"Eν τω οποίω είναι κεκρυμμένοι πάντες οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως"

Κολοσσαείς β' 3

Ο Χριστός κάποτε είχε πει πως εκεί που είναι ο θησαυρός του κάθε ανθρώπου, εκεί θα είναι και η καρδιά του (Ματθαίος ς' 21). Και ουδέν παράδοξον σε αυτά τα λόγια του Χριστού. Από τότε που ο άνθρωπος έχασε την Εδέμ και το Θεό, αναζητούσε στη γη αυτή τον πλούτο και τη δόξα που θα τον έκαναν σπουδαίο. 

Αυτός ο διπλός αγώνας του ανθρώπου, η εξασφάλιση του υλικού πλούτου και η αναγνώριση που θα έδινε τροφή στο "εγώ" του, δέσποζαν σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Πολλοί μάλιστα ηγεμόνες, έχοντας πετύχει τους στόχους τους για πλούτο και δόξα, ονόμαζαν εαυτούς θεούς και ήταν βέβαιοι πως η αιωνιότητα είχε φυλάξει για αυτούς ένα θρόνο για να συνεχίσουν να κυβερνούν.

Η ματαιότητα όλων αυτών των πραγμάτων όμως ανέκαθεν τονιζόταν από το Θεό. Ο Σολομώντας είχε τεράστιο πλούτο και ήταν βασιλιάς ξακουστός στα πέρατα της Μεσογείου. Όμως, ο ίδιος έφτασε στο σημείο να πει, "Καλήτερον το ολίγον εν φόβω Κυρίου, παρά θησαυροί πολλοί και ταραχή εν αυτοίς"  (Παροιμίες ιε' 16). 

Ο Χριστός με την παραβολή του άφρονα πλούσιου που του πήγαιναν όλα καλά αλλά τον ζύγωνε ο θάνατος κρυφά, έθεσε το θέμα της ματαιότητας των θησαυρών της γης (Λουκάς ιβ' 20) και έδωσε την έμφαση εκεί που έπρεπε. Πως ο άνθρωπος έχει συμφέρον να πλουτίζει γνωρίζοντας το πρόσωπο του Χριστού αντί να πλουτίζει σε υλικά αγαθά.

Ο Παύλος στην περικοπή μας, αναφέρει πως μέσα στο Χριστό είναι κρυμμένοι οι αληθινοί θησαυροί της σοφίας και της γνώσης. Παροτρύνει τους ανθρώπους να ερευνήσουν, να αναζητήσουν αυτό το πρόσωπο, όπως ο ίδιος ο Παύλος Τον γνώρισε.

Τι εννοούμε όμως "θησαυροί της σοφίας και της γνώσης"; Μιλάει για ανθρώπινη σοφία και γνώσεις ο Παύλος; Άν πράγματι η σοφία αυτή ήταν σύμφωνα με τα δεδομένα των επι γης σοφών και φιλοσόφων, ο Παύλος δεν θα έλεγε "και εάν έχω προφητείαν και εξεύρω πάντα τα μυστήρια και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε να μετατοπίζω όρη, αγάπην δε μη έχω, είμαι ουδέν". 

Ιδού που καταλήγει η αναζήτηση των θησαυρών του Χριστού. Στην απόκτηση της δικής Του αγάπης. Οι γνώσεις, τα χαρίσματα, τα ταλέντα και όλα τα επί γης αγαθά θα καταργηθούν μπροστά στην τελειότητα της παρουσίας του Χριστού. Εκεί, ο άνθρωπος θα αποζητά το Θεό του και Αυτόν θα λατρεύει, διότι τα μεγαλεία του ουρανού δεν θα μπορούν να συγκριθούν με τα φθαρτά της γης αυτής.

Έτσι, σε μια ατμόσφαιρα μεγαλείου, χαράς, φωτός και δόξας, η ψυχή θα ζήσει αιώνια με τον Ιησού που την αγάπησε και έδωσε το αίμα της για αυτήν. 

Αυτά τα μυστήρια είναι κρυμμένα από πολλούς ανθρώπους που δεν θέλουν να τα αναζητήσουν διότι είναι απασχολημένοι με τις δόξες και τα πλούτη της γης αυτής, αδιάφοροι για τον κίνδυνο της ξαφνικής απώλειας των πάντων και της ίδιας τους της ψυχής.

Στο Χριστό όμως υπάρχουν θησαυροί που κάνουν τον άνθρωπο σοφότερο, καλύτερο και ευλογημένο και του χαρίζουν ελπίδα και καταφυγή στους δύσκολους καιρούς. 

Με αυτούς τους θησαυρούς, η ψυχή θα πορευθεί στην αιώνια χαρά και ατελεύτητη δόξα για να απολαύσει αληθινούς θησαυρούς στη βασιλεία του Θεού.

"Επισκέπτεσαι την γην....απαλύνεις αυτήν διά σταλακτής βροχής"

Ψαλμός ξε' 9-10

Από γεννήσεώς του ο άνθρωπος αρχίζει να ζητά. Το μητρικό γάλα, τη ζεστασιά, την ησυχία. Η ψυχή και το σώμα του βρίσκονται σε συνεχή αναζήτηση αυτών των αγαθών που θα του εξασφαλίσουν ζωή και ηρεμία στην ψυχή. 

Πολλές φορές όμως λόγω της πτώσης του ανθρώπου και της προπατορικής τιμωρίας, η ζωή του ανθρώπου πλήττεται και στο σωματικό μα και στο ψυχικό πεδίο της. Στα χρόνια τα παλιά μα και σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι αγωνιούν καθημερινά για το φαγητό και το καθαρό τους νερό ή για να καταπολεμήσουν ασθένειες. Άλλοι ταλαιπωρούνται στον πνευματικό τομέα και απεγνωσμένα αναζητούν ειρήνη, ησυχία, χαρά, ασφάλεια. 

Η περικοπή του εξαίρετου σημερινού μας ψαλμού μιλά για το πως ο Δημιουργός, ως ικανός και παντοδύναμος, επισκέπτεται τη γη και την ευλογεί με καρποφορία, δίνοντας έτσι αγαλλίαση και στους ανθρώπους που την καλλιεργούν. Καλές σοδειές, καλή συγκομιδή και κατόπιν επάρκεια και αφθονία αγαθών για να τα εμπορευτεί και να τα χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος για να περνά ήσυχα το βίο του.

Αξίζει όμως να σταθούμε και στο μεταφορικό κομμάτι της περικοπής μας. Η γη για να βλαστήσει τον καλό σπόρο χρειάζεται το θείο αυτό δώρο που ονομάζεται βροχή και που εξασφαλίζει για χιλιάδες χρόνια την επιβίωση των ανθρώπων.

Αλλά για τι βροχή μιλάμε; Με τι θα μαλακώσει η γη; Όχι με καταιγίδες και θύελλες. Η ευλογία του Θεού είναι η σταλακτή βροχή. Στάλα - στάλα, μια ποτιστική, ήρεμη, ωφέλιμη βροχή που μαλακώνει το χώμα και δίνει τη δυνατότητα στα σπαρτά να δώσουν τη σοδειά τους και στα λουλούδια να ανθίσουν.

Τι μπορεί αυτό να σημαίνει για τον άνθρωπο; Μάλλον πως οι διάφορες περιστάσεις της ζωής, όταν λαμβάνουν την παρηγοριά της αγάπης του Θεού, όταν ο άνθρωπος αρχίσει δι' αυτής της αγάπης να συγχωρεί και να αγαπά, λίγο - λίγο, καιρό με τον καιρό, η γη της καρδιάς του θα γίνει μαλακή και θα καρποφορήσει όμορφα και αιώνια άνθη.

Αυτό που χρειάζεται είναι να ζητάμε συγχώρεση για να τη λάβουμε. Να ζητάμε αγάπη για να δίνουμε. Άν δεν ζητήσει κανείς από την ίδια την πηγή κάθε αγαθού που είναι ο Θεός να σταλάζει η αγάπη και η ειρήνη, τότε η καρδιά θα παραμένει ξερή, άνυδρη και ανίκανη να παράγει οτιδήποτε αγαθό.

Ας μεταφέρουμε λοιπόν το επίκεντρο της προσοχής μας στην καρδιά μας και ας αναρωτηθούμε αν έχει νερό από το Θεό ή παραμένει ξερή. Αυτός, είναι ικανός να σταλάξει λίγο λίγο, καιρό με τον καιρό, την πολύτιμη βροχή του Πνεύματος για να μαλακώσει η ψυχή και ο εσωτερικός άνθρωπος.

Είθε να αποζητούμε τούτη την πολύτιμη, ζωογόνο βροχή στη ζωή μας για να αποκτήσουμε κι εμείς οι ίδιοι περισσότερη ειρήνη μα και να δώσουμε και σε άλλους.