Σάββατο 20 Ιουνίου 2015

"Ελπίδα την οποίαν έχομεν ως άγκυραν της ψυχής ασφαλή τε και βεβαίαν"


Εβραίους ς' 18-19


Όποιος πριν κάποια χρόνια εξομολογήθηκε τις αμαρτίες του στο Χριστό και Τον αναγνώρισε ως Κύριο μα συνάμα και Σωτήρα, εναπόθεσε εκεί πάνω στα ένδοξα μυστήρια του ουρανού μια ελπίδα. Αυτή η ελπίδα θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει ως ένδειξη πίστης στο χαρακτήρα του Θεού. Αυτός, ως αψευδής και αγαθοποιός, δεσμεύεται δια του Λόγου Του να κρατήσει τον άνθρωπο όχι μόνο για όσο καιρό ζήσει σε αυτή τη ζωή αλλά κυριότερα, να τον πάρει κοντά Του στην αιώνια δόξα, εκεί που δεν θα υπάρχει αδικία, πόνος και φθορά.

Ο απόστολος Παύλος αναφέρει πως αυτή η θεία ελπίδα ομοιάζει με μια άγκυρα που αφήνει ο άνθρωπος στα άγια των αγίων, στον πιο άγιο χώρο της παρουσίας του Θεού. Εκεί όπου κανείς άγγελος ή αρχάγγελος δεν εισέρχεται. Εκεί όπου κανένα Χερουβείμ ή Σεραφείμ δεν μπορεί να παρασταθεί. Εκεί είναι η καρδιά της Σεκίνα, της αρχαίας άγιας νεφέλης που έβλεπαν οι Ισραηλίτες στην περιπλάνησή τους για τη γη της επαγγελίας, αλλά που κανείς δεν τόλμησε να εισχωρήσει στα ενδότερά της διότι δεν θα μπορούσε να αντέξει την απόλυτα καθαρή δύναμη του Πνεύματος του Θεού.

Εκεί λοιπόν, στην καρδιά της αγιοσύνης και της δύναμης του Κυρίου, βρίσκεται η ύπαρξη του κάθε ανθρώπου που αποζητά το Θεό. Κάθε του προσευχή, κάθε στεναγμός, κάθε αγωνία, φαίνονται πεντακάθαρα μέσα στο πιο άγιο και φωτεινό περιβάλλον. 

Συνεχίζει λοιπόν ο Παύλος στη μεταφορά του και μας λέει περίτρανα πως αυτή την άγκυρα δεν μπορεί να την μετακινήσει κανείς. Άν στη γη ένα πλοίο μπορεί ακόμη και να χάσει την άγκυρα του λόγω θαλασσοταραχής και θαλάσσιων ρευμάτων και να μείνει ακυβέρνητο και καταδικασμένο, η άγκυρα της ψυχής που αφήνεται στον Ιησού Χριστό και δι' Αυτού εισέρχεται στα ουράνια άγια των αγίων, δεν μπορεί να μετακινηθεί και δεν κινδυνεύει.

Μπορούμε άρα να συμπεράνουμε πως οι υποθέσεις του βίου μας αλλά και η ίδια η ζωή μας δεν εξαρτώνται από το πόσο δυνατοί οι αδύναμοι είμαστε αλλά από το αν ρίξαμε την άγκυρα μας στο απάνεμο λιμάνι του Χριστού. 

Η φύση όλη είναι καθρέπτης των πνευματικών. Για αυτό ακόμα και σε ένα ήσυχο ανθρώπινο λιμάνι μπορεί καμιά φορά να ξεσπάσει καταιγίδα. Ακόμη και με την πίστη στο Χριστό ο άνθρωπος επειδή βλέπει δια των οφθαλμών και δια της λογικής, μπορεί να κλονιστεί. Όμως ο Θεός έχει ενώπιόν Του τη μεγάλη θυσία του Ιησού και δι' Αυτής παρέχει ακλόνητη τη στήριξη Του σε όσους ανθρώπους πιστέψουν στη σταυρική θυσία του Χριστού. Για όλους τους ανθρώπους παρέχει τον ήλιο, τη βροχή, το σιτάρι, τη φύση και την ίδια τη ζωή ως δώρο και ως δείγμα αγαθοποιϊας έτσι ώστε να στραφούν οι άνθρωποι στο να Τον ζητήσουν.

Είθε η άγκυρα της ψυχής του κάθε ανθρώπου να αφεθεί στα άγια χέρια του Θεού.

Τρίτη 9 Ιουνίου 2015

"Διότι τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα, τα δε μη βλεπόμενα αιώνια"


Β' Κορινθίους δ' 18

Μια από τις παράξενες πλευρές της ζωής είναι αυτή η ίδια η ιδιότητά της να είναι πρόσκαιρη. Από τότε που οι πρωτόπλαστοι εκδιώχθηκαν από την Εδέμ, η αιωνιότητα, η μόνιμη ασφάλεια και ευημερία ξεγλίστρησαν από τα χέρια του ανθρώπου. Πλέον, για να μη διαιωνίζεται η κακία της ανθρώπινης ψυχής και εμπλησθεί η γη από μίσος και αίμα, ο Θεός πρόσταξε την κάθε γενιά να ζει συγκεκριμένα χρόνια για να έχουν και οι επόμενες γενιές την ευκαιρία της ζωής και της αιώνιας σωτηρίας δια του Ιησού Χριστού.

Αυτή η μέγιστη αλήθεια σκόπιμα αποκρύπτεται από το Σατανά και από τους ανθρώπους που έχουν εφεύρει ένα κακό και εκδικητικό Θεό. Η καταδίκη του Δημιουργού εκ μέρους των ανθρώπων σε ανυπαρξία ευνοεί τους διεστραμμένους αφενός να κάνουν ό,τι νομίζουν στη ζωή αφού κατ'αυτούς δεν υπάρχει αιωνιότητα, άρα και τιμωρία, αφετέρου δε στρέφει όλες τους τις προσπάθειες στην κυριαρχία αυτής της ζωής. 

Πάνω εκεί στον ουρανό όμως, ο Θεός βλέπει και σταθμίζει τα πάντα. Ενώπιόν Του βρίσκονται αναρίθμητοι άνθρωποι που περιμένουν τη μέρα της κρίσης. Πόσοι εξ αυτών δεν κακοποίησαν και δεν βασάνισαν άλλους επειδή μόνοι τους διέγραψαν το Θεό και επιδίωξαν κυριαρχία στην επί γης ζωή!

Ο Παύλος, διαθέτων πλείστη σοφία άνωθεν, μας φανερώνει την αλήθεια όπως του την παρέδωσε το Άγιο Πνεύμα. Η μεγάλη αυτή αλήθεια οδηγεί τον άνθρωπο στη συνειδητοποίηση πολλών πραγμάτων ταυτόχρονα.

Πρώτον, πως υπάρχουν δυο μεγάλες κατηγορίες πραγμάτων. Τα βλεπόμενα και τα μη βλεπόμενα.

Δεύτερον, πως τα μη βλεπόμενα είναι αιώνια, άρα και σημαντικότερα για την επιδίωξη του ανθρώπου να ζήσει για πάντα.

Τρίτον, τα βλεπόμενα ως πρόσκαιρα μας παρέχουν δυο πληροφορίες. Αφενός εμείς δεν θα είμαστε για πάντα εδώ για να τα βλέπουμε και αφετέρου αυτά τα ίδια τα πρόσκαιρα κάποτε θα εξαφανιστούν όπως η ίδια η Βίβλος λέει.

Τέταρτον, καταδεικνύεται το μάταιο της επιδίωξης κυριαρχίας σε κάτι που δεν μπορούμε να κρατήσουμε για πάντα.

Συμπεραίνεται από το εδάφιο πως ο Θεός μας προτρέπει να εξασκήσουμε πίστη για να "ακουμπήσουμε" τα μη βλεπόμενα. 

Επειδή τα αιώνια αυτά πράγματα δεν μπορούν να τα αντιληφθούν οι αισθήσεις μας, το παράλογο του να πιστεύει κανείς σε αόρατα και ανήκουστα δεν μπορεί να ανατραπεί ειμί δια της παραδοχής των λόγων του αψευδούς Θεού. Αυτό ονομάζεται πίστη.

Ο πιστεύων στα λόγια του Θεού δεν ρίχνει απλά ένα "κορώνα-γράμματα". Δεν πάει με στατιστικά ποσοστά και πιθανότητες. Θα είναι ασφαλής υπό τη σκέπη του Δημιουργού και τη στιγμή που θα κληθεί να μεταβεί από τη μια ζωή στην άλλη θα απολαύσει τα αιώνια, τα μη βλεπόμενα και ένδοξα.

"αλλά καθώς είναι γεγραμμένον, Εκείνα τα οποία οφθαλμός δεν είδε και ωτίον δεν ήκουσε και εις καρδίαν ανθρώπου δεν ανέβησαν, τα οποία ο Θεός ητοίμασεν εις τους αγαπώντας αυτόν"

Α' Κορινθίους β' 9

Είθε να καταντήσουμε στη χαρά και δόξα των μη βλεπομένων.