"Φρουρέ, τι περί της νυκτός;"

Ησαϊας κα' 11

Η φύλαξη την εποχή της Παλαιάς Διαθήκης είχε την ίδια αξία με τη σημερινή. Φυλάσσονταν με προσοχή όλα εκείνα που έπρεπε να φυλαχθούν. Παλάτια, στρατόπεδα, κάστρα, άνθρωποι. Η αξία του φρουρού - φύλακα ήταν αναμφισβήτητη. Σίγουρα δεν θα επέλεγαν κάποιον που θα τον έπαιρνε εύκολα ο ύπνος, που θα ήταν μέθυσος ή μη ικανός στη χρήση των όπλων. Ειδικά στα στρατόπεδα και στις πολεμικές εκστρατείες, ο φρουρός έπαιζε κρίσιμο ρόλο στην περίπτωση απρόσμενης επίθεσης από τον εχθρό. Από αυτόν και τους συναδέλφους του ίσως εξαρτιόταν η επιβίωση ολόκληρου του στρατεύματος. Θα αντιληφθεί την επιδρομή μέσα στη νύκτα; Θα εντοπίσει τους εχθρικούς σαμποτέρ ή ανιχνευτές; Θα σημάνει συναγερμό για ένα επίδοξο δολοφόνο ή δολιοφθορέα;

Ας δούμε και το θέμα της νύκτας που περιγράφει το εδάφιο. Τη νύκτα όλα είναι πιο χαλαρά και το έδαφος για εχθρικές ενέργειες πρόσφορο. Η νύκτα κοιμίζει, είναι απατηλή. Η αντίληψη είναι μειωμένη, οι αισθήσεις υπολειτουργούν. Αυτό όμως δεν εμποδίζει τον εχθρό να κινηθεί. Το αντίθετο, βρίσκει πολύ περισσότερες ευκαιρίες για κακό μέσα στη νύχτα. 

Ο φρουρός λοιπόν πρέπει να είναι διπλά σε εγρήγορση, να έχει όλα του τα αισθητήρια έτοιμα για να τρέξει να σημάνει συναγερμό, να βοηθήσει, να προστατεύσει, να πολεμήσει οι συνθήκες το απαιτήσουν. 

Σκέψου, άνθρωπε του Θεού! Η πνευματική νύκτα έχει προχωρήσει και συνεχίζει να προχωρεί. Το σκοτάδι της αμαρτίας και της έλλειψης αγάπης κυριαρχεί. Άραγε έχεις σκεφθεί πως ο Θεός θέλει να είσαι φρουρός; Σε ρωτάει κάθε μέρα, "τι γίνεται με τη νύκτα;"

Πολλοί χριστιανοί θεωρούν εαυτούς πολεμιστές και γενναίους αλλά, κακά τα ψέματα, ζούμε μέσα στη νύκτα και τα αισθητήρια είναι μειωμένα. Η αμαρτία βρίσκει τον κάθε ένα. Η ολιγοπιστία μας ρίχνει χαμηλά και οι πράξεις μας πολλές φορές ντροπιάζουν το Θεό.

Ας μην απελπιζόμαστε όμως. Ας μείνουμε συγκεντρωμένοι στην αγαθή υπεράσπιση του προσώπου του Ιησού Χριστού που βάλλεται πανταχόθεν στις μέρες μας και στην εξίσου σημαντική ετοιμότητα να σπεύσουμε σε βοήθεια όσων έχουν ανάγκη. 

Πάνε να γίνουν σχίσματα σε εκκλησίες; Ας σημάνει συναγερμός. Κακοπαθεί ένας αδελφός μας; Να σπεύσουμε σε βοήθεια. Βλασφημείται το όνομα του Χριστού από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τη μεγάλη Του αγάπη; Ας δώσουμε διευκρινήσεις χωρίς αντιδικίες. 

Αυτή η μεγάλη ευαισθησία του φρουρού μπορεί να σώσει ανθρώπους. Άν όμως ο φρουρός πει, "τι με νοιάζει εμένα, εγώ είμαι ασφαλής στη σκηνή μου", ο πόλεμος αργά ή γρήγορα θα έρθει και σε αυτόν και τα εχθρικά βέλη θα τον βρουν κατάστηθα. 

Είθε να απαντάμε στην ερώτηση του Θεού, "Όλα ασφαλή αυτή τη νύκτα Κύριε. Αναμένουμε και την επόμενη".

"Ζω εγώ, λέγει Κύριος"

Ρωμαίους ιδ' 11

Πολλές φορές μέσα στην Αγία Γραφή ακούγεται η φωνή του Θεού να λέει "Ζω Εγώ". Συνήθως αυτή η φράση προηγείται κάποιων "όρκων" ή υποσχέσεών Του. Είναι η απόλυτη εγγύηση και η πιο ισχυρή "σφραγίδα" σε όλο το πνευματικό και υλικό σύμπαν. Με το "Ζω Εγώ", κλείνουν τα πάντα και ότι εκφράστηκε θα γίνει.

Ας δούμε όμως λίγο αυτήν την πανίσχυρη φράση με την πιο απλοϊκή ματιά που θα μπορούσαμε ποτέ να τη δούμε: Ως μια σταθερή, αιώνια, αναμφισβήτητη δήλωση του Δημιουργού ότι ΖΕΙ. Δεν είναι νεκρός, δεν είναι μύθος, δεν είναι ευσεβής πόθος των ανθρώπων. Δεν έχει καμία σχέση η ύπαρξή Του με το πως Τον φαντάζονται οι άνθρωποι ή πως θέλουν ή δεν θέλουν να είναι. 

Η δήλωση αυτή ηχεί στο αέναο σύμπαν της ύλης και της πνευματικής σφαίρας. Γεμάτη ισχύ, φωτιά και εξουσία. Εγώ Ζω!

Αυτή η θαυμαστή και συνάμα τρομερή φράση δηλώνει στον κόσμο δυο απλά πράγματα. Εγώ Ζω για σας αν με θέλετε και Εγώ Ζω για να σας αποδώσω δικαιοσύνη. Ή θα έχετε την δική Μου παρουσία για να σας προσφέρει ζωή ή θα αντιμετωπίσετε κάποια μέρα Αυτόν που ζει εις τον αιώνα για να σας κρίνει.

Προς στιγμήν ζούμε στην οικονομία της Χάριτος του Χριστού ο οποίος, ταυτισμένος με τον Πατέρα, διεμήνυε την πρώτη πλευρά της μεγαλειώδους δήλωσης του Θεού : "αλλά το ύδωρ, το οποίον θέλω δώσει εις αυτόν, θέλει γείνει εν αυτώ πηγή ύδατος αναβλύζοντος εις ζωήν αιώνιον" (Ιωάννης δ' 14), " (Ο) πιστεύων εις τον πέμψαντά με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν δεν έρχεται, αλλά μετέβη εκ του θανάτου εις την ζωήν" (Ιωάννης ε'24), "Εγώ είμαι ο άρτος της ζωής" (Ιωάννης ς'35), "το δε χάρισμα του Θεού ζωή αιώνιος διά Ιησού Χριστού" (Ρωμαίους ς' 23).

Η αγκαλιά του Θεού είναι πάνω από τον κόσμο μας σήμερα και παρ' όλη τη μεγάλη αμαρτία και τη σφοδρή άρνηση όχι μόνο του κάθε τι που σχετίζεται με το Χριστιανισμό αλλά και της ίδιας της ύπαρξης του Θεού, η αιώνια φωνή ακούγεται πάντα η ίδια: "Εγώ Ζω" και σας περιμένω. "Εγώ Ζω" και ξέρω τα προβλήματά σας. "Εγώ Ζω" και θα φροντίσω για τη δική σας ζωή. 

Αυτή η ίδια φωνή ακούγεται και στις εκκλησίες : "Εγώ Ζω" και ξέρω τον κόπο σας. "Εγώ Ζω" και ξέρω που χωλαίνετε και που έχετε χάσει την πρώτη αγάπη. "Εγώ Ζω" και θα κρίνω όσους διαιρούν το σώμα της Εκκλησίας. "Εγώ Ζω" και θα απονείμω στον κάθε ένα ανάλογα με τα πεπραγμένα του. 

"Εγώ Ζω" και όσοι με αγαπούν θα ζήσουν μαζί Μου στην αιώνια δόξα.

Είθε να ζήσουμε μαζί Σου Κύριε!

''Εφαγον το μάννα εν τη ερήμω"

Ιωάννης ς' 31

Ο λαός Ισραήλ όταν το 1400 π.Χ. έφυγε από την Αίγυπτο μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς, είχε πολλές υποσχέσεις από το Θεό. Όχι μόνο θα ήταν ελεύθεροι μα θα πήγαιναν και σε μια γη που θα έρρεε "μέλι και γάλα". Τα παιδιά και τα εγγόνια τους όχι μόνο δεν θα μεγάλωναν κάτω από το μαστίγιο των Φαραώ αλλά θα είχαν δική τους γη να την καλλιεργήσουν, εύφορο χώμα, καρπούς γλυκούς και μέρες ανέφελες για να ζήσουν ήσυχα και με μακροζωία. 

Το μέγα όμως ερώτημα ήταν αν θα επέλεγαν να είναι ευγνώμονες στο Θεό ή όχι. Η απλή λογική λέει πως όταν κάποιος σου υπογράφει ένα χαρτί πως θα σου χαρίσει μια σημαντική περιουσία, θα πρέπει να πεις ένα μεγάλο ευχαριστώ. Έτσι, ο λαός Ισραήλ ακολούθησε μια μεγαλύτερη μεν διαδρομή για να φτάσει στη γη εκείνη της επαγγελίας αλλά μακριά από πολλά εχθρικά έθνη. Μέσα στην έρημο όμως ο Θεός ήταν εκεί και φρόντιζε για κάθε τους ανάγκη. Τους έθρεφε με ένα μυστηριώδη σπόρο που λεγόταν μάννα και ήταν γλυκός και θρεπτικός. Το μάννα ερχόταν από τον ουρανό με θεόπνευστο τρόπο και οι Ισραηλίτες δεν έκαναν τίποτα άλλο εκτός από να το μαζεύουν.

Η φροντίδα αυτή του Θεού είχε και ένα βαθύτερο σκοπό εκτός από το να τραφεί το σώμα του λαού Ισραήλ. Ο Μωϋσής τους τον είχε ανακοινώσει:

(Ο Θεός) σε εταπείνωσε και σε έκαμε να πεινάσης και σε έθρεψε με μάννα, το οποίον δεν εγνώριζες, ουδέ οι πατέρες σου εγνώριζον, διά να σε κάμη να μάθης ότι ο άνθρωπος δεν ζη με μόνον άρτον, αλλ' ο άνθρωπος ζη με πάντα λόγον εξερχόμενον εκ του στόματος του Κυρίου.
Δευτερονόμιο η' 3

Με άλλα λόγια διακήρυττε ο Μωϋσής στο λαό Ισραήλ : Περάσατε την έρημο μη έχοντες ακόμα τη γη της επαγγελίας κάτω από τα πόδια σας. Δεν χαθήκατε όμως, αλλά σας συντήρησε η δύναμη του Θεού η μεγάλη, η οποία εκφράστηκε από το στόμα Του δια του παντοδύναμου Λόγου Του. Μέσα από αυτό το Λόγο, μέσα από αυτή την πνοή, βγήκατε αλώβητοι από τους θανάτους της ερήμου. Τελικά όπως ξέρουμε ο λαός Ισραήλ δεν έμαθε να λέει ευχαριστώ. Τα διδάγματα όμως για μας παραμένουν.

Πολύ συχνά όλοι μας αναζητούμε μια "γη της επαγγελίας" στη ζωή. Δεν είναι καθόλου πρωτοφανές κάποιος να ζητάει δουλειά καλή, καλή/ό σύζυγο, υγιή και χαρούμενα παιδιά, σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές. Τίποτα εξ αυτών δεν είναι άδικο ή μη αγαθό για να το έχει ο άνθρωπος. Άλλωστε η επιδίωξη της απρόσκοπτης επιβίωσης είναι μέσα στα θεμελιώδη ένστικτα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αλλά πιστεύουμε πως κάθε τι καλό προέρχεται από ένα αγαθό Θεό;

Ακόμα και αυτοί που πιστεύουν σε Αυτόν όμως, πως αντιδρούν όταν καλούνται να περάσουν μακρές περιόδους "ερήμου" στη ζωή τους; Τι γίνεται όταν αργεί η ανάπαυση, όταν όλα ακόμα μοιάζουν σε αταξία, όταν δε φαίνεται η όαση, τα δέντρα τα πλατύφυλλα, τα δροσερά ποτάμια; Τι κάνουμε τότε;

Ας κοιτάξουμε ψηλά. Το μάννα είναι εκεί και ονομάζεται Ιησούς Χριστός. Αυτός μπορεί να μας καθοδηγήσει μέσα στην έρημο. Δεν θα έχουμε ακόμη μεγάλες ευλογίες ίσως. Αλλά με το χέρι Του θα μας οδηγεί σε ασφαλείς οδούς. Μα είναι ανάγκη; θα πει κάποιος. Ο απόστολος Παύλος είχε τα μύρια όσα προβλήματα. Είχε και σωματική ασθένεια. Παρακάλεσε το Χριστό να την πάρει και Αυτός απάντησε "Αρκεί εις σε η χάρις μου· διότι η δύναμίς μου εν αδυναμία δεικνύεται τελεία" (Β' Κορινθίους ιβ' 9)

Δηλαδή, έλεγε του Παύλου, "Εκεί, στην αδυναμία σου, όταν δεν μπορείς με τη δική σου ικανότητα ή δύναμη να ελέγξεις κάποια κατάσταση, εκεί θα καταλάβεις την αξία του να έχεις μαζί σου Εμένα".

Μέγα το δίδαγμα, μέγιστη και η πνευματική ωφέλεια, να βλέπουμε το Θεό να ενεργεί για μας. Να μας συντηρεί και να μας σώζει από κακές ώρες. Να βλέπουμε το χέρι Του και να Του λέμε "ευχαριστώ". Με μια τέτοια καρδιά ευχαριστίας, η γη της Επαγγελίας, η άνω Ιερουσαλήμ, θα γίνει δική μας αιώνια.

Είθε να καταντήσουμε όλοι από την έρημο της ζωής στην αιώνια αυτή δόξα αφού μάθουμε να λέμε "ευχαριστώ" σε αυτή τη ζωή.