Λινάριον καπνίζον δεν θέλει σβέσει

Ματθαίος 12:20

Η ζωή δεν είναι εύκολη. Η σκληρότητα του κοσμικού συστήματος είναι δεδομένη. Η δική μας αδυναμία να εξασκούμε συνεχώς πίστη εξίσου δεδομένη. Η μάχη φαίνεται εκ των προτέρων χαμένη και ο κίνδυνος για απώλεια των ψυχών μας γίνεται υπαρκτός.

Σε τέτοιες στιγμές οφείλουμε να έχουμε στο νου μας πως τίποτα δεν χάνεται αν δεν το πει ο Χριστός. Για αυτό η περικοπή λέει, "Κάλαμον συντετριμμένον δεν θέλει θλάσει και λινάριον καπνίζον δεν θέλει σβέσει, εωσού εκφέρη εις νίκην την κρίσιν"

Ξέρει ο Θεός που βασανιζόμαστε εξ'αιτίας δικών μας αμαρτιών, που βασανιζόμαστε εξ'αιτίας της σκληρότητας των άλλων ανθρώπων και μέχρι ποιό σημείο ακριβώς αντέχει η πίστη μας. 

Ο Παύλος λέει επίσης, "Πειρασμός δεν σας κατέλαβεν ειμή ανθρώπινος· πιστός όμως είναι ο Θεός, όστις δεν θέλει σας αφήσει να πειρασθήτε υπέρ την δύναμίν σας, αλλά μετά του πειρασμού θέλει κάμει και την έκβασιν, ώστε να δύνασθε να υποφέρητε"  (Α' Κορ. 10:13)

Καμιά φορά, ή ίσως αρκετές φορές, η πίστη δεν έχει καμιά φλόγα. Ο πειρασμός ή η δοκιμασία φαίνονται να εξανεμίζουν κάθε ικμάδα ψυχικής και πνευματικής ισχύος. Το μόνο που απομένει είναι ένα μικρό κομμάτι λιναρίου καπνίζοντος. Εδώ ως λινάρι αναφέρεται το φυτίλι του κεριού. Ας φανταστούμε ένα κερί τελειωμένο που του έχει μείνει ένα ελάχιστο φυτίλι. Η φλόγα έχει σβήσει πια. Μια σχεδόν αόρατη στήλη καπνού απομένει. Πως να περιγράψει κανείς ένα σβησμένο κερί; Θα πει πως αυτό τελείωσε, έκαψε την καύσιμη ύλη του και πάει για πέταμα.

Ο Θεός όμως δεν λειτουργεί καθόλου έτσι. Μπορεί να πιάσει το τελευταίο μόριο καπνού και να του ξαναδώσει φωτιά. Γιατί; θα ρωτήσει κανείς. Κι αν ο άνθρωπος αποστάτησε ή πήγε οπίσω αλλοτρίων πραγμάτων; Δε λέει η Βίβλος πως δεν μπορεί κανείς να ξανασταυρώσει το Χριστό και να καταπατήσει το αίμα της χάριτος;

Ο Θεός είναι ζυγιστής των πάντων. Ξέρει πότε μια καρδιά με τη θέληση της πέταξε στα σκουπίδια το αίμα της χάριτος, όντας ανάξια για αυτό και άρα υποψήφια για μεγάλη τιμωρία, και πότε μια καρδιά λύγισε λόγω συνθηκών συχνά πέραν των δικών της αποφάσεων και επιλογών.

Διακρίνοντας λοιπόν ο Θεός ένα ψήγμα πνευματικής θερμότητος, μια ισχνή πνοή εναπομείνασης αγάπης προς το Χριστό, μια σπίθα θαμμένη κάτω από τόνους κάρβουνου θλίψεων και αδικιών, είναι σε θέση (και το πράττει) να δώσει μια νέα πνοή πνεύματος στην κατά τα άλλα νεκρή ψυχή.

Ας μην παύει ποτέ κανείς να κοιτάζει ψηλά, ακόμη και κάτω από το μεγάλο βάρος των προβλημάτων, για να τον ζωοποιήσει ο Θεός. 

Ας μην φτάσει πια αυτή η ψυχή σε βαθμό ζέσης α λα απόστολος Παύλος ή Πέτρος. Ας έχει μια μικρή σπίθα, μια φωτιά απειροελάχιστη ενδεχομένως.

Ο Θεός άλλωστε είναι των μικρών πραγμάτων (Ζαχ.4:10). Από τα μικρά κι ασήμαντα και τα συντετριμμένα μπορούν να γίνουν ωραία γεγονότα.

Δεν εξέλιπον οι οικτιρμοί αυτού, ανανεόνονται εν ταις πρωΐαις

Θρήνοι 3:22-23

Δεν είναι τυχαίο που στο βιβλίο των Θρήνων του Ιερεμία για τα επερχόμενα δεινά του Ισραήλ, υπάρχει ένα εξαίσιο και πρωτοφανές εδάφιο.

Ο προφήτης σε όλο το κεφάλαιο ενθυμείται τις τρομερές ταλαιπωρίες που έχει υποστεί και πόσο αυτές τον έχουν καταβάλλει. Μετά όμως κάνει μια διαπίστωση. Λέει,

"Τούτο ανακαλώ εις την καρδίαν μου, όθεν έχω ελπίδα· Έλεος του Κυρίου είναι, ότι δεν συνετελέσθημεν, επειδή δεν εξέλιπον οι οικτιρμοί αυτού. Ανανεόνονται εν ταις πρωΐαις· μεγάλη είναι η πιστότης σου"

Πολλοί πιστοί έχασαν την πίστη τους ή ολιγοπίστησαν από τα μεγάλα δεινά της ζωής. Όμως, δεν συνετελέσθησαν. Δεν χάθηκαν. Γιατί ο θεραπεύων και ο στηρίζων είναι ο Θεός. Μάλιστα, λέει το εδάφιο πως δεν στέρεψαν ούτε και θα στερέψουν οι οικτιρμοί του Θεού.

Μπορεί το αιώνιο να παρέλθει; Μπορεί ο παντοτινά πιστός Θεός να κρύψει τους οικτιρμούς του;

Ο Παύλος λέει, "εάν απιστώμεν, εκείνος μένει πιστός· να αρνηθή εαυτόν δεν δύναται" (Β΄Τιμ. 2:13)

Και μάλιστα, ο Ιερεμίας μιλάει για κάτι μοναδικό. Λέει πως τα ελέη του Θεού ανανεώνονται κάθε πρωϊ. Προφανώς και δεν αδειάζουν το βράδυ. Όμως, η έννοια είναι εξόχως συμβολική. 

Λέει πρακτικά πως κάθε πρωϊ που μια νέα μέρα ξεκινά. κάθε αυγή που ο άνθρωπος ανοίγει τα μάτια του και είναι ζωντανός, ο Θεός στέκεται στην πόρτα της καρδιάς και είναι έτοιμος να συγχωρήσει και να ελεήσει.

Η νέα μέρα δίνει νέες ευκαιρίες για συγχώρηση, για αποκαλύψεις, για διδάγματα από το Θεό. Συνάμα με τις καθημερινές θλίψεις υπάρχει και η αγκάλη του Θεού για στήριξη.

Ας μην ξεχνάμε πως παρ'όλες τις δυσκολίες, ακόμη και τον καιρό που ο Θεός φαίνεται μακρινός και εξαφανισμένος, αυτό που χρειάζεται είναι ένα βήμα πίστης για να ζητήσουμε περισσότερο έλεος και δύναμη. Άλλωστε, όπως είχε πει και ο Χριστός, όποιος κτυπά θα ανοιχτεί σε αυτόν και όποιος ζητά θα βρει. Αυτές είναι υποσχέσεις του αψευδούς Θεού και οφείλουμε να τις διεκδικούμε.

Συχνά ξυπνάμε με τα ίδια βάσανα του χτες. Η ψυχή μας είναι τεταραγμένη όπως και χτες και προχτές. Ας μην ξεχνάμε όμως πως τα ελέη και η χάρη του Θεού είναι επίσης εκεί. Δεν έχουν απομακρυνθεί, δεν έχουν ατονήσει. Διότι πίσω από αυτούς τους οικτιρμούς είναι ο κραταιός βραχίων του Θεού και η ίδια η αψευδής φύση του.

Για αυτό, ας κάνουμε εκείνο το βήμα της πίστης για να εκζητήσουμε από Αυτόν την ανακούφιση των προβλημάτων και την άφεση των αμαρτιών μας. 

Η σωτηρία μας δεν προέρχεται από τις δυνατότητες μας να είμαστε ή όχι ακλόνητοι στις δυσκολίες αλλά από τη σταυρική θυσία του Ιησού και τις υποσχέσεις των δυνάμεων της αναστάσεως που συνόδευσαν και συνοδεύουν την ανάσταση του Χριστού και οι οποίες ξεχύνονται στους ανθρώπους που τις ζητούν.

Συχνά, η ποικιλομορφία των δυνάμεων αυτών περιλαμβάνει ό,τι μπορεί κανείς να φανταστεί. Από αύξηση της πίστης μέχρι λύση προβλημάτων και σωτηρία από το θάνατο ή από ένα μεγάλο κίνδυνο. Τα ελέη του Θεού δεν εκφράζονται με ένα μόνο τρόπο. Παίρνουν το σχήμα της κάθε ημέρας και εκφράζονται συχνά τις στιγμές που δεν το περιμένουμε.

Νέα ημέρα, νέοι οικτιρμοί. Σε ευχαριστούμε, ω Θεέ.

Ο φυτεύσας το ωτίον, δεν θέλει ακούσει; ο πλάσας τον οφθαλμόν, δεν θέλει ιδεί;

Ψαλμός 94:6

Μύριες είναι οι φορές που είτε δια δικής μας ανομίας, ή λόγω δοκιμασίας ή απλά λόγω του μεγάλου και κραταιού κακού που υπάρχει στον κόσμο, νιώθουμε αποκομμένοι από το Θεό. Τον αναζητούμε, Τον ψάχνουμε αλλά συχνά απαντά το κενό. Νιώθουμε μόνοι, αποκομμένοι και η πίστη μας λιγοστεύει.

Αυτό δεν είναι πρωτοφανές. Το πέρασαν σχεδόν όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι του Θεού. Ο Αβραάμ ολιγοπίστησε περιμένοντας το παιδί του που άργησε να έρθει. Ο Δαβίδ συχνά έκραζε προς το Θεό και του φώναζε να τον ακούσει στις θλίψεις του. Ο Ηλίας έφυγε να γλιτώσει από την Ιεζάβελ. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε αμφιβολίες για το αν ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας. Ο Πέτρος αρνήθηκε τρις το Χριστό. Όλοι,δε, αυτοί και άλλοι πολλοί βίωσαν θαύματα που σήμερα δεν ακούγονται και δεν φαίνονται.

Ο Θεός " ...γνωρίζει την πλάσιν ημών, ενθυμείται ότι είμεθα χώμα" (Ψαλ.103:14). Άν και ζητάει πίστη και εμπιστοσύνη, δεν περιμένει από εμάς να καταλάβουμε τους μηχανισμούς του ουρανού και τα σχέδια Του. Ο άνθρωπος, δυστυχώς, φρονεί τα επί της γης διότι πρέπει να δουλέψει, να ζήσει την οικογένεια του, να περιθάλψει τους ασθενείς του οίκου του, να αντιπαλέψει τεράστια προβλήματα γύρω του. Συχνά η πίστη εκλείπει. Όμως αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Δεν χρειάζεται αυτοτιμωρία όταν κάνουμε αυτό που το μέτρο της πίστης και της ανθρώπινης ψυχικής δύναμης μας επιτρέπει. Δεν πλαστήκαμε να είμαστε ανίκητοι σε όλα.

Τουναντίον, ο Παύλος έλεγε πως χαιρόταν για τις αδυναμίες του διότι σε αυτές φαινόταν το έργο του Θεού. Ο Παύλος δεν ήταν ανίκητος, αλλά ένας άνθρωπος πολλών θλίψεων, όπως και ο Ιησούς. 

Είναι αποκλειστική δουλειά του Θεού να παρεμβαίνει και να σώζει τον άνθρωπο που Τον αγαπά, αλλά και όλους τους ανθρώπους με βάση τα δικά Του σχέδια. Ο Ίδιος είπε, "επικαλού εμέ εν ημέρα θλίψεως, θέλω σε ελευθερώσει, και θέλεις με δοξάσει" (Ψαλ. 50:15). 

Ο άνθρωπος βάλλεται από το εξωτερικό περιβάλλον και από τις αμφιβολίες και εσωτερικές του αδυναμίες. Ο Θεός το ξέρει αυτό. Δεν περιμένει από εμάς να είμαστε ατσάλινοι σε σώμα και ψυχή. Παρ'ολες του τις αρετές, ο άνθρωπος παραμένει εξαιρετικά αδύναμος και εύθραυστος. Μια αρρώστια, μια μεγάλη απογοήτευση, ένας χωρισμός, μια ξαφνική απώλεια κάποιων αγαθών, όλα μπορούν να καταστρέψουν τον άνθρωπο από τη μια στιγμή στην άλλη. 

Ακόμη και ο πλούσιος της παραβολής που είχε όλα του τα προβλήματα λυμένα και έχτιζε μεγαλύτερες αποθήκες για να βάλει τα αγαθά του, έπεσε στην παγίδα του ξαφνικού θανάτου, νομίζοντας πως αιώνια θα απολάμβανε τα πλούτη του ενώ "ταύτην την νύκτα την ψυχή σου απαιτούσιν από σου" (Λουκ.12:20)

Σε αυτό το καθεστώς της αβεβαιότητας και της μεταβαλλόμενης κατάστασης της ζωής, ο άνθρωπος έχει δυο σταθερές. Την πιστότητα και την αιωνιότητα του Θεού. Αυτές οι αιώνιες και απαράλλαχτες ιδιότητες του Θεού μπορούν να μας βοηθήσουν στα προβλήματα μας. Ο Θεός δεν αλλοιώνεται και παραμένει πιστός, ακόμη κι όταν εμείς απιστούμε. Αυτός ξέρει τα προβλήματα, τις αδυναμίες, τις αμαρτίες και τις ανάγκες μας. 

Αυτός, τέλος, μας θυμίζει μια αυτονόητη αλήθεια. Πως αφού ο Ίδιος έπλασε το μάτι και το αυτί, τότε Αυτός και βλέπει μα και ακούει. Αυτή η μεγάλη αλήθεια ας είναι φως στα μονοπάτια μας και ελπίδα στη ζωή μας.