"Aυτός είναι προ πάντων, και τα πάντα συντηρούνται δι' αυτού"

Κολοσσαείς α' 17

Είναι τοις πάσι γνωστό πως οι ευχές που συνοδεύουν την έλευση της νέας χρονιάς εδώ και αμέτρητα χρόνια, είναι ευσεβείς πόθοι της ανθρωπότητας. Παντού θα ηχούν τα "υγεία, χαρά, ευτυχία". Άλλοι και λόγω των δύσκολων εποχών θα ευχηθούν να έχουν δουλειά και τα βασικά προς επιβίωση. Άλλοι πάλι θα αναζητήσουν τον έρωτα της ζωής τους ή την απόκτηση παιδιών για να γεμίσει το σπίτι τους με χαρούμενες φωνές.

Τίποτα από αυτά δεν είναι κακό. Η ψυχή του ανθρώπου στα μεγάλα της βάθη θέλει αυτά ακριβώς τα πράγματα. Να ζήσει, να αγαπηθεί, να επιβιώσει, να νιώσει ασφαλής. Πρακτικά αυτό είναι το νόημα όλων αυτών των ευχών. 

Δυστυχώς όμως ο κόσμος για ανεξήγητο λόγο περιμένει την κάλυψη αυτών των θεμελιωδών του αναγκών μέσω της....αλλαγής ενός ημερολογιακού έτους. Με ένα ποτηράκι κρασί, καλό φαγητό, χορό και ξόρκισμα κάθε κακού στο μυαλό, πολλοί πιστεύουν πως ο νέος χρόνος από μόνος του θα φέρει κάτι καλό, λες κι ο χρόνος είναι πρόσωπο, οντότητα που ακούει και δίνει βάση σε αυτά που εμείς λέμε.

Όλοι όμως γνωρίζουν πως η αλλαγή έτους ουδεμία επιρροή έχει και ουδεμία αλλαγή κομίζει. Ο κακός άνθρωπος θα παραμείνει κακός και ο φιλάργυρος θα παραμείνει φιλάργυρος. Οι οικογενειακές έριδες δεν θα πάψουν αφού οι εμπλεκόμενοι δεν αλλάζουν χαρακτήρα από τις 31 Δεκεμβρίου στις 1 Ιανουαρίου. 

Ο άνθρωπος θα συνεχίσει και το 2014 να εύχεται άλλα και να πράττει άλλα. Θα εύχεται υγεία αλλά θα κάνει το παν για να την καταστρέψει. Θα ζητά αγάπη αλλά δεν θα τη δίνει. Θα περιμένει οικογενειακή ειρήνη ενώ ο εγωϊσμός και τα νεύρα θα βασιλεύουν. Θα ζητά καλύτερες μέρες αλλά δεν θα ξέρει από που και από ποιόν. 

Μέσα σε όλα αυτά η σιγανή σαν τον πρωϊνό άνεμο φωνή του Θεού θα ζητάει από τον κάθε ένα να στραφεί σε Αυτόν, τον Ένα. Αυτός ο Ένας έχει όσα χρειάζεται ο άνθρωπος. Είναι η πηγή της αγάπης και της καλοσύνης. Είναι πατέρας ελέους και οικτιρμών. Και έχει μόνο Αυτός τη δύναμη να συντηρεί. Το σύμπαν των ατελείωτων αιώνων συντηρείται δι' Αυτού. Οι ασύλληπτες βαρυτικές και πυρηνικές δυνάμεις των γαλαξιών ρυθμίζονται βάσει δικών Του νόμων. Και στη Γη η ζωή υπάρχει επειδή ο Ίδιος το θέλησε.

Αυτός μόνος έχει και την αθανασία (A' Τιμ. ς' 16). Μπορεί να τη χαρίσει σε όσους Τον αγαπούν. Δια του Χριστού ήδη έδωσε το δώρο της αιώνιας ζωής. Αλλά ακόμα και σε αυτή τη ζωή της φθοράς, είναι ο μόνος που μπορεί να κρατήσει έναν άνθρωπο. Να του παρέχει αυτά που χρειάζεται για να ζήσει και την ποθητή συναισθηματική και πνευματική κάλυψη. Να του δώσει συμβουλές για το πως θα περπατήσει καλύτερα στα μονοπάτια της ζωής δια της δικής Του σοφίας που αποκαλύπτεται στην Αγία Γραφή μα και στο νου του κάθε ανθρώπου.

Τι να ζητήσουμε λοιπόν για το νέο έτος; Κύριε, να μας συντηρήσεις στην παρουσία σου.

Είθε να γίνει πραγματικότητα σε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. 

"Και επί γης ειρήνη"

Λουκάς β' 14

Άν δει κανείς το γνωστό εδάφιο της δοξολογίας των αγγέλων με την οποία δόξαζαν το Θεό για τη γέννηση του Σωτήρα, ίσως κουνήσει το κεφάλι του με μια ελαφρά απογοήτευση. Ο λόγος είναι πως ο κόσμος μας έχει παντελή έλλειψη ειρήνης. Πόλεμοι, μάχες, τσακωμοί και έριδες ταλάνισαν τον άνθρωπο απ' αρχής και συνεχίζουν να τον ταλανίζουν. Ακόμα και στις μέρες μας και στις χώρες που δεν βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, η μια κοινωνική ομάδα θέλει να "φάει" την άλλη. Ακόμα και στις ίδιες τις οικογένειες υπάρχουν άσβεστα μίση και έριδες.

Το παράδοξον της ευλογίας των αγγέλων προς τους ανθρώπους ακόμα και στην εποχή του Χριστού φάνηκε λίγες δεκαετίες μετά το θάνατο του Ιησού, όταν οι λεγεώνες του Τίτου ισοπέδωσαν την Ιερουσαλήμ και έστειλαν τους Ιουδαίους στα μήκη και τα πλάτη της γης. 

Πόθεν λοιπόν η ειρήνη; Τι νόημα είχε το πέρασμα του Χριστού στη γη; 

Στο Ιωάννης ιδ' 27, υπάρχει ένα ενδιαφέρον εδάφιο:

"Ειρήνην αφίνω εις εσάς, ειρήνην την εμήν δίδω εις εσάς· ουχί καθώς ο κόσμος δίδει, σας δίδω εγώ"

Εδώ βλέπουμε καθαρά πως ο Χριστός έχει μια άλλου είδους ειρήνη. Η οποία όπως αποδείχτηκε και ιστορικά δεν έχει σχέση με την ειρήνη μεταξύ κρατών ή κοινωνικών ομάδων.

Η ανάλυση των λεγομένων του Χριστού φανερώνει μια διαφορετικού τύπου ειρήνη που έχει ως κέντρο της. Στην Εφεσίους β' 14 υπάρχει μια ενδιαφέρουσα πληροφορία. Ο Χριστός έφερε ειρήνη ανάμεσα σε μας και το Θεό λόγω της θυσίας Του. Η έχθρα της αμαρτίας που μας χώριζε από το Δημιουργό έγινε φιλία και συγχώρεση επειδή ο Ιησούς δέχτηκε να πάρει τις δικές μας αμαρτίες πληρώνοντας με το ύστατο τίμημα: τη ζωή του.

Έτσι, τώρα όσοι δέχονται το Χριστό όχι απλά ως διδάσκαλο ή θεάνθρωπο αλλά ως Σωτήρα τους, έχουν πλέον ανοικτό το "δίαυλο" επικοινωνίας με την ουράνια Χάρη και κατά συνέπεια δε λογίζονται εχθροί του Θεού αλλά παιδιά Του και κληρονόμοι Του.

Προφανώς ο Θεός δε μισεί όσους δεν δέχονται τη θυσία του Χριστού. Ούτε βάζει κανένα με το ζόρι να αποδεχτεί κάτι που στο κάτω-κάτω ήταν εθελοντική προσφορά αιώνιας ζωής. Ο Χριστός από αγάπη θυσιάστηκε. Έτσι, η αγάπη δεν πιέζει κανένα να την δεχτεί. Όμως, κάποιος πρέπει να πληρώσει για τα κρίματά του αν δεν δεχτεί τη θυσία του Ιησού. Είναι κρίμα κάποιος να αποδεχτεί να τιμωρηθεί ο ίδιος για τα πταίσματά του εφόσον του δίνεται η ευκαιρία της ειρήνης με το Θεό.

Το δεύτερο που έχει να κάνει με την ειρήνη που διακήρυξαν οι άγγελοι είναι η ειρήνη που μπορούν να έχουν όσοι αγαπούν το Χριστό. Διότι όποιος έχει συγχωρεθεί και το έχει νοιώσει στην καρδιά του, μπορεί να συγχωρέσει και τον αδελφό του. Έτσι, οι έριδες μειώνονται, οι διχόνοιες υποχωρούν και στο τέλος αντί για τσακωμούς και μίση θα επέλθει, τι άλλο, ειρήνη!

Είθε να λάβουμε την ειρήνη της συγχώρεσης των αμαρτιών μας και να τη μοιραζόμαστε με την οικογένεια και τους συνανθρώπους μας. Ακόμη κι αν γύρω μας πολλοί δεν δέχονται αυτή την ειρήνη (όμως οι ψυχές τους τη ζητούν ασταμάτητα), ας κρατούμε όσοι αγαπούν το Χριστό αυτή την ξεχωριστή και μακάρια ευλογία. Της ειρήνης με το Δημιουργό μας.

"Διά να προσφέρωσι θυσίαν ζεύγος τρυγόνων ή δύο νεοσσούς περιστερών"

Λουκάς β'24

Στην Παλαιά Διαθήκη ήταν εντολή του Μωσαϊκού νόμου να προσφέρονται ζώα στο θυσιαστήριο για διάφορες περιπτώσεις. Από μοσχάρια και πρόβατα μέχρι περιστέρια. Τα περιστέρια ήταν το πιο "ταπεινό" δώρο στο θυσιαστήριο. Αυτά πρόσφεραν ο Ιωσήφ και η Μαρία 40 ημέρες μετά τη γέννηση του γιου τους διότι ήταν φτωχοί. Για το Θεό η αξία της θυσίας ήταν ίδια ως να είχε προσφερθεί μεγάλο ζώο.

Ας δούμε όμως το πραγματικά παράδοξο αυτής της σκηνής. Ο Θεός χαρίζει στον Ιωσήφ και τη Μαρία το μεγαλύτερο δώρο, τη γέννηση του Σωτήρα της οικουμένης. Άν και ο Ιωσήφ ήξερε πως το μικρό αυτό μωρό δεν ήταν από το δικό του σπέρμα, είχε ωστόσο την επιβεβαίωση του Αγίου Πνεύματος πως η γυναίκα του δια θεϊκής δυνάμεως συνέλαβε αυτό το βρέφος που θα έφερνε τη νίκη απέναντι στο θάνατο και που θα ευλογούσε αμέτρητα εκατομμύρια ανθρώπων στη ζωή, στο θάνατο και στην ανάστασή Του. 

Ο Ιωσήφ και η Μαρία μεγάλωσαν τον Ιησού με αγάπη, στοργή και φροντίδα. Τον ένιωθαν ως το πρωτότοκο παιδί τους και χαίρονταν για τα μεγάλα Του χαρίσματα αλλά και την υπακοή που τους έδειχνε. Μέχρι να ξεκινήσει τη δημόσια διακονία Του, ήταν ένα μεγάλο δώρο για αυτούς. Τον είχαν κοντά τους, δικό τους. Έβλεπαν την πρόοδό του στα πνευματικά. Άκουγαν τα σοφά Του λόγια και η δική τους ψυχή μάθαινε από Αυτόν. 

Αυτοί, για τη μεγάλη τιμή που τους έγινε, δεν είχαν τίποτε να προσφέρουν στο Θεό. Το μόνο τους δώρο στο Ναό ήταν 2 περιστέρια ή τρυγόνια. Πόσοι γονείς ευκατάστατοι ή ακόμα και μέσης τάξης δεν θα πρόσφεραν μοσχάρια, αρνιά, κατσίκες και άλλα για να τιμήσουν την παρουσίαση του παιδιού τους στο ναό! 

Κι όμως, αυτό το φτωχό, ταπεινό και ασήμαντο ζευγάρι με τα περιστέρια είχε μαζί του τον Υιό του Θεού του ζώντος. Αλλά δεν είχαν να προσφέρουν ούτε ένα "αξιοπρεπές" αρνάκι. 

Ας μην μας φανεί παράξενο. Συχνά ο Θεός έτσι ενεργεί. Εκεί που οι άνθρωποι δε δίνουν σημασία, εκεί που παρακάμπτουν και στρίβουν γιατί δε βλέπουν δόξα ανθρώπινη, πλούτη και ομορφιά, εκεί ο Θεός στέλνει απρόσμενες και τρανταχτές ευλογίες.

Πολλοί άνθρωποι σήμερα είναι οπαδοί της ιδέας που λέει πως η ανθρωπότητα είναι τόσο μικροσκοπική και ασήμαντη, τόσο ζωώδης, που αν υπάρχει ανωτέρα δύναμη, όπως ισχυρίζονται, ουδόλως θα ασχολείται μαζί της.

Ο Θεός της Αγίας Γραφής όμως είναι το εντελώς ανάποδο. Βλέπει βαθιά μέσα στις καρδιές, ανιχνεύει τις προθέσεις του μυαλού, ζυγίζει τους διαλογισμούς και βγάζει τα συμπεράσματά Του. Δεν διαλέγει ανθρώπους που θεωρούν εαυτούς σημαντικούς και ισχυρούς. Ούτε ασχολείται με όσους για τα μάτια του κόσμου έχουν μια επίφαση θρησκευτικότητας ενώ στο βάθος είναι γεμάτοι κακία. Ο πλούτος δεν Τον εντυπωσιάζει αφού ξέρει τη ματαιότητα του να θησαυρίζει κανείς κάτι που δεν θα πάρει μαζί του στο θάνατο.

Ο Θεός ψάχνει απλούς ανθρώπους με ευθεία καρδιά. Με προθυμία να ακούσουν τη φωνή Του και να κάνουν απλά πράγματα ευσέβειας. Από το να ζητούν συγχώρεση από το Θεό και τον πλησίον τους μέχρι να χαρίζουν κάτι από το υστέρημά τους ή απλά ένα ζεστό χαμόγελο και μια καλή και συμπονετική κουβέντα.

Ακόμα όμως και αυτή η έννοια του περιστεριού έχει κάτι να μας πει. Το περιστέρι μεταξύ άλλων είναι και σύμβολο ελπίδας. Ο Νώε είδε το περιστέρι που είχε αποστείλει για να δει αν τα νερά του κατακλυσμού είχαν υποχωρήσει και το πρώτο μήνυμα ελήφθη με ένα φύλλο ελιάς: η κρίση είχε περάσει, τα νερά υποχωρούσαν, η ελπίδα ξαναγεννιόταν. 

Μπορούμε λοιπόν κι εμείς μέσα στην ανέχεια ή την ανάγκη μας να προσφέρουμε αυτό το μικρό περιστέρι της ελπίδας, μια μικρή ικμάδα πίστης και ένα "ευχαριστώ" για τα όσα έχει κάνει ο Θεός για μας. Και όπως με τον Ιωσήφ και τη Μαρία, ίσως στη ζωή μας να κρατάμε ήδη μια μεγάλη ευλογία ή να λάβουμε μια μεγάλη ευλογία. Η πρώτη είναι να δεχτούμε τον Ιησού στην καρδιά μας. Τις επόμενες τις αναλαμβάνει πλέον ο ίδιος.

Είθε να αντιληφθούμε το μέγεθος της δωρεάς αυτής του Θεού.

"Αγάπην δε μη έχω, έγεινα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον"

Α' Κορινθίους ιγ' 1

Η αγάπη είναι ένα εξαιρετικά βαθύ πεδίο στην πνευματική ζωή και έχει υπερβολικά υψηλά στάνταρντ για να πει κάποιος πως μπορεί και αγαπάει με το μέτρο που περιγράφεται στο κεφάλαιο της αγάπης, το ΙΓ ' της Πρώτης προς Κορινθίους επιστολής.

Ο Θεός που ο Ίδιος είναι η αγάπη και η πηγή αυτής, γνωρίζει πόσο ελλιπής και αποξενωμένος είναι ο άνθρωπος από αυτό το μοναδικό χάρισμα και αυτή τη θεϊκή ιδιότητα. Για το Δημιουργό μας η αγάπη πάντοτε εκφράζεται μέσω πράξεων και θυσίας. 

Ο Θεός δεν αναγνωρίζει την αγάπη του συμφέροντος. Δεν περιμένει να Του πουν μια καλή κουβέντα για να ανταποδώσει. Βρέχει επί δικαίων και αδίκων και ανατέλλει τον ήλιο για καλούς και κακούς. Κάνει πάντα το πρώτο βήμα χωρίς να περιμένει απάντηση. Ευχαριστιέται όταν ο άνθρωπος Τον δοξάζει και Τον ευγνωμονεί για τις ευλογίες της ζωής, ακόμη και όταν αυτές δίδονται εν μέσω προβλημάτων και δοκιμασιών.

Ο άνθρωπος όμως δεν έχει γνωρίσει τα βάθη της αγάπης του Θεού για να κατανοήσει τη φύση της. Ακόμα και η πίστη στο Χριστό πολλές φορές δεν γίνεται για λόγους αγάπης αλλά για να μην πάνε κάποιοι στην κόλαση ή για να έχουν κάποιον να λένε τα προβλήματά τους.

Ο απόστολος Παύλος μιλάει για μια μοναδική αλήθεια. Ότι και αν αποκτήσει ο άνθρωπος, αν στερείται της αγάπης του ουράνιου Πατέρα, καταντά η ζωή του σαν το κύμβαλο που ηχεί χωρίς νότες, χωρίς σαφήνεια. Και όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων αν γνωρίζει, μπροστά στο Θεό δεν βγαίνει κανένα νόημα. Άπασα τη Βίβλο αν ξέρει κανείς να απαγγείλει, για το Δημιουργό δεν ακούγεται τίποτα κατανοητό.

Πολλές φορές ακούμε τα μωρά να λένε τις ακατάληπτες λεξούλες τους και λέμε "είναι η μωρουδιακή γλώσσα". Περιμένουμε με τον καιρό και με αγωνία το μωρό να μεγαλώσει και να ακούσουμε τα μαγευτικά "μαμά, μπαμπά". Να ακούσουμε μια προτασούλα που να βγάζει νόημα. Τότε λέμε πως το μωρό επικοινωνεί και λεκτικά. Αφήνει σιγά σιγά την ενστικτώδη γλώσσα του σώματος και των άναρθρων φωνών και ανεβαίνει στο επίπεδο για το οποίο προορίζεται, της λεκτικής επικοινωνίας, που θα το συντροφεύει σε όλη του τη ζωή για να εκφράζει τα συναισθήματά του, τα παράπονά του, τις σκέψεις του.

Μεγάλη λοιπόν γλώσσα η αγάπη. Και αναγκαία για να κατανοήσουμε το Θεό αλλά και να "μιλάμε" μεταξύ μας. Πόσες φορές ένας λόγος παρηγοριάς, μια πράξη ανιδιοτελής, μια σκέψη και πράξη βοηθείας, μπορεί να κηρύξει καλύτερα από εκατομμύρια βιβλία θεολογίας και από ατελείωτες ώρες κηρυγμάτων.

Με αυτή την αγάπη θα κριθούμε και θα δικαιωθούμε ή θα καταδικαστούμε. Πηγαίνουμε στο θρόνο του Θεού, γονατίζει η καρδιά μας και λαμβάνουμε συγχώρηση για τα κρίματά μας. Αυτό είναι πράξη αγάπης εκ μέρους του Θεού. Πήραμε αγάπη. Τώρα οφείλουμε και να δώσουμε αγάπη. Αλλιώς η θυσία του Χριστού εις μάτην θα έχει αποβεί.

Ο Θεός ξέρει πως δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να φτάσουν σε ποσοστά υψηλά ομιλίας αυτής της θεϊκής "γλώσσας". Όπως στο σαρκικό κόσμο, έτσι και στον πνευματικό υπάρχουν επίπεδα ικανότητας. Και στο σαρκικό κόσμο όμως, όποιος έχει πρόβλημα ομιλίας, μπορεί να βελτιωθεί με εξάσκηση. Σπάνια βλέπεις ανθρώπους 40 ετών και να έχουν μείνει στο "Μαμά, Μπαμπά". Άν αυτό συμβαίνει θα μιλούσαμε για νοητική υστέρηση και για ανικανότητα του ανθρώπου να ζήσει μια ζωή φυσιολογική. 

Το ίδιο και στα πνευματικά. Άν κάποιος αγαπά το Χριστό, θα προκόπτει στην αγάπη. Θα περάσουν χρόνια ενδεχομένως για να καταφέρει ακόμα και χαμηλά επίπεδα θυσιών και ανιδιοτέλειας. Όμως θα υπάρχουν δείγματα πνευματικής "ομιλίας" που ο Θεός θα τα καταλαβαίνει και που ο Ίδιος θα βοηθάει για να προκόψει κι άλλο ο άνθρωπος στις ανεξερεύνητες οδούς της θείας αγάπης.

Ο Χριστός έβαλε και την ίδια Του τη ζωή για τον άνθρωπο. Μεγαλύτερη αγάπη από αυτή δεν υπάρχει. Δεν απαιτεί όμως ο Θεός από τον άνθρωπο να πεθάνει για το συνάνθρωπό του. Γίνονται και τέτοιες θυσίες αλλά πρώτα προέχει η απλή καθημερινή αγάπη που μπορεί να εκφραστεί με πάρα πολλούς τρόπους. Από τον καλό λόγο μέχρι την προσπάθεια συνδιαλλαγής με κάποιον που μας πείραξε και μέχρι τις μεγάλες πράξεις θυσίας.

Αυτή τη γλώσσα καταλαβαίνει το Πνεύμα του Θεού. Και με αυτή συνεννοείται με όσους αγαπούν το Θεό. Για αυτό ας μην απορούμε που πολλοί άνθρωποι είναι εξαιρετικοί στα θρησκευτικά αλλά δεν έχουν ποτέ νιώσει το χέρι του Θεού.

Είθε να προκόβουμε κάθε μέρα στη γλώσσα της αγάπης από το Θεό ώστε αντί για χαλκό που ηχεί να γίνουμε όργανα από τα οποία θα παράγεται ουράνια μελωδία και λόγος με νόημα.