Λινάριον καπνίζον δεν θέλει σβέσει

Ματθαίος 12:20

Η ζωή δεν είναι εύκολη. Η σκληρότητα του κοσμικού συστήματος είναι δεδομένη. Η δική μας αδυναμία να εξασκούμε συνεχώς πίστη εξίσου δεδομένη. Η μάχη φαίνεται εκ των προτέρων χαμένη και ο κίνδυνος για απώλεια των ψυχών μας γίνεται υπαρκτός.

Σε τέτοιες στιγμές οφείλουμε να έχουμε στο νου μας πως τίποτα δεν χάνεται αν δεν το πει ο Χριστός. Για αυτό η περικοπή λέει, "Κάλαμον συντετριμμένον δεν θέλει θλάσει και λινάριον καπνίζον δεν θέλει σβέσει, εωσού εκφέρη εις νίκην την κρίσιν"

Ξέρει ο Θεός που βασανιζόμαστε εξ'αιτίας δικών μας αμαρτιών, που βασανιζόμαστε εξ'αιτίας της σκληρότητας των άλλων ανθρώπων και μέχρι ποιό σημείο ακριβώς αντέχει η πίστη μας. 

Ο Παύλος λέει επίσης, "Πειρασμός δεν σας κατέλαβεν ειμή ανθρώπινος· πιστός όμως είναι ο Θεός, όστις δεν θέλει σας αφήσει να πειρασθήτε υπέρ την δύναμίν σας, αλλά μετά του πειρασμού θέλει κάμει και την έκβασιν, ώστε να δύνασθε να υποφέρητε"  (Α' Κορ. 10:13)

Καμιά φορά, ή ίσως αρκετές φορές, η πίστη δεν έχει καμιά φλόγα. Ο πειρασμός ή η δοκιμασία φαίνονται να εξανεμίζουν κάθε ικμάδα ψυχικής και πνευματικής ισχύος. Το μόνο που απομένει είναι ένα μικρό κομμάτι λιναρίου καπνίζοντος. Εδώ ως λινάρι αναφέρεται το φυτίλι του κεριού. Ας φανταστούμε ένα κερί τελειωμένο που του έχει μείνει ένα ελάχιστο φυτίλι. Η φλόγα έχει σβήσει πια. Μια σχεδόν αόρατη στήλη καπνού απομένει. Πως να περιγράψει κανείς ένα σβησμένο κερί; Θα πει πως αυτό τελείωσε, έκαψε την καύσιμη ύλη του και πάει για πέταμα.

Ο Θεός όμως δεν λειτουργεί καθόλου έτσι. Μπορεί να πιάσει το τελευταίο μόριο καπνού και να του ξαναδώσει φωτιά. Γιατί; θα ρωτήσει κανείς. Κι αν ο άνθρωπος αποστάτησε ή πήγε οπίσω αλλοτρίων πραγμάτων; Δε λέει η Βίβλος πως δεν μπορεί κανείς να ξανασταυρώσει το Χριστό και να καταπατήσει το αίμα της χάριτος;

Ο Θεός είναι ζυγιστής των πάντων. Ξέρει πότε μια καρδιά με τη θέληση της πέταξε στα σκουπίδια το αίμα της χάριτος, όντας ανάξια για αυτό και άρα υποψήφια για μεγάλη τιμωρία, και πότε μια καρδιά λύγισε λόγω συνθηκών συχνά πέραν των δικών της αποφάσεων και επιλογών.

Διακρίνοντας λοιπόν ο Θεός ένα ψήγμα πνευματικής θερμότητος, μια ισχνή πνοή εναπομείνασης αγάπης προς το Χριστό, μια σπίθα θαμμένη κάτω από τόνους κάρβουνου θλίψεων και αδικιών, είναι σε θέση (και το πράττει) να δώσει μια νέα πνοή πνεύματος στην κατά τα άλλα νεκρή ψυχή.

Ας μην παύει ποτέ κανείς να κοιτάζει ψηλά, ακόμη και κάτω από το μεγάλο βάρος των προβλημάτων, για να τον ζωοποιήσει ο Θεός. 

Ας μην φτάσει πια αυτή η ψυχή σε βαθμό ζέσης α λα απόστολος Παύλος ή Πέτρος. Ας έχει μια μικρή σπίθα, μια φωτιά απειροελάχιστη ενδεχομένως.

Ο Θεός άλλωστε είναι των μικρών πραγμάτων (Ζαχ.4:10). Από τα μικρά κι ασήμαντα και τα συντετριμμένα μπορούν να γίνουν ωραία γεγονότα.