"Διότι δεν θέλεις εγκαταλείψει την ψυχήν μου εν τω άδη"

Ψαλμός ις' 10 

Η προφητεία αυτή του Δαβίδ αφορούσε το Χριστό και την ανάστασή Του. Ο αρχηγός της ζωής δεν επρόκειτο να μείνει στον Άδη, ούτε το σώμα Του να δει φθορά. Αρκούσε στον Πατέρα η υπέρτατη θυσία του Μονογενούς Του Υιού. Μετά από αυτήν ήταν η ώρα της δόξας, της μετάβασης από τη φθορά στην αφθαρσία και από την ταπεινοφροσύνη στο μεγαλείο του ουρανού.

Ο Δαβίδ βέβαια ουδεμία σκέψη έκανε για το Μεσσία όταν έγραφε αυτά τα λόγια. Δεν μπορούσε να δει στο μέλλον και δεν είχε συναίσθηση της πλήρους αποστολής του Χριστού ο οποίος θα ερχόταν χίλια χρόνια αργότερα. Ο Δαβίδ έλεγε τα λόγια της περικοπής μας για τον εαυτό του. Μέσα στις θλίψεις του παρακαλούσε το Θεό να τον λυτρώνει. Πολλές φορές απελπιζόταν, κραύγαζε, στέναζε και ολιγοπιστούσε. Και άλλες τόσες αγαλλιαζόταν όταν έβλεπε το χέρι του Θεού.

Με βάση αυτή την πεποίθηση πως δεν θα τον άφηνε ο Θεός, έγραψε και τα λόγια αυτά. Είχε τη σιγουριά των προηγουμένων ενεργειών του Θεού. Όταν πάλι τον ταλαιπωρούσαν οι θλίψεις, φώναζε στο Θεό να δώσει προσοχή στις δεήσεις του. Πολλές φορές αυτό συμβαίνει στη ζωή μας. Αυτός ο κύκλος συνεχίζεται. Εκφράζουμε τα ευχαριστώ μας πλούσια στο Θεό που μας έσωσε από μια κατάσταση ή που δεν μας άφησε να κλονιστούμε. 

Όμως πάλι μπροστά μας θα πέσουν οι σκιές του άδη, τα σύννεφα των θλίψεων. Εξάλλου κανείς άνθρωπος δεν βίωσε ποτέ μόνο ξαστεριά και χαρά στη ζωή του. Αυτός ο κύκλος πάντα συνεχίζεται. Ο τροχός πάντα γυρνάει. 

Τι έχουμε να μάθουμε λοιπόν από τον τροχό της ζωής του Δαβίδ; Πως ακόμη κι αν οι πεποιθήσεις του έχαναν την ισχύ τους σε καιρό κακό, αυτός συνέχιζε να φωνάζει στο Θεό.

"Περιέμεινα εν υπομονή τον Κύριον, και έκλινε προς εμέ και ήκουσε της κραυγής μου· και με ανεβίβασεν εκ λάκκου ταλαιπωρίας, εκ βορβορώδους πηλού, και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου, εστερέωσε τα βήματά μου· και έβαλεν εν τω στόματί μου άσμα νέον, ύμνον εις τον Θεόν ημών"  (Ψαλμός ν'1)

Δεν τον άφησε ποτέ ο Θεός να "λιώσει" στις θλίψεις. Άκουγε τη φωνή του και τον έβγαζε από τη λάσπη σε στέρεο έδαφος.

Για αυτό ας μην χάνουμε τις ελπίδες μας. Το έδαφος το ολισθηρό δεν θα κρατήσει για πάντα και τα σπλάχνα του Θεού δεν θα μας αφήσουν στον άδη των θλίψεων και της ταλαιπωρίας για πολύ.

Είθε πάντοτε να πιστεύουμε στη μεγάλη χάρη του Θεού που σώζει όσους Τον επικαλούνται.

"Σπλάχνα ελέους του Θεού ημών....ανατολή εξ ύψους"

Λουκάς α' 78

Η ανατολή πάντοτε συμβόλιζε τη νέα μέρα. Πολλές φορές κουρασμένοι από τα προβλήματα της ημέρας πέφτουμε να κοιμηθούμε. Ίσως ο ύπνος μας να μην είναι πάντα ήσυχος. Όμως πάντα ο ερχομός της αυγής και το φως του ήλιου δίνει δύναμη και ελπίδα αφού ο Θεός μας δίνει ακόμα μια μέρα πάνω σε αυτή τη γη για να Τον ευχαριστήσουμε και να Τον εκζητήσουμε. Μια ακόμη μέρα που ίσως φέρει καλύτερες ειδήσεις και έλεος πάνω σε μια μας ανάγκη.

Ο ερχομός του Χριστού στη γη όμως ήταν μια ανατολή άλλου επιπέδου. Ήταν ανατολή "εξ ύψους". Ήταν μια ανατολή από τον ουρανό, ένα θεϊκό ξημέρωμα για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το μεγάλο έλεος του Θεού πλέον είχε σάρκα και οστά.

Αυτή την ανατολή την έχουμε ανάγκη περισσότερο από κάθε τι άλλο. Δεν είναι μια ανατολή ενός φθαρτού ήλιου που θα τον δούμε να γέρνει στη δύση και θα μελαγχολήσουμε επειδή ακολουθεί η νύχτα. Η ανατολή που φέρνει ο Χριστός ως αιώνιος ήλιος της δικαιοσύνης και της αγάπης δεν θα δύσει ποτέ. Δεν την σκιάζουν βαριά σύννεφα και καταιγίδες. Είναι πάντα εκεί γλυκιά, χαρμόσυνη, έτοιμη να δώσει ελπίδα και βάλσαμο στον πονεμένο άνθρωπο.

Στους Θρήνους γ' 22-23 βλέπουμε πως οι οικτιρμοί του Θεού ανανεώνονται κάθε πρωί. Το εδάφιο μιλά για το πρωί της φυσικής τροχιάς του ήλιου. Το αιώνιο πρωϊνό όμως του Χριστού δεν έχει ανάγκη ανανέωσης αφού λάμπει σταθερό και ασάλευτο. Κι αν ένα καθαρό πρωϊνό, μια αυγή ξάστερη, μας φέρνει χαρά και ησυχία, πόσο μάλλον η καθαρότητα της αγάπης του Χριστού.

Ας στραφούμε εκεί, στην πηγή της ειρήνης και του φωτός, στον Ιησού Χριστό. Η δική Του ανατολή είναι ανώτερη, ουράνια, στέρεη και παντοτινή. Ο Δαβίδ έλεγε, 

"Κάμε με να ακούσω το πρωΐ το έλεός σου· διότι επί σε έθεσα το θάρρος μου· κάμε με να γνωρίσω την οδόν, εις την οποίαν πρέπει να περιπατώ· διότι προς σε ύψωσα την ψυχήν μου". (Ψαλ. ρλγ' 8).

Το πρωί ο Δαβίδ αναζητούσε το Θεό. Η ψυχή του ζητούσε οδηγία και κουράγιο. Εμείς σήμερα έχουμε την ουράνια ανατολή, το Σωτήρα Χριστό.

Είθε να Τον αποζητούμε κάθε μέρα.

"Αυτός είπε, και έγεινεν· αυτός προσέταξε, και εστερεώθη"

Ψαλμός λγ' 9

Πολύ συχνά στη ζωή μας αναζητούμε λύσεις σε σημαντικά θέματα που μας απασχολούν. Ο Θεός μας έδωσε σοφία και κρίση για να πορευόμαστε στα κύματα του βίου. Συχνά όμως η δική μας ευφυϊα δεν αρκεί για να βρούμε διέξοδο σε κάποιο πρόβλημα ή κατάσταση. Κάθε μας ενέργεια φαίνεται πως δεν φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και συνεπεία τούτων, απογοητευόμαστε. Αναρωτιόμαστε γιατί ο παντοδύναμος Θεός δεν ενεργεί, γιατί μοιάζει σαν να απέχει μακράν. Ο ίδιος ο Δαβίδ πέρασε ουκ ολίγες φορές από τέτοια σκαμπανεβάσματα και φώναζε το Θεό που θεωρούσε πως είχε χαθεί.

Η Αγία Γραφή λέει πως ο Θεός κάνει πράγματα δια του Λόγου του. Δια αυτής της καταφατικής ενέργειας, δι αυτού του "ναι και αμήν", έγιναν οι ουρανοί και η πλάση. Το βιβλίο της Γένεσης ξεκινά στο τρίτο εδάφιο με το "Και είπεν ο Θεός..."  (Γεν. α'3). Ο Λόγος εξήλθε από το Θεό και έγινε ύλη, πραγματοποιήθηκε αυτό για το οποίο είχε αποσταλεί. Ο άνθρωπος χρειάζεται να θέσει σε ενέργεια μυαλό και σώμα για να κάνει κάτι. Ο Θεός λειτουργεί με τη δύναμη του Λόγου Του:

"Ούτω θέλει είσθαι ο λόγος μου ο εξερχόμενος εκ του στόματός μου· δεν θέλει επιστρέψει εις εμέ κενός, αλλά θέλει εκτελέσει το θέλημά μου και θέλει ευοδωθή εις ό,τι αυτόν αποστέλλω"   (Ησαϊας νε'11)

Η αναγνώριση αυτής της ιδιότητας του εξερχόμενου Λόγου μπορεί να μας κάνει να σπεύσουμε στο θρόνο του Θεού και να ζητήσουμε μια ταχύτερη έκβαση σε ένα ζήτημά μας. Αυτή η αναγνώριση συνιστά σημαντική έκφραση πίστης. Ο εκατόνταρχος που είχε άρρωστο δούλο συνάντησε το Χριστό πριν Αυτός έρθει να δει τον ασθενή. Και με απλοϊκή αλλά ισχυρή πίστη είπε το "συνθηματικό" : "ειπέ λόγον, και θέλει ιατρευθή ο δούλός μου" (Λουκάς ζ' 7).  Κύριε, πες το μόνο. Χρειάζομαι μόνο το Λόγο Σου, τη δύναμή Του, και αρκεί εις εμέ, έλεγε με άλλα λόγια ο εκατόνταρχος.

Ο νέος χρόνος θα βρει αρκετές υποθέσεις μας συντρίμμια. Πολλά πράγματα θα πρέπει να γίνουν για να επέλθει περισσότερη ειρήνη, περισσότερη ησυχία, μια δουλειά, μια επανασύνδεση, μια συνδιαλλαγή κάποιας διαμάχης, μια συγχώρεση. Κι αυτά μόνοι μας ίσως να μην είμαστε απόλυτα ικανοί να τα διευθετήσουμε. Επί το Λόγω του Θεού όμως, όπως κι ο Πέτρος που ξανάριξε τα δίχτυα στο νερό και παρόλη την απογοήτευσή των προηγουμένων αποτυχιών, έβγαλε τεράστια ψαριά, ας πάμε κι εμείς μπροστά στον άγιο θρόνο και ας πούμε, "ανάξιοι Κύριε για να δώσουμε λύσεις σε πολλά μας ζητήματα. Ειπέ το Λόγο Σου όμως και τα συντρίμμια θα ξανακτιστούν. Μίλα και τα πάντα θα μπουν σε τάξη. Πρόφερε το Λόγο της μεγαλοσύνης Σου και η ζωοποιός Σου δύναμη θα αναστήσει κάθε τι νεκρό".

Είθε να αποζητάμε το Λόγο αυτό της δυνάμεως το νέο έτος.