Πολλοί άνθρωποι και εκκλησίες προκόβουν στη θεολογία και στην εξερεύνηση της Αποκάλυψης και των μυστικών της αλλά χωλαίνουν απέραντα στο θέμα της εγκάρδιας αγάπης. 

Ο Θεός δεν μας επιτρέπει όσο είμαστε στη γη να δούμε τους εαυτούς μας όπως Αυτός μας βλέπει διότι πιθανότατα θα τρέχαμε πανικόβλητοι να κρυφτούμε. Το φίλτρο της θεϊκής ματιάς δεν το έχουμε συνηθίσει και ούτε φανταζόμαστε πόσο τέλειο είναι καθότι ζούμε σε ένα απίθανα ατελή κόσμο στον οποίο η αγάπη είναι ιδιοτελής, ατελής, λιγοστή. 

Ιδού όμως! Ο Θεός μας λέει πως κατασκεύασε ένα καθρέπτη, το Λόγο Του. Μας λέει να κοιταζόμαστε εκεί μέχρι να πάμε στον ουρανό. Μας τονίζει να περάσουμε αρκετή ώρα κοιτάζοντας αυτόν τον καθρέπτη. Η κακή μας πνευματική όραση ίσως να μη μας επιτρέψει να δούμε καλά τον εαυτό μας, όπως τότε στην εποχή την παλιά που τα κάτοπτρα δεν υπήρχαν όπως τα ξέραμε εμείς αλλά συνήθως ήταν καλά γυαλισμένος μπρούτζος ή άλλο παρόμοιο μέταλλο. 

Αυτό το "αινιγματωδώς" που λέει το εδάφιο, δείχνει τούτο ακριβώς το πράγμα. Πως ναι μεν ο Θεός μας βλέπει πεντακάθαρα αλλά εμείς με τη φτωχή μας πνευματική αντίληψη, με τη μικρή αγάπη, με τις γκρίνιες και τις απιστίες μας, δεν μπορούμε να δούμε καθαρά την αγάπη ή την καρδιά του Θεού. Είναι μια κατάσταση που θα κρατάει σε όλη μας τη ζωή. Εσκεμμένα όμως ο Θεός δεν θα κάνει τον καθρέπτη τελειότερο, όπως είπαμε, για να μη μας πιάσει ο απόλυτος πανικός με αυτά που θα δούμε. 

Μας ζητάει όμως να μείνουμε στις συμβουλές και την οδηγία της Αγίας Γραφής και να προσπαθούμε όσο γίνεται να θυμόμαστε τις διδαχές Του. Κι αν η αγάπη μας δεν είναι αρκετή, Αυτός έχει ατελείωτη να μας δώσει. Άν δεν έχουμε τη δυνατότητα να συγχωρούμε ή να υπηρετούμε, πάλι Αυτός μπορεί και θέλει να μας τη δώσει. 

Είθε να καθρεπτιζόμαστε έστω και με την ατελή μας καρδιά στο Λόγο του Θεού και να προσπαθούμε λίγο κάθε φορά να κάνουμε πράξη την πίστη και την αγάπη. Και μια μέρα θα Τον δούμε πρόσωπο προς πρόσωπο ντυμένοι με τη δική Του αγάπη, δικαιοσύνη και δόξα.

"O δίκαιος πίπτει επτάκις και σηκόνεται"

Παροιμίες κδ' 16

Υπάρχει στο Χριστιανισμό μια περίεργη αντίληψη που λέει πως ο άνθρωπος που αγαπάει το Θεό δεν πρέπει να κάνει τούτο και εκείνο, απαγορεύεται να κάνει το άλλο, πρέπει να είναι εγκρατής και σώφρων, διδακτικός και πράος, ταπεινός και γεμάτος αγάπη. Αυτό που συχνά δεν αναφέρεται σε διάφορες διδασκαλίες είναι πως αυτό το επίπεδο πνευματικότητας δεν έρχεται από τη μια μέρα στην άλλη και σίγουρα δεν το αποκτά ο άνθρωπος προσηλωμένος σε καθημερινές προγραμματισμένες κινήσεις : Σήμερα θα κάνω αυτό το καλό έργο, αύριο εκείνο, μεθαύριο το άλλο. Οι "αλυσίδες προσευχής", οι νηστείες και οι οδηγίες για το πως θα επιτευχθεί αναζωπύρωση συχνά ουδέν αποδίδουν.

Ένας αρκετά πιθανός λόγος είναι πως η επαφή με το Θεό είναι κατα 90% προσωπική και κατά 10% δογματική. Η αναζήτηση της καρδιάς του ανθρώπου για την καρδιά του Θεού είναι το μέγα μυστήριο όλης της Αγίας Γραφής. Μόλις αυτές οι δυο καρδιές συναντηθούν και η ανθρώπινη καρδιά ποθήσει την αγάπη του Πατέρα, θα επέλθει μια θαυμαστή αλλαγή. Ο άνθρωπος θα θελήσει να μείνει κάτω από τα φτερά του Θεού διότι σε Αυτόν θα βρει το νόημα της ζωής. Από Αυτόν θα ζητήσει απαντήσεις στα προβλήματα, σε Αυτόν θα στραφεί για κάθε υπόθεση. Θα μελετήσει το Λόγο Του όχι γιατί θα θεωρηθεί καλός Χριστιανός αλλά γιατί θα λαχταρήσει να μάθει για το χαρακτήρα του Δημιουργού του. Τι Του αρέσει, τι Τον ευχαριστεί, τι απεχθάνεται. 

Ένας τέτοιος άνθρωπος θα πικραίνεται για κάθε τι που θα προκαλεί θλίψη στο Πνεύμα του Θεού. Θα ζητάει συγχώρεση και θα την λαμβάνει διότι ο Θεός ξέρει το πόσο δύσκολο είναι ο άνθρωπος να κάνει το καλό με δικές του δυνάμεις μόνο. Και για αυτό το σημερινό εδάφιο μας λέει πως ο δίκαιος, αυτός που έχει δια του Χριστού καθαριστεί από τις παλαιές αμαρτίες, είναι επιρρεπής στις πτώσεις. Και όχι μια, αλλά επτά φορές. Το επτά στη Βίβλο συμβολίζει την πληρότητα. Άν το εφαρμόσουμε ελαφρώς στο εδάφιο, θα σήμαινε πως ο δίκαιος είναι πάντα σε κίνδυνο να πέσει και πάντα κάτι θα τον ρίχνει πνευματικά. Μια άστοχη κουβέντα, μια κακή σκέψη, η πληγή που προκάλεσε σε κάποιον άλλο.

Θα πέφτει αυτός ο δίκαιος από τις δοκιμασίες επίσης. Από τα καθημερινά της ζωής. Θα λιποψυχεί, θα απελπίζεται, θα έχει κατήφεια και στενοχώρια. Δεν θα είναι το προφίλ εκείνου του ανίκητου, ατσάλινου Χριστιανού για το οποίο κόπτονται πολλές εκκλησίες και το οποίο προωθούν. Αυτές οι διδαχές δεν ανέχονται την πτώση. Θεωρούν αμαρτία και ολιγοπιστία τις δοκιμασίες, ακόμη και τις αστοχίες. Αυτό το φρόνημα υπάρχει βέβαια και στον κόσμο που θεωρεί πως ο πετυχημένος στη ζωή δεν πρέπει να κάνει λάθη, πρέπει να χρησιμοποιεί κάθε μέσο να παραμένει πετυχημένος και παράδειγμα προς μίμηση.

Τουναντίον όμως, η αληθινή Χριστιανική πίστη ουδεμία σχέση έχει με επιτεύγματα και προβιβασμούς σε ανώτερες βαθμίδες. Έχει δάκρυα, ολιγοπιστίες, απορίες με το κιλό, αγωνιώδη βλέμματα στον ουρανό και εσωτερική αναζήτηση για το που είναι ο Θεός. Αυτός ο βασιλεύς Δαβίδ στις θλίψεις του έλεγε πως ο Θεός είναι μακρυά και κρύβεται (Ψαλμός ι' 1). Πράγματι κρυβόταν ο Θεός; Όχι! Αλλά ο δίκαιος Δαβίδ έπεφτε επτάκις.

Ο Πέτρος που ζούσε με τον Ιησού κάθε μέρα, Τον αρνήθηκε τρις. Διότι αν και Πέτρος έπιπτε επτάκις. Ο μέγας Αβραάμ, ο πατέρας των εθνών, ολιγοπίστησε και αντί να περιμένει τον Ισαάκ, έκανε παιδί με τη δούλη του πιστεύοντας πως ο Θεός δε θα του δώσει απόγονο από τη γυναίκα του. 

Όλοι όμως αυτοί έμειναν στην εκζήτηση του προσώπου του Θεού και ανταμείφθηκαν. Ο Θεός ήξερε πως παρ' όλη την αδυναμία τους και τα προβλήματά τους, θα έμεναν στην αναζήτηση της οδηγίας και της προστασίας του Δημιουργού τους και θα Τον ονόμαζαν Κύριό τους και Θεό τους.

Για αυτό ο Θεός όπως λέει στο εδάφιο δίνει δύναμη στον άνθρωπο να σηκωθεί. Τον βγάζει από το λάκκο της ταλαιπωρίας και του δίνει κουράγιο να συνεχίσει το ταξίδι του στη ζωή. Στις στιγμές της απογοήτευσης και της σκοτεινιάς, η χάρη Του στέλνει έλεος, ανακούφιση και παρηγοριά για να σηκωθεί ξανά ο δίκαιος. Κι αυτός με τη σειρά του θα σπεύσει να σηκώσει κι άλλους που είναι στους δικούς τους λάκκους ταλαιπωρίας.

Είθε να μας σηκώνει ο Θεός από τις πτώσεις μας και να μας δώσει χάρη να καταλάβουμε πως η Χριστιανική ζωή είναι βιωματική και όχι δογματική. Είναι εκζήτηση καρδιάς και όχι τήρηση κανόνων. Είναι προσωπική επιλογή και όχι κατήχηση. Και είναι ζωή και όχι θάνατος.

"Το όνομα του Κυρίου είναι πύργος οχυρός"

Παροιμίες ιη' 10

Σε καιρούς δύσκολους και θλίψεων, ο άνθρωπος αναζητά ανακούφιση και ασφάλεια. Στον αρχαίο κόσμο σε περιόδους πολέμων υπήρχαν ακροπόλεις, φρούρια και οχυρώσεις για να καταφεύγει ο λαός όσο οι πολεμιστές θα προσπαθούσαν να απωθήσουν τον εχθρό.

Στις πεδιάδες της ζωής μας πολλές φορές βρίσκουμε τον εαυτό μας ανάμεσα σε μάχες που πιθανότατα δεν επιδιώξαμε, σε προβλήματα που δεν προκαλέσαμε. Μια οικονομική θλίψη, μια αναπάντεχη οικογενειακή δυσκολία, ένα σοβαρό ζήτημα με τον/την σύζυγο, ένα πρόβλημα υγείας. Και αναρωτιόμαστε, ποιος θα δώσει τη μάχη για μας, ποιος θα μας παρέχει ασφάλεια μέχρι να περάσει το πρόβλημα;

Η έννοια του πύργου χρησιμοποιείται αρκετές φορές στην Αγία Γραφή. Ο πύργος είναι δυνατός. Το ύψος του είναι αρκετό για να έχει σαφή αντίληψη του πεδίου της μάχης και του κινδύνου. Διαθέτει πολεμίστρες για να εξαπολύει τα βέλη του στον εχθρό από ψηλά. Είναι οχυρωματικό έργο που προσφέρει ασφάλεια αλλά διαθέτει και επιθετικές ιδιότητες.

Άν ένας πύργος στην αρχαιότητα θεωρείτο πως παρείχε ένα βαθμό ασφάλειας, ας σκεφτούμε τη δύναμη του Θεού. Καμία δύναμη πνευματική ή υλική δεν μπορεί να Τον νικήσει. Στέκεται ψηλά, πάνω από όλους και όλα, εποπτεύει και γνωρίζει κάθε πεδίο πνευματικής και υλικής "μάχης". Γνωρίζει τους ανθρώπους, γνωρίζει τα πνευματικά όντα. Έχει πλήρη εικόνα των πάντων.

Διαθέτει όλα τα απαραίτητα "όπλα" για να διασκορπίσει το κακό. Η δύναμή Του είναι ατελείωτη και ικανή να σταματήσει κάθε κακόβουλη ενέργεια ανθρώπων και δαιμόνων. Το όνομά Του είναι αρκετό για να φύγουν έντρομες οι δυνάμεις του σκότους. Το όνομα αυτό χαρίστηκε στο μέγα μεσίτη μεταξύ Θεού και ανθρώπων, τον Ιησού Χριστό. Σε Αυτόν θα γονατίσει κάθε δύναμη στον ουρανό και τη γη (Φιλιππησίους β' 9-11).

Ας επικαλούμαστε αυτό το μοναδικό όνομα που εμπεριέχει όλη τη δύναμη, την αγάπη και την προστασία του Δημιουργού μας. Να Του ζητάμε να μας θέτει υπό την προστασία Του, μέσα στον πύργο της παρουσίας Του και να περιμένουμε Αυτόν να δώσει τη μάχη για μας.

Αυτός βλέπει από ψηλά χωρίς να είναι απόμακρος. Η πόρτα του πύργου Του είναι πάντα ανοικτή για όλους τους ανθρώπους. Είναι κρίμα να υπάρχει ελπίδα ασφαλείας και οι άνθρωποι να αγωνίζονται ενάντια σε ζητήματα που πάρα πολλές φορές τους ξεπερνούν. 

Είθε όλοι μας να βρίσκουμε καταφύγιο στην παρουσία του Θεού δια της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού Χριστού με την πεποίθηση πως ο Θεός μπορεί να δώσει νικηφόρα τη μάχη μας.

"Ο Κύριος είναι πλησίον των συντετριμμένων την καρδίαν, και σώζει τους ταπεινούς το πνεύμα"

Ψαλμός λδ' 18

Ενδόμυχα όλοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη το Θεό. Ξέρουν πως η ζωή είναι δύσκολη και απρόβλεπτη. Ακόμη και για αυτούς που διαθέτουν χρήματα, ισχύ, φήμη και υποστήριξη, η ζωή μπορεί να παίξει περίεργα παιχνίδια. Ασθένειες ανίατες, οικονομικές καταστροφές, δολοπλοκίες και μίση, τίποτα δεν εγγυάται την καλύτερη και πιο ευτυχισμένη ζωή που όλοι οι άνθρωποι λαχταρούν από καταβολής κόσμου.

Η ανάγκη λοιπόν για προστασία, καθοδήγηση, ευτυχία και μακροζωία υφίσταται από αμνημονεύτων αιώνων και ο άνθρωπος έχει δοκιμάσει τα πάντα για να πλησιάσει αυτό που θεωρεί "θεό", συχνά με κωμικοτραγικούς τρόπους. 

Ο Θεός της Αγίας Γραφής λειτουργεί εντελώς ανάποδα από ότι ο άνθρωπος. Δεν περιμένει πότε τα πλάσματά Του θα πάθουν μια συμφορά για να τους ακούσει. Δεν περιμένει να Του ζητήσουν ευλογία στο γάμο, να πάει καλά η επιχείρηση, να είναι γερό το νεογέννητο μωρό. 

Τουναντίον, κάθε ώρα και στιγμή είναι παρών για να δεχτεί τον κάθε ένα. Αυτός που συντηρεί το σύμπαν και τη μικροσκοπική Γη με τα έμβια όντα της, έχει την καρδιά της αγάπης να ακούσει και να δώσει όλη Του την προσοχή στα ζητήματα του κάθε ανθρώπου.

Η σημερινή περικοπή μας λέει όμως πως ο Θεός είναι κοντά σε αυτούς που έχουν συντετριμμένη καρδιά και ταπεινό πνεύμα. Δηλαδή μόνο οι εσωτερικά κομματιασμένοι μπορούν να έχουν το Θεό; Όχι ακριβώς. Το ζήτημα δεν είναι ο ηττημένος από τα προβλήματα άνθρωπος, ο αδύναμος που ίσως εννοηθεί στην περικοπή. Δεν περιμένει χαιρέκακα ο Θεός κάποιον που του πάνε όλα στραβά και καθημερινά ζει εφιαλτική ζωή να πει "ας στραφώ στο Θεό τώρα μήπως βγάλω άκρη".

Ο Θεός είναι δίπλα στον τσακισμένο εφόσον ο τσακισμένος συνειδητοποιήσει πως οι δικές του δυνάμεις, το μεγάλο του "εγώ" και η ατέρμονη υπερηφάνεια του δεν μπορούν να του δώσουν τη γαλήνη της ψυχής. Είναι δίπλα σε αυτόν που δεν επαίρεται επειδή έχει λεφτά και νομίζει πως η επιστήμη θα τον σώσει οτιδήποτε κι αν πάθει. Στέκεται στο πλάϊ αυτού που δεν θεωρεί πως επειδή διαθέτει φήμη και φίλους μπορεί να καταπατά τους πάντες. Αφουγκράζεται αυτόν που δεν αυτοαποκαλείται σοφός, ηγέτης, χαρισματούχος και ενίοτε υπερ-πνευματικός.

Η καρδιά του Θεού ξέρει τι εστί υπερηφάνεια και αχαριστία. Αυτά έριξαν το Σατανά από τον Ουρανό και τα ίδια πέταξαν από την Εδέμ τους πρωτόπλαστους. Για αυτό φρόντισε ο μονογενής του Υιός να είναι ταπεινός, πράος και καταδεκτικός. Και έτσι επιθυμεί να είναι τα παιδιά Του που δέχτηκαν τη θυσία του Υιού Του. 

Βλέποντας δε τη δόξα που έδωσε στον Ιησού Χριστό ως ανταμοιβή της ταπεινής Του καρδιάς, αντιλαμβανόμαστε τι δόξα, τιμή και χαρά περιμένει όσους επιλέγουν να ρίξουν το "εγώ" τους για να ακούσουν τις συμβουλές του Θεού.

Ταπεινό πνεύμα και συντετριμμένη καρδιά λοιπόν δεν είναι μόνο τα προβλήματα αλλά η ίδια η ηθελημένη κατάσταση του ανθρώπινου νου να ρίξει τα τείχη της περηφάνιας και του εγωκεντρισμού, να "σπάσει" σε χίλια κομμάτια την πέτρινη και άκαμπτη καρδιά και να θελήσει να ζήσει μια ζωή που μπορεί να λέει "συγνώμη" και να ζητά συγχώρεση για τα δικά της σφάλματα.

Αυτή η καρδιά θα έχει δίπλα της το Θεό, θα σκορπά γύρω της ευωδία αγάπης και θα έχει εξασφαλίσει τη θέση της στην αιώνια δόξα και χαρά.

Είθε να την αποκτήσουμε όλοι.

""Eγώ εδεήθην περί σου διά να μη εκλείψη η πίστις σου"

Λουκάς κβ' 32

Ο Σίμων Πέτρος ήταν αναμφισβήτητα μια μεγάλη μορφή της πρώτης Εκκλησίας. Ο Χριστός τον ονόμασε Πέτρο επειδή θα στεκόταν ως πέτρα,ως βράχος στα πρώτα αποστολικά χρόνια. Κι αναμφισβήτητα ο Σίμων είχε δυνατό χαρακτήρα και καρδιά γενναία. "Ψημένος" ήταν άλλωστε στα βάσανα της ζωής, ψαράς πεπειραμένος και με την αλμύρα της βιοπάλης. 

Ήταν όμως αυτά αρκετά για να μείνει ακόλουθος του Χριστού; Έφτανε η καλή διάθεση, η όρεξη, οι ιδέες, η φυσική δύναμη, ακόμη και τα θαύματα που είχε δει, για να μείνει πιστός και να μιλήσει και σε άλλους για το Μεσσία; 

Ο Χριστός του είχε πει στο αμέσως προηγούμενο εδάφιο της περικοπής μας πως ο Σατανάς είχε ζητήσει να κοσκινίσει σαν το σιτάρι τον Πέτρο και τους άλλους. Ο Ιησούς το ήξερε και είχε πλήρη επίγνωση των αδυναμιών του ανθρώπου και πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να πέσει σε πειρασμό ή λόγω προβλημάτων να παρατήσει τα πάντα και να μην ασχολείται με κανένα Χριστό ή πίστη. Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα όταν λίγο αργότερα ο Πέτρος αρνήθηκε τρεις φορές τον Ιησού υπό την πίεση της δικής του σύλληψης και καταδίκης.

Έτσι, ειπώθηκε από το στόμα του Ιησού αυτή η μεγαλειώδης φράση. Πέτρο, δεν ζήτησα από το Θεό να σε κάνει ανθεκτικό στα πάντα, να σου δώσει δόξες, δε ζήτησα να σε χειροκροτούν οι άνθρωποι, δε ζήτησα να σε προσκυνούν. Δεν ικέτευσα να έχεις πλούτη ή λεφτά πολλά. Ούτε γνωριμίες και "αυλικούς". Αλλά το ένα και μόνο πράγμα που θα σε κρατήσει στο δρόμο του Ουρανού. Να μην τελειώσει, να μην εξαντληθεί η πίστη σου.

Μεγάλες αλήθειες. Η πίστη σε ένα αόρατο Θεό δεν είναι βασικό συστατικό της ανθρώπινης ύπαρξης. Χρειάζεται να τη ζητήσουμε από το Χριστό. Να μας τη δίνει και να μην επιτρέψει ποτέ να εξαντληθεί ώστε να αποστατήσουμε από το ζωντανό νερό και τον άρτο της ζωής.

Eίτε λόγω σοβαρών προβλημάτων και έντονης ψυχολογικής πίεσης ή λόγω της ματαιοδοξίας και των υλικών αγαθών, ο κίνδυνος ελλοχεύει να αφήσουμε το αιώνιο χέρι του Θεού και να διαβούμε επικίνδυνους δρόμους σαν πλανώμενα πρόβατα.

Πάρα πολλοί σήμερα πηγαίνουν στο Χριστό για χίλιους διαφορετικούς λόγους. Να τους γιατρέψει το σώμα, να αναλάβει την οικογένειά τους, να πετύχουν τα παιδιά τους στις εξετάσεις, να βρουν μια καλή νύφη, να έχουν λεφτά, ειρήνη, ευλογίες.

Άν και τίποτα από αυτά δεν είναι κακό, ελάχιστοι κράζουν στο Θεό να μην εκλείψει η πίστη τους. Διότι αν η πίστη στερέψει τότε ο Χριστός μετατρέπεται σε παραγγελιοδόχο που απλά λαμβάνει αιτήματα και που οφείλει, καθώς νομίζουν μερικοί, να τα διεκπεραιώσει.

Η πίστη όμως δε ζητά μόνο. Ευχαριστεί ακόμα και για τις μικρές ευλογίες, σπεύδει να βοηθήσει τον πλησίον εφόσον χρειαστεί, μοιράζεται πνευματικό νερό με το διψασμένο και λαχταρά να μάθει περισσότερα για την αγάπη και το χαρακτήρα του Ιησού Χριστού. Η πίστη δε ζητά θαύματα και προφητείες αλλά προσπαθεί να μείνει σε ταπεινά μονοπάτια υπηρεσίας και αγάπης. 

Είθε να ζητάμε από το Χριστό, το μέγα μεσίτη μεταξύ Θεού και ανθρώπων, να κρατά την πίστη μας και να την αυξάνει για να μην εκλείψει ποτέ από δοκιμασίες ή από τη δική μας εμμονή στο να ζητάμε άσχετα με την πνευματική μας ανάπτυξη πράγματα.

"Αρκεί εις σε η χάρις μου"

Β' Κορινθίους ιβ' 9

Το συγκεκριμένο εδάφιο που περιγράφει την απάντηση του Χριστού στον Παύλο όταν αυτός ζήτησε να φύγει από πάνω του το βάσανο της ασθένειας που είχε, είναι άνευ προηγουμένου στη Βίβλο. 

Από τη μια έχουμε να κάνουμε με μια δύσκολη αρρώστια που ο Παύλος είχε και που τον στενοχωρούσε. Ο μεγάλος απόστολος ήξερε βέβαια πως αυτή του η πάθηση είχε δοθεί ως αντιστάθμισμα των πολλών αποκαλύψεων που του είχε δώσει ο Θεός ώστε να μην υπερηφανευτεί.

Αλλά πως μπορεί η χάρη του Θεού να αρκέσει σε έναν άνθρωπο με προβλήματα "με το κιλό"; Οικονομικά, οικογενειακά, σωματικά, ψυχολογικά; Πως είναι ποτέ δυνατόν να πάρουμε μια άϋλη χάρη, μια ιδέα, και να τη βάλουμε στην πλάστιγγα της ζωής μας και παρ'όλα μας τα προβλήματα η χάρη αυτή να βαραίνει περισσότερο; 

Άραγε έχοντας τη χάρη αυτή θα μας φύγουν τα βάσανα; Θα γίνουμε άμεσα υγιείς, με λεφτά στην τσέπη, με απόλυτη ειρήνη στο σπίτι και στη δουλειά μας; Ρίχνοντας μια ματιά στην ίδια τη ζωή του Παύλου θα διαπιστώσουμε πως δεν άλλαξαν όλα εν ριπή οφθαλμού. Και την αρρώστια του κουβαλούσε ο Παύλος και τις θλίψεις του είχε και τη μέριμνα πολλών εκκλησιών με πλήθος ζητημάτων επίσης.

Τότε; Τι θα πει "Σου φτάνει η χάρη μου", Κύριε Ιησού; 

Θα πρέπει να δούμε διαφορετικά τον όρο "χάρη" μάλλον. Χάρη σημαίνει με πολύ απλή ερμηνευτική πως είσαι υπό τη σκέπη του Θεού, μαζί Του, συμφιλιωμένος και ταυτοποιημένος ως συγχωρεμένος δια του Ιησού Χριστού. Δεν θα σε βρει ο αιώνιος θάνατος αλλά σε περιμένει δόξα, χαρά και αιώνια ζωή στον ουρανό.

Κι εδώ κάτω στη γη; Εδώ θα τελείς υπό την προστασία των αιωνίων βραχιόνων του Θεού. Τα ζητήματά σου θα μπαίνουν σε άγνωστα για σένα μονοπάτια που σιγά σιγά όμως θα σου φέρνουν σοφία, αγάπη, ειρήνη και βοήθεια εξ' ουρανού. Κάποιες θλίψεις θα φύγουν, άλλες θα μετατραπούν σε διδαχές για σένα. Κάποιες ανταμοιβές θα έρθουν απρόσμενα, σε κάποιες άλλες περιπτώσεις θα πρέπει εσύ να ανταμείψεις κάποιον που σε στήριξε.

Θα έχεις άπλετη και συνεχή συγχώρεση από το Θεό κι εσύ θα μπορείς με τη σειρά σου να συγχωρέσεις αυτούς που σε έβλαψαν. Θα έχεις το καθημερινό σου ψωμί και αν χρειαστεί θα δίνεις και σε άλλους που δεν έχουν.

Η ίδια σου η ψυχή θα είναι στα σχέδια ενός Θεού αγάπης, οικτιρμών και ελέους. Και στις κατάλληλες στιγμές θα λαμβάνεις παρηγορητικές σκέψεις και στιγμές ηρεμίας για να συνεχίσεις το ταξίδι σου στη γη.

Αυτό εστί, μεταξύ άλλων, Χάρη του Θεού. Δώρο μοναδικό, ασύλληπτο και μη συγκρίσιμο με τα φθαρτά υλικά αγαθά.

Είθε να αποζητούμε και να μένουμε κάτω από αυτή τη θαυμάσια χάρη του Θεού. 

"Και εγέννησεν υιόν, και εκάλεσε το όνομα αυτού Σολομών· και ο Κύριος ηγάπησεν αυτόν"

Β' Σαμουήλ ιβ' 24

Τίποτα δεν είναι στην τύχη στα σχέδια του Θεού. Ο γιος του Δαυίδ ονομάστηκε "Ειρηνικός" (Σολομώντας). O μέγας Δαβίδ δεν αξιώθηκε να οικοδομήσει οίκο για τη δόξα του Θεού διότι ήταν άνθρωπος του πολέμου. Ο γιος του όμως ήταν άνθρωπος της ειρήνης και έκτισε το μεγαλοπρεπή ναό που έγινε σημείο λατρείας του Θεού μέχρι την έλευση του Χριστού, του ζωντανού ναού, που κατέστησε άνευ σημασίας το παλαιό οικοδόμημα και επήλθε κατόπιν η κατεδάφισή του από τους Ρωμαίους.

Ο Σολομώντας ήταν ο γιος του Δαβίδ. Ο Χριστός επονομάστηκε "γιος του Δαβίδ" και άρχοντας της ειρήνης (Ησαϊας θ' 6). 

Αξίζει να μελετήσουμε για λίγο τους 2 αυτούς όρους. Ειρήνη και οικοδομή. Ο Θεός τους θεωρεί πλήρως αλληλένδετους. Όποιος έχει το πνεύμα της ειρήνης μπορεί να κτίσει κάτι που θα δίνει δόξα στο Θεό. Όποιος αρέσκεται στη φασαρία, στους "πολέμους" και εν γένει στο φανατισμό δε γίνεται να κάνει κάτι που θα σταθεί και θα προσφέρει υπηρεσίες πνευματικές.

Ο Χριστός είχε πει, "έχετε άλας εν εαυτοίς και ειρηνεύετε εν αλλήλοις" (Μάρκος θ' 50). Το πνευματικό αλάτι, η πνευματική θέρμη, ουδέν ωφελεί αν δεν συνοδεύεται από σύμπνοια, ομόνοια και την απλούστατη έννοια της ησυχίας. Της ησυχίας όχι νοούμενης ως σιγής αλλά του ειρηνικού, ήπιου πνεύματος στο οποίο οι διαφορές λύνονται με λογική, σοφία και χωρίς επιθυμίες εκδίκησης, ανταπόδοσης και διχασμού.

Ο απ. Παύλος είχε επίσης τονίσει πως μεταξύ άλλων πρέπει να υπάρχει ειρήνη για να είναι ο Θεός σε μια εκκλησία (Β' Κορινθίους ιγ' 11).

Είναι λοιπόν πρόδηλο πως όποιος θέλει να οικοδομήσει έργο για το Χριστό, για την οικογένειά του, για την εκκλησία του, πρέπει και οφείλει να αναζητήσει την ειρήνη και τη συνεννόηση. Κάποιες φορές ως άνθρωποι θα υψώσουμε τη φωνή μας, θα παρεκτραπούμε, θα αμαρτήσουμε. Ο Θεός ξέρει πως έχουμε και συναισθήματα και μπορούν να μας παρασύρουν. Μετά που θα ηρεμήσει όμως μια κατάσταση πρέπει να δούμε πως θα αποκαταστήσουμε την ειρήνη. Σε καταστάσεις νεύρων, κακίας, αντεγκλίσεων και ταραχής δεν μπορεί να κτιστεί τίποτα πνευματικό.

Είθε να γίνουμε Σολομώντες, σοφοί και ειρηνικοί, για να οικοδομήσουμε κάτι καλύτερο και ομορφότερο για τον εαυτό μας και τους γύρω μας προς δόξα του Θεού.

"Και εκάλεσεν ο Αβραάμ το όνομα του τόπου εκείνου Γιαχβέ Ιρέ"

Γένεση κβ'14

Στο όρος Μοριά, στην Παλαιστίνη, παίχτηκε ένα μεγάλο δράμα. Ο Αβραάμ που ήδη είχε εγκαταλείψει την Ουρ των Χαλδαίων που έμενε, μια γη εύφορη, ανεπτυγμένη και με ανθρώπους επιστήμονες και τεχνίτες αλλά ταυτόχρονα και ειδωλολάτρες, αντιμετώπισε ένα τρομερό δίλημμα και μια ανήκουστη δοκιμασία. Ο Θεός που του είχε υποσχεθεί μια γη ρέουσα μέλι και γάλα, του ζητούσε να θυσιάσει το μονάκριβο γιο του τον Ισαάκ πάνω εκεί στο βουνό. 

Ο Αβραάμ πάλεψε σίγουρα μέσα του για αυτή την τρομερή εντολή του Θεού. Αλλά δεν έδειξε τίποτα στο γιο του. Ξεκίνησε σιωπηλά για το μέρος της θυσίας. Όταν ο γιος του τον ρώτησε γιατί δεν είχαν φέρει ζώο για τη θυσία, ο Αβραάμ απάντησε "Ο Θεός θα προβλέψει". Τα λόγια αυτά χωρίς να το έχει υπολογίσει ο Αβραάμ αντηχούσαν προφητικά στους αιώνες καθώς πράγματι ο Θεός είχε προβλέψει το γιο Του για θυσία εξιλασμού των αμαρτιών του κόσμου.

Ο Αβραάμ βέβαια εκείνη τη στιγμή δεν ήξερε πως προφήτευε για το Χριστό. Ενδεχομένως σκέφτηκε με μια απλοϊκή πίστη μικρού παιδιού, μικρότερου κι από το γιο του. Είναι δυνατόν ο Θεός να αφήσει κάτι στην τύχη; Στην επιστολή προς Εβραίους βλέπουμε κάτι που δεν αναφέρεται στη Γένεση. Πως ο Αβραάμ πίστευε πως δε θα άφηνε το γιο του ο Θεός, πως ήταν παραπάνω από ικανός να αναστήσει το παιδί του (Εβραίους ια' 17-19). Πράγματι, όχι μόνο ο Θεός έβαλε ένα κριάρι να πιαστεί στα κλαδιά για να το θυσιάσει ο Αβραάμ αντί του Ισαάκ, αλλά και η ευλογία που απόλαυσε κατόπιν ο Αβραάμ ήταν τεράστια αφού ο Θεός ορκίστηκε να στείλει μέσα από τη γενιά του τον ίδιο το Μεσσία.

Στις δικές μας δύσκολες ώρες, εκεί που ενώ περιμένουμε ευλογίες έρχονται θλίψεις, η ψυχή μας λιποψυχεί. Αντί γη ρέουσα μέλι και γάλα φαίνονται να μας ζητούνται κι άλλες θυσίες. Μάλιστα, ιδιαίτερα σκληρές και εκ πρώτης όψης παράλογες. Μα είναι δυνατόν να με βασανίζει έτσι ο Θεός; αναλογιζόμαστε. 

Μερικές φορές ίσως το μυστικό να βρίσκεται στο "Γιαχβέ Ιρέ". Στον τόπο που "ο Θεός θα προβλέψει". Ίσως μέσα στην καρδιά μας χρειάζεται κάποιες στιγμές να μην δούμε μόνο τα φουρτουνιασμένα κύματα αλλά να μείνουμε για λίγο στο χαρακτήρα του Θεού. Γιαχβέ Ιρέ σημαίνει ο Θεός θα δει, θα προβλέψει, θα δώσει, θα ισορροπήσει την κατάσταση. Γιατί; Διότι απλά είναι στο χαρακτήρα Του. Δεν δίνει μια δοκιμασία χωρίς την απαραίτητη παρηγοριά. Αρκεί να Του ζητάμε να σπεύσει σε βοήθειά μας, να δώσει έλεος και λύση στο ζήτημα που μας απασχολεί.

Ο Δαβίδ συνεχώς έκραζε στο Θεό για βοήθεια, μα κι αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος Χριστός (Εβραίους ε' 7) το ίδιο έκανε. Ζητούσαν τη χάρη του Θεού και πίστευαν στην πρόνοιά Του. Και πάντοτε ο Θεός με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επενέβαινε. 

Είθε κι εμείς στο όρος της δοκιμασίας να πούμε στον εαυτό μας, "μη φοβάσαι, Γιαχβέ Ιρέ".

"Ώστε να φωτισθώσιν οι οφθαλμοί του νοός σας"

Εφεσίους α' 18

Ο απόστολος Παύλος λέει μια μεγάλη αλήθεια σε σχέση με την κατανόηση του θελήματος του Θεού. Στο αμέσως προηγούμενο εδάφιο της περικοπής μας αναφέρει: "να σας δώση ο Θεός του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Πατήρ της δόξης, πνεύμα σοφίας και αποκαλύψεως εις επίγνωσιν αυτού, ώστε να φωτισθώσιν οι οφθαλμοί του νοός σας".

Δυστυχώς ή ευτυχώς η συνεχής μελέτη της Βίβλου και η θεολογία με την οκά το μόνο που κάνει είναι να παράγει άκρως φανατικούς και επιθετικούς ανθρώπους που θεωρούν πως η γνώση της Βίβλου τους καθιστά ανώτερους και ικανούς να κρίνουν τα πάντα.

Παρομοίως η εντρύφηση ορισμένων "χαρισματικών" ομάδων σε αμφιβόλου προέλευσης χαρίσματα που αντιφάσκουν πρόδηλα μεταξύ τους, οδηγεί σε μανιώδη επιδίωξη του υπερφυσικού ανεξαρτήτως οιασδήποτε λογικής που πρέπει να υπάρχει σε κάθε Χριστιανό σύμφωνα με την Αγία Γραφή (Ματθαίος ι' 16, Ρωμαίους ιβ' 3, κλπ).

Ίσως ο ασφαλέστερος τρόπος να προχωρήσει κανείς στη γνώση της καρδιάς του Θεού είναι να ζητά πνεύμα σοφίας, τη σοφία που ο ίδιος ο Χριστός δίνει για να ανοίξουν τα πνευματικά του μάτια.

Άς μην έχουμε ουδεμία αμφιβολία πως ο άνθρωπος διαθέτει πνευματικά αισθητήρια. Δυστυχώς λόγω της αμαρτίας, της αποξένωσής μας από το Θεό και της έλλειψης πίστης μας, τα πνευματικά αυτά αισθητήρια δεν λειτουργούν. Δεν μπορούμε να "δούμε" το Θεό να ενεργεί στη ζωή μας αν και Αυτός με πολλούς τρόπους μας έχει φανερώσει την αγάπη Του. Δεν "ακούμε" το Χριστό που κτυπάει την πόρτα της καρδιάς μας καθημερινά και περιμένει να Του ανοίξουμε για να μας παρέχει ουράνιο τραπέζι.

Η πνευματική πορεία επειδή βασίζεται στην πίστη, χρειάζεται το πνεύμα της αποκάλυψης και της διδαχής του Χριστού. Αλλιώς θα είναι μια απέραντα μίζερη κατάσταση γεμάτη "μη", βάρη, κανόνες και λόγια του αγέρα. 

Εύλογα θα ρωτήσει κάποιος, "πως θα ανοίξουν τα πνευματικά μου μάτια;" Μα φυσικά ζητώντας το από το Χριστό. Τα πνευματικά μάτια θα αρχίσουν να αποκωδικοποιούν εμπειρίες στη ζωή και περιστάσεις, λόγια και πράξεις, νοήματα και σκέψεις. Και μέσα από αυτά με την πάροδο του χρόνου ο άνθρωπος θα μπορεί να διακρίνει κάποιες στιγμές που το χέρι του Θεού ήταν εκεί, που μια ευλογία ήρθε, που μια κακή στιγμή αποφεύχθηκε, που ένα χρόνιο αγωνιώδες ερώτημα βρήκε την απάντησή του.

Αρκεί ο άνθρωπος να ζητά να μένουν ανοικτά τα πνευματικά του μάτια και να θέλει την αποκάλυψη. Κάποιοι βέβαια ερμηνεύουν το "αποκάλυψη" ως να γίνουν προφήτες. Ίσως όμως το άνοιγμα των πνευματικών ματιών για αυτό το μήνα να έχει στην ατζέντα να πάμε να συγχωρέσουμε ένα εχθρό μας ή να δώσουμε μια μικρή χείρα βοηθείας σε έναν που τη χρειάζεται.

Αύριο ίσως πούμε ένα καλό λόγο σε έναν απελπισμένο. Μεθαύριο ίσως καταλάβουμε γιατί τόσα χρόνια δεν είπαμε "ευχαριστώ" στο Θεό για τα ρούχα, το φαγητό και το νερό που μας δίνει. Απλά πράγματα θα σκεφτεί κάποιος, αλλά όλα στα πνευματικά ξεκινούν σταδιακά. Οι προφητείες και τα μεγαλόσχημα δεν δίνονται αυτόματα και σίγουρα δεν προηγούνται της αγάπης.

Είθε να ανοίγουν καθημερινά οι πνευματικοί μας οφθαλμοί όλο και περισσότερο και να μας οδηγούν σε νέες αποκαλύψεις για την καρδιά και το έργο του Χριστού.

"Ελθέτω η βασιλεία σου· γενηθήτω το θέλημά σου"

Ματθαίος ς' 10

Ο Ματθαίος επανειλημμένα αναφέρεται στη Βασιλεία του Θεού ή των Ουρανών όπως την αποκαλεί. Στην περίφημη προσευχή - υπόδειγμα του Χριστού, η Βασιλεία αυτή αναφέρεται και πάλι. Η σειρά των ευλογιών που ο Χριστός περιγράφει στην προσευχή αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία. Πρώτα λέει, "Πατέρα μας στον ουρανό, να αγιαστεί το όνομά Σου". Δίνει την πρώτη ευλογία σε αυτό που πάντα ήταν ο Θεός: Άγιος και καθαρός. Μετά, προχωρά στην επίκληση του ερχομού της ουράνιας Βασιλείας. 

Υπάρχουν αρκετές ερμηνείες για το τι ακριβώς είναι και τι περιλαμβάνει η Βασιλεία του Θεού. Κάποιοι αναφέρουν πως είναι η Δευτέρα Παρουσία, άλλοι πως είναι η αναγέννηση του Χριστιανού, άλλοι η υποταγή της καρδιάς στο θέλημα του Θεού. Ενδεχομένως να είναι όλα αυτά μαζί. Υπάρχει όμως και μια ακόμα πτυχή της φράσης αυτής που αξίζει να αναφέρουμε.

Η επιθυμία του ανθρώπου να βιώσει και να δει τη βασιλεία του Θεού θα μπορούσε κάλλιστα να εμπεριέχει την ιδέα της δικαιοσύνης του Δημιουργού. Λίγο παρακάτω από την περικοπή μας ο Χριστός αναφέρει : "Αλλά ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού" (ς '33)

Να λοιπόν που η Βασιλεία, η κυριαρχία του Θεού στη γη έχει άμεση σχέση με την καθαρότερη απονομή δικαιοσύνης που θα μπορούσε να φανταστεί ο άνθρωπος. Ο Θεός θα ανταμείψει πλούσια όσους Τον αγαπούν και θα κρίνει δίκαια όσους Τον απορρίπτουν. Μαζί με όλες τις ενδιάμεσες περιπτώσεις. Κάθε τι που ο άνθρωπος κάνει, λέει ή σκέφτεται θα ζυγιστεί και θα αποδοθεί η κατάλληλη δικαιοσύνη. 

Αλλά πάνω από όλα και πιο σημαντική θα είναι η πραγματικότητα πως σε αυτή τη Βασιλεία δεν θα υπάρχει πόνος, πόλεμος, αρρώστια, φόβοι και αδικίες. Κάθε τι που σάρωσε τον κόσμο για χιλιάδες χρόνια και έφερε ανείπωτο πόνο δεν θα υπάρχει στη Βασιλεία του Θεού. Κάθε κακία και μίσος θα έχουν εξαφανιστεί. Κάθε απάτη και υποκρισία θα έχουν σβήσει. Κάθε έχθρα, διχασμός και πίκρα δεν θα ενθυμούνται πλέον. Ο ίδιος αυτός ο άρχων του κακού, ο διάβολος, θα έχει τη μερίδα του στη λίμνη του πυρός, την αιώνια κόλαση.

Οι ευλογημένοι και προνομιούχοι που θα εισέλθουν σε αυτή τη Βασιλεία θα είναι όχι απλά ασφαλείς αλλά κάθε τι που λαχταρά η ψυχή τους θα δίδεται από το Θεό. Και αν οι ευλογίες στην επίγεια ζωή θεωρούνται ωραίες, κανείς μπορεί μόλις και να συλλάβει την ωραιότητα ευλογιών που θα υπάρχουν σε μια κατάσταση που το κακό απλά δεν θα υφίσταται.

Ως άνθρωποι είμαστε εντελώς αποξενωμένοι από την αληθινή κυριαρχία του Θεού σε αυτό τον κόσμο. Δια της αγάπης του Χριστού όμως μπορούμε και με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος να κάνουμε έργο προπαρασκευής του ερχομού της Βασιλείας. Θα είναι έργο ίσως μικρό, φτωχό, με πάμπολλες ανθρώπινες αδυναμίες και πτώσεις. Όμως θα μετράει πολλαπλάσια τη μέρα που ο Χριστός θα απαλλάξει τον κόσμο από το κακό και θα εγκαθιδρύσει μια αιώνια πνευματική Βασιλεία, συνέχεια της ήδη υπάρχουσας που είναι στον πνευματικό χώρο. Σε αυτή την αιώνια περίοδο χαράς θα συμμετέχουν αυτοί οι ίδιοι ημιτελέστατοι αλλά ταπεινοί δούλοι που εργάστηκαν ο καθένας από το μετερίζι του για να ακουστεί το ευαγγέλιο, για να φέρουν ειρήνη ανάμεσα σε  εχθρούς, για να μοιράσουν αγάπη, για να συνδράμουν στον πόνο. Και όλοι όσοι αγάπησαν με την καρδιά τους το γλυκύ πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Είθε να είμαστε όλοι εκεί. Ελθέτω λοιπόν η Βασιλεία σου, Ιησού Χριστέ.

"Διά τούτο σοι λέγω, συγκεχωρημέναι είναι αι αμαρτίαι αυτής αι πολλαί"

Λουκάς ζ' 47

Η πολύ γνωστή ιστορία της αμαρτωλής γυναίκας είναι πάντα επίκαιρη διότι έχει πολλά μηνύματα να μας μεταφέρει. Η υποκρισία του Φαρισαίου Σίμωνα ήταν ενδεικτική του πνεύματος των Ιουδαίων θρησκευτικών ηγετών της εποχής του Χριστού. Ο Σίμων δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Αντί να σπεύσει να προσφέρει στο Χριστό ο ίδιος την καρδιά του, αγνόησε και τα βασικότερα έθιμα της φιλοξενίας απέναντι στον καλεσμένο του. 

Προφανώς ο Σίμων ήθελε από πρώτο χέρι να ακούσει τις διδασκαλίες αυτού που ο ίδιος αποκαλούσε Ραββί αλλά που κατά βάθος αμφισβητούσε επειδή έθιγαν τη θρησκοληψία της κάστας του. Ωστόσο η αποστροφή του προς την αμαρτωλή γυναίκα που προσκύνησε το Χριστό, ανάγκασε τον Ιησού να του πει μια μεγάλη αλήθεια. Πως ο άνθρωπος που νιώθει αμαρτωλός συγχωρείται. 

Ο Σίμων πιθανότατα θα αντέτεινε πως όλοι είναι αμαρτωλοί και πως όλοι χρειάζονται τη συγχώρεση. Αλλά το μήνυμα του Χριστού ήταν πολύ βαθύτερο από ότι μπορούσε ο ίδιος ο Σίμωνας να φανταστεί. Ο Χριστός δεν του έλεγε αν άξιζε η γυναίκα αυτή λόγω των πολλών της αμαρτιών να συγχωρεθεί. Του τόνισε πως η γυναίκα αυτή ήλθε σε Αυτόν συντετριμμένη και με βαθύτατη αγάπη προς το πρόσωπό Του. Δεν Τον είδε ως κριτή ή δικαστή αλλά ως Σωτήρα, ως λυτρωτή, ως αυτό που αναζητούσε η ψυχή της.

Για να φτάσει όμως στο σημείο να έχει αυτή τη ζέση και την αγάπη στο πρόσωπο του Χριστού θα έπρεπε να έχει περάσει μεγάλα και πολλά βάσανα αυτή η γυναίκα. Δεν πήγαινε τακτικά στην συναγωγή, δεν είχε και πολλή ιδέα για το νόμο και τους προφήτες, δεν ασχολούνταν με το πως θα σωθεί η ψυχή της. Όμως αναγνώρισε πως η ζωή της έφτανε σε ένα οριακό σημείο, πως ότι κι αν είχε δοκιμάσει η ψυχή της έμενε ανικανοποίητη και πως οι ενοχές δεν έφευγαν παρ' όλη την προσπάθεια.

Δε ζήτησε απλά έλεος η γυναίκα αυτή. Δε ζήτησε να φύγει το βάρος από την ψυχή της ή να βρει νόημα η ζωή της. Ζήτησε να είναι στα πόδια του Χριστού σαν χαλί, σαν ένα τίποτα, αρκεί να Τον βλέπει, να Τον νιώθει, να Τον αγγίζει. Δεν ήθελε απλά μια σωτηρία ή λύτρωση αλλά να λιώσει μπροστά στο Γιο του Θεού. 

Στο Λουκάς ι' 38-42 η αδελφή της Μάρθας που κάλεσε το Χριστό σπίτι της, η Μαρία, δεν περιγράφεται καν ως "αμαρτωλή" όπως η γυναίκα της περικοπής μας. Όμως, η στάση της με το να κάθεται στα πόδια του Χριστού και να δέχεται τα λόγια Του όπως το ελάφι το νερό, έκανε τον Ιησού να πει στην αδελφή της τη Μάρθα πως η Μαρία διάλεξε την καλή μερίδα, τη σωτηρία της ψυχής της. Διότι αγάπησε, διότι έκατσε ήσυχα και διψασμένα να ακούσει για την αιώνια ζωή.

Είθε κι εμείς να αποκτήσουμε αυτή την αγάπη, τη δίψα και την ταπεινοφροσύνη για να μένουμε στα πόδια του Χριστού όχι ως Χριστιανοί καλοί κι ενάρετοι, αλλά ως συγχωρημένοι και αγαπημένοι από Αυτόν.

"Και εκάλεσε το όνομα αυτού Σηθ"

Γένεση δ' 25

Ο Αδάμ και η Εύα θα πρέπει να είχαν διαπιστώσει την τραγικότητα της πτώσης τους από την Εδέμ. Αντί της ευφροσύνης και της ησυχίας, τώρα έπρεπε να αντιμετωπίσουν μια μοναχική ζωή χωρίς την άμεση φροντίδα του Θεού ενώ με κόπους και ωδίνες θα περνούσαν τα υπόλοιπα χρόνια τους. 

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά ήρθε και ο αποτρόπαιος φόνος του γιού τους Άβελ από τον αδελφό του τον Κάϊν. Πλέον η αμαρτία και τα άγρια ένστικτα είχαν για τα καλά φωλιάσει στις ψυχές των ανθρώπων. Ο Θεός έδιωξε τον Κάϊν από τους γονείς του και τον κατέστησε περιπλανώμενο και στιγματισμένο.

Η μια δυστυχία πάνω στην άλλη θα έλεγε κανείς για την πρώτη οικογένεια των ανθρώπων. Μα όχι! Κάτι άλλο είχε κατά νου ο Θεός και χάρισε στους πρωτόπλαστους ένα νέο παιδί, τον Σηθ. Το όνομα αυτό σημαίνει "αντικαταστάτης". Η Εύα θέλησε έτσι να παρηγορηθεί για τον άδικο χαμό του Άβελ. 

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Αδάμ και η Εύα έκαναν πολλά ακόμα παιδιά και έζησαν πάρα πολλά χρόνια. Αλλά το μεγάλο γεγονός δεν είναι παρά η επιλογή του Θεού να γεννηθεί ο Χριστός από τη γενιά του Σηθ αντί των άλλων παιδιών του Αδάμ. Η γενεαλογία του Χριστού στο Λουκάς γ' 38 φανερώνει μια μεγάλη αλήθεια : Πως όταν ο Θεός θέλει να συνεχιστεί η αλυσίδα των υποσχέσεών Του τίποτα δεν μπορεί να τη σπάσει.

Η προφητεία έλεγε πως το σπέρμα της Εύας θα συντρίψει το Σατανά. Κι η αλυσίδα αυτή έφτασε στο Χριστό από το Σηθ, τον "αντικαταστάτη".

Πολλές φορές οι συνθήκες στη ζωή μας μοιάζουν χαοτικές. Πουθενά δε φαίνεται ο Θεός ούτε μια λογική "συνέχεια" στη ζωή μας. Θλιβόμαστε, λιποψυχούμε. Ο "Άβελ" μας, η όποια ευλογία μας φαίνεται χαμένη από το διάβολο, τον "Κάϊν". Όμως το έλεος του Θεού είναι μεγάλο και ο ερχομός του "Σηθ", μιας βοήθειας ανέλπιστης, μιας παρηγοριάς, μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα. 

Όπως από το Σηθ προήλθε ο Χριστός, έτσι και από το δικό μας "Σηθ" μπορεί να προέλθει τεράστια ευλογία που μπορεί να αλλάξει το ρου της ζωής μας. Μα κάποιος θα πει πως ο Χριστός δεν πέρασε και τόσο καλή ζωή, πως να ελπίζω; Ο Χριστός όμως δεν ήταν απλά απόγονος του Σηθ αλλά ο ευλογητός Θεός εις τους αιώνες. Και αυτός είναι που μπορεί να μας παρηγορήσει καλύτερα από κάθε άνθρωπο.

"Εάν τις δεν γεννηθή άνωθεν, δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού"

Ιωάννης γ' 3

Το συγκεκριμένο εδάφιο είναι ένα από τα πιο μυστηριώδη και συνάμα όμορφα στην Αγία Γραφή. Δείχνει πως ο Θεός μπορεί να παρέχει στον άνθρωπο μια εντελώς νέα άποψη για τη ζωή, τον κόσμο, τις θλίψεις, τη σωτηρία της ψυχής και την αιωνιότητα. Για να αποκτηθεί όμως αυτή η άποψη χρειάζεται το Πνεύμα του Θεού να πάρει τον άνθρωπο και να τον "βουτήξει" στα νερά της σωτηρίας δια της πίστης στη θυσία του Σταυρού. 

Δεχόμενος ο άνθρωπος ότι ο Χριστός αποτελεί τον αιώνιο βράχο και σωτήρα της ψυχής, ταπεινώνεται μπροστά στο μεγαλείο της σταυρικής θυσίας, ζητά συγνώμη για τις ανομίες του όχι μια φορά αλλά καθημερινά, και η ψυχή του προσκολλάται στη ζεστή αγάπη της αγκαλιάς του Ιησού. Αυτό ονομάζεται "αναγέννηση". Ο Χριστός τόνισε στο διδάσκαλο Νικόδημο την απλή αυτή αλήθεια πως μόνο όποιος έχει δεχτεί μια καινούργια γέννηση στη ζωή του μπορεί να δει την αιώνια ζωή. Καινούργια γέννηση μεταξύ άλλων σημαίνει είσοδος σε ένα νέο κόσμο, αντίληψη νέων πραγμάτων και καταστάσεων.

Αναγέννηση σίγουρα δεν είναι το κίνημα των διαφόρων "αναγεννημένων" ομάδων που βιάζονται να κάνουν τον άνθρωπο να μετανοήσει, να βαπτιστεί και να λάβει ξένες γλώσσες από το Άγιο Πνεύμα. Η αναγέννηση είναι κάτι το απίθανα βαθύτερο, δεν εμπίπτει σε στατιστικές και οργανώσεις, δεν το επιδιώκει κανείς με το ζόρι και σίγουρα δεν μπορεί να πλαστογραφηθεί ούτε και να επιδεικνύεται σαν κάρτα VIP ενός κλειστού κλάμπ.

Το κυριότερο χαρακτηριστικό της αναγέννησης είναι η ριζική αλλαγή πλεύσης του νοός του ανθρώπου. Αντί να σκέφτεται μέρα νύχτα πως θα βγάλει λεφτά, δουλεύει και προσεύχεται ο Θεός να του παρέχει τα προς το ζην. Οι μικρές χαρές της ζωής αποκτούν νόημα. Η οικογένεια, η φιλία, η φύση, η καλή κουβέντα, βρίσκουν τη θέση τους στη ζωή αντί του κυνηγιού για έντονες ηδονές που μόνο προσωρινά ικανοποιούν τον άνθρωπο. Πως εξηγείται αυτό; Είναι στ' αλήθεια ανεξήγητο και εν πολλοίς αγγίζει τα όρια του υπερφυσικού. Πως γίνεται ένας άνθρωπος καθισμένος στην ακροθαλασσιά να διαβάσει ένα κομμάτι από την Αγία Γραφή και να νιώσει ευτυχισμένος; Με την ανθρώπινη λογική δε γίνεται. Η αναγέννηση το κάνει όμως δυνατό χωρίς να παράγει αναχωρητές, στυλίτες, μοναχούς και ερημίτες. Ο άνθρωπος παραμένει θαυμαστά κοινωνικός και λειτουργικός.

Η κακία δεν μένει πολύ στην καρδιά του αναγεννημένου. Ο άνθρωπος αυτός ζητά να βρεθεί λύση σε μια διένεξη αντί να κρατείται το μίσος και η έχθρα. Ο αναγεννημένος είναι έτοιμος να συγχωρέσει. Δεν είναι σάκος του μποξ για να τον πάρουν στο ψιλό οι διάφοροι εμπαίκτες. Μπορεί με σταράτα λόγια να αποδείξει το δίκιο του και να παραδεχτεί το λάθος του.

Μα ίσως το σημαντικότερο από τα χαρακτηριστικά του αναγεννημένου είναι πως αν του πει κανείς, "έρχεται ο Ιησούς", έρχεται η απολύτρωση της ψυχής, θα πει "Αμήν, έρχου Κύριε Ιησού". Τουναντίον, αν κάποιος πει τη φράση αυτή στο ευρύ κοινό, οι μισοί θα χασκογελάσουν και οι άλλοι μισοί θα νιώσουν ένα μικρό φίδι στον κόρφο τους ξέροντας πως δεν είναι έτοιμοι να συναντήσουν το Δημιουργό τους.

Αναγεννημένος λοιπόν είναι όποιος αγάπησε το Χριστό και θεώρησε μεγάλη του τιμή να δεχτεί τη μεγάλη θυσία αγάπης που έκανε ο Ιησούς στο σταυρό, νιώθοντας υπόχρεος έναντι αυτής της αγάπης που σκλαβώνει την καρδιά. Είναι μια υποχρέωση μη θρησκευτική, που δεν υπάγεται σε κανόνες, πνευματικό τρόμο και φόβο της αμαρτίας. Ο αναγεννημένος παραμένει άνθρωπος με σάρκα και οστά που πειράζεται, νευριάζει, ολιγοπιστεί και ταλαιπωρείται από τη ζωή όσο ο κάθε ένας. Αλλά στο βάθος της ψυχής του υπάρχει ακοίμητο το καντήλι της αγάπης για το Χριστό. Τον οποίο και μια μέρα θα δει πρόσωπο προς πρόσωπο με απέραντη και ανεκλάλητη χαρά. 

"Οι ουρανοί θέλουσιν αναγγέλλει την δικαιοσύνην αυτού"

Ψαλμός ν' 6

Άν και οι επιστήμονες έχουν καταγράψει πέραν πάσης αμφιβολίας την αρμονία και το σχέδιο που υπάρχει στη φύση, η ηθική παραδοχή πως ενδέχεται να υπάρχει και Σχεδιαστής ή Δημιουργός αποτρέπει πολλούς ανθρώπους από το να στραφούν σε Αυτόν. Ο λόγος είναι πως ο άνθρωπος δεν θέλει να δίνει λόγο σε κανέναν για τις πράξεις του και τις επιλογές του. Μάλιστα πολλοί είναι αυτοί που σκέφτονται πως ο Θεός αν υπάρχει θα είναι με κανένα μαστίγιο στο χέρι, βλοσυρός και κακός, έτοιμος να τιμωρήσει και να ελέγξει. Άρα, καλά είμαστε όπως είμαστε και Θεός δεν υπάρχει, σκέφτονται αρκετοί.

Αυτό που ο άνθρωπος συχνά δεν κατανοεί είναι πως η φύση γύρω μας μαρτυρεί για ένα Θεό που αγαπά τη ζωή, που έχει μεριμνήσει για την επιβίωση των έμβιων όντων και που κρατά τη Γη σε θαυμαστή ισορροπία ζωής σε αντίθεση με τους άλλους πλανήτες που δεν μπορούν να συντηρήσουν τον πιο απλό οργανισμό.

Δεν είναι λίγοι όσοι λένε πως ναι μεν ο άνθρωπος ζει αλλά υποφέρει από αρρώστιες, πείνα και πολέμους. Ο Θεός όμως άφησε ελεύθερο τον άνθρωπο να επιλέξει. Η θλιβερή εικόνα αθώων παιδιών που χάνονται από πολέμους ή αρρώστιες δεν πρέπει να θεωρείται έργο του Θεού ο οποίος είναι ο Πατέρας κάθε αγαθού (Ιάκωβος α' 17). Άν ο άνθρωπος είχε στραφεί στην περίθαλψη του ίδιου του συνανθρώπου του αντί σε όπλα και τεχνολογίες αφανισμού, πάρα πολλές ασθένειες θα είχαν ήδη εκλείψει. Είναι δε αναμφισβήτητο πως κάθε παιδί έχει την καρδιά της Βασιλείας των Ουρανών και άρα μια θέση στην αιώνια χαρά (Ματθαίος ιθ' 14).

Ταυτόχρονα με τη μέριμνα για τη σωτηρία των ευσεβών, ο Θεός θα αναλάβει και τη δίκαια κρίση των αδίκων. Διότι Αυτός ως δότης της ζωής έχει και την ικανότητα να κρίνει ορθά. 

Τι έχει όμως να μας πει το εδάφιο της σημερινής μας περικοπής; Πως μπορούν οι ουρανοί να αναγγέλλουν τη δικαιοσύνη του Θεού; Πέραν του θαυμαστού σχεδιασμού του σύμπαντος που δείχνει τις δυνάμεις που κρατούν άστρα και γαλαξίες, ο άνθρωπος από νωρίς στράφηκε στον ουρανό για να αναρωτηθεί για τα άστρα, να τα χρησιμοποιήσει στη ναυτιλία και την εξερεύνηση της Γης και να τα βάλει ακόμα και στις δοξασίες του. 

Ο ουρανός στη Βίβλο έχει το συμβολισμό της κατοικίας του Θεού. Όχι πως αυτό το ίδιο το Σύμπαν είναι ικανό να χωρέσει το Δημιουργό αλλά η θέση του ουρανού, το ότι επιβλέπει τη γη, είναι άνωθεν, έχει να κάνει με την πνευματική σφαίρα από την οποία ο Θεός επιβλέπει τη γη και τους ανθρώπους. Αυτός ο πνευματικός ουρανός λοιπόν, γεμάτος αγγέλους, αναγγέλλει κάθε στιγμή τη δόξα του Θεού και την αγιοσύνη Του. Κάθε λεπτό, άγγελοι υμνολογούν και δοξολογούν το Θεό για τη μεγαλοσύνη και τη δικαιοσύνη Του.

Στη γέννηση του Χριστού, μια αγγελική στρατιά εμφανίσθηκε από τον ουρανό για να πει το "Δόξα εν υψίστοις" στους βοσκούς. Από αυτό τον πνευματικό ουρανό προσμένουμε το Χριστό να επιστρέψει πλέον ως σωτήρας σε όσους Τον αγάπησαν (Φιλιππησίους γ' 20). 

Κάθε φορά λοιπόν που σηκώνουμε τα μάτια μας στον ουρανό ας θυμόμαστε από τη μια το έργο του Θεού στο σύμπαν και γύρω μας και από την άλλη ας αναλογιζόμαστε τον πνευματικό ουρανό από τον οποίο θα προέλθει η απολύτρωση των ψυχών μας. 

"Εστάθημεν γλυκείς εν τω μέσω υμών"

Α' Θεσσαλονικείς β' 7

Ο Χριστός είχε πολλές φορές κατακρίνει την κατήφεια και τη μιζέρια. Στο Ματθαίος ς' 16 θεωρούσε υποκριτές όσους νηστεύουν μεν αλλά το κάνουν σαν να ήταν σε κηδεία. Προφανώς βέβαια πολλές φορές η ζωή και οι δοκιμασίες θα μας φέρουν σε κατήφεια και θλίψη, ενίοτε δε και απογοήτευση και θα κλονίσουν την πίστη μας. 

Αυτό όμως που και ο Χριστός και ο Παύλος λένε είναι πως η ενασχόληση με τα πράγματα του Θεού δεν έχει ως κέντρο της την κακομοιριά και την καταχνιά αλλά τη γλυκύτητα και τη λάμψη στο πρόσωπο.

Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς, μα γίνεται κάποιος να χαμογελά μονίμως; Όχι βέβαια. Ο Θεός ξέρει τις στιγμές της θλίψης μας. Ο Δαβίδ μα και ο ίδιος ο Χριστός έκραζαν στις στιγμές των δικών του ς θλίψεων. Αυτό όμως δεν εμπόδισε ποτέ ούτε το Δαβίδ ούτε και το Χριστό να χαρίζουν απλόχερα την ανθρωπιά και τη βοήθεια όπου χρειαζόταν.

Αυτό το δώρο σίγουρα χαρίζεται από το Πνεύμα του Θεού. Δεν μπορεί κάποιος να χαρίσει γλυκύτητα αν δεν την έχει ο ίδιος στην καρδιά του. Ούτε εν μέσω δοκιμασιών μπορεί κάποιος να πει "δόξα στο Θεό" αν δεν έχει πάρει δύναμη εξ' ύψους.

Στις μέρες μας γενικά η γλυκύτητα απουσιάζει από τις εκκλησίες. Αντί αυτού του θείου δώρου βλέπει κανείς πρόσωπα σκυθρωπά λες και τους έχουν στερήσει κάθε χαρά στη ζωή ή ακόμα και το ανάποδο, πρόσωπα χαρούμενα και γεμάτα ζωντάνια που όμως στην πρώτη ευκαιρία αντί για γλυκύτητα θα βγάλουν χολή και κακία.

Ο Παύλος μπορούσε να ομολογήσει παρρησία πως δεν ήταν καθόλου γλυκός πριν γνωρίσει το Χριστό. Τουναντίον έπνεε μένεα κατά των Χριστιανών και θα τον χαρακτήριζε κανείς ακόμη και αιμοδιψή αφού ήταν παρών στο λιθοβολισμό του Στέφανου ως μάρτυρας και ουδόλως συγκινήθηκε από τον τραγικό και αργό θάνατο του πρωτομάρτυρα. 

Αυτός ο ίδιος λοιπόν μετεστράφη εντελώς και μάλιστα τόσο ριζικά που έφτασε στο σημείο να θεωρεί τον εαυτό του τροφό, παραμάνα, για τους αδελφούς του. Όχι απλά αγαπούσε τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τους πιστούς αλλά τους φρόντιζε σαν πατέρας, μητέρα και παιδαγωγός ταυτόχρονα. Αυτή η γλυκιά καρδιά ήταν το αποτέλεσμα της αναγέννησης που ο ίδιος υπέστη.

Ιδού λοιπόν ένα από τα χαρακτηριστικά ενός αναγεννημένου Χριστιανού. Η γλυκύτητα της ψυχής και του προσώπου. Ίσως όχι πάντα και σίγουρα όχι υπό όλες τις συνθήκες. Αλλά σίγουρα στην κατάλληλη στιγμή αυτή η γλυκύτητα θα έρθει και θα απαλύνει τον πόνο, τις έριδες και τις διχοστασίες. 

Είθε να την αποκτήσουμε όλοι.

"Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου"

Λουκάς κγ' 42

Τα λόγια του ληστή στο σταυρό έχουν μείνει ανά τους αιώνες ως δείγμα πίστης και σωτηρίας που περιμένει τον κάθε άνθρωπο μέχρι την τελευταία του αναπνοή να δεχτεί το μέγα δώρο της αιώνιας ζωής.

Αξίζει όμως να μείνουμε στο νόημα των λόγων του ληστή. Kατάλαβε από τη μια τη δική του ασημαντότητα και ανάγκη για μια ζωή καλύτερη από αυτή που είχε ζήσει και αναγνώρισε από την άλλη τον Ιησού ως ικανό να του παρέχει μια τέτοια σωτηρία, μια ζωή χωρίς τέλος και βάσανα.

Μνήσθητί μου Κύριε λοιπόν. Θυμήσου με. Μα είχε ανάγκη άραγε ο Χριστός να θυμάται ποιοι τον αγάπησαν όσο ήταν στη γη; Χρειαζόταν ειδική υπενθύμιση για το πόσοι Τον πίστεψαν, πόσοι Τον αγνόησαν, πόσοι Τον πρόδωσαν;

Όχι. Όμως ο ληστής δεν το είδε καθόλου έτσι. Άν και στην καρδιά του ήταν πεπεισμένος πως ο σταυρωθείς δίπλα του δεν ήταν ένας κακούργος αλλά ο Αμνός του Θεού, αισθάνθηκε την ανάγκη στην αγωνία αυτή που περνούσε του μαρτυρικού σταυρικού θανάτου να εκφράσει αυτό που έβλεπε η ψυχή του : τον αληθινό Βασιλέα των Βασιλέων και Κύριο των κυριευόντων που με ένα Του λόγο θα μπορούσε να σώσει την ψυχή του από τον αιώνιο χαμό. Αντί να ζητήσει την πρόσκαιρη ελευθερία του για να συνεχίσει να ζει σε μια ανώφελη ζωή όπως έκανε ο άλλος ληστής, προτίμησε να δει ρεαλιστικά την κατάσταση και να στραφεί στην αιώνια και αληθινή ζωή.

Κι εμείς στη δική μας ζωή μέσα στις δοκιμασίες και προβλήματα πολλές φορές θα χρειαστεί να σκεφτούμε το δώρο της αιώνιας ζωής για να πάρουμε κουράγιο. Κάποιες στιγμές ίσως κι εμείς πούμε "θυμήσου με κι εμένα, Κύριε". Όχι γιατί ξεχνά ο Θεός, αλλά γιατί εμείς βλέπουμε την αιώνια ζωή πιο σημαντική από τη φθοροποιό και εφήμερη ζωή στη γη. Αυτό το "Μνήσθητι" είναι κάτι που μπορεί να μας κρατά σε "σύνδεση" με τον ουρανό. Μνήσθητι λοιπόν Ιησού Χριστέ. Δεν είμαι δίκαιος, δεν είμαι ημίθεος, δεν είμαι παντοδύναμος. Είμαι ένας απλός άνθρωπος που έχει ανάγκη να λυτρωθεί η ψυχή του.

Μνήσθητι, Ιησού Χριστέ διότι εσύ έχεις τα κλειδιά του Άδη και του θανάτου, είσαι ο ζων και έγινες νεκρός και ζεις εις τους αιώνες. Δεν έχουμε πουθενά αλλού να πάμε και κανένα άλλο να μας προστατεύσει. Σε αναγνωρίζουμε Βασιλέα που έχεις βασιλεία αιώνια που δε θα φθαρεί ποτέ. Και σε αυτή ποθούμε να κατοικίσουμε. Θυμήσου μας λοιπόν όχι επειδή ξεχνάς αλλά επειδή εμείς πρέπει να πείσουμε τον εαυτό μας πως δεν ξεχνάς. 

Και όπως ο ληστής, έτσι κι εμείς θα βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με το βασιλιά μας στην βασιλεία της χαράς.