"Εάν δε και έλαβες, τι καυχάσαι ως μη λαβών;"

Α' Κορινθίους δ' 7

Ο απόστολος Παύλος θυμίζει μια μεγάλη αλήθεια στους Κορίνθιους. Να μην υπερηφανεύονται διότι απλούστατα ότι έχουν αλλά και η ίδια τους η υπόσταση είναι αποτελέσματα της χάριτος του Θεού. 

Τι έχουμε ως άνθρωποι που δεν το λάβαμε από την πρόνοια του Θεού; Το σώμα, το μυαλό, τη δύναμη να δουλέψουμε, την ικανότητα να αναπνέουμε και να χαιρόμαστε τη φύση, τη δημιουργικότητά μας, τα ταλέντα μας, τη γνωστική μας ικανότητα, όλα τα λάβαμε από το Θεό. Εμείς δεν δημιουργήσαμε τίποτα. Πήραμε από τα δώρα που μας έδωσε ο Θεός και ο κάθε ένας έφτιαξε ότι έφτιαξε στη ζωή του.

Άν κάποιος δεν είναι έξυπνος στα μαθηματικά θα είναι ταλέντο σε κάτι άλλο, ίσως στη ζωγραφική. Άν κάποιος δεν καταλαβαίνει από φιλοσοφία, μπορεί ωστόσο να είναι εξαιρετικός ψαράς ή τεχνίτης. Ακόμα και όσοι έχουν εκ γενετής κάποιο πρόβλημα δε σημαίνει πως δεν έχουν κάποιο κρυμμένο ταλέντο που μπορεί να είναι σε αυξημένο βαθμό σε σχέση με κάποιον που φαινομενικά δεν έχει το ίδιο σωματικό πρόβλημα.

Στα πνευματικά, τα πράγματα είναι ακόμη πιο απόλυτα. Τα δώρα του Θεού δίνονται απλόχερα σε όλους, αλλά εν προκειμένω πρέπει ο ίδιος ο άνθρωπος να θελήσει να τα πάρει. Δεν είναι όλοι προφήτες, δεν είναι όλοι ευαγγελιστές, δεν είναι όλοι μεσίτες της προσευχής. Όμως όλα αυτά λέγονται χαρίσματα. Μας χαρίζονται από το Θεό και δεν τα διαθέτουμε εμείς εξ' ιδίας δύναμης (Α' Κορινθίους ιβ' 29 - 30). 

Άν λοιπόν πρέπει να λέμε ένα "ευχαριστώ" στο Θεό για τα φυσικά μας χαρίσματα και για τη ζωή που μας δίνει, στα πνευματικά πρέπει να είμαστε διπλά ταπεινοί και διπλά ευγνώμονες στο Θεό αν ευδοκήσει και μας δώσει από αυτά για την οικοδομή και σωτηρία των ανθρώπων.

Τα σαρκικά χαρίσματα μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε υπέρ ή κατά της ψυχής μας. Ο άνθρωπος έχει την τάση να θέτει το νου και τις ικανότητές του συχνά στην υπηρεσία της ίδιας του της καλοπέρασης και της εξόντωσης των άλλων συνανθρώπων του. Τα πνευματικά χαρίσματα όμως απαγορεύεται ρητώς αφού είναι αγαθά εκ φύσεως να χρησιμοποιηθούν για αντιζηλίες, σχίσματα, αλληλοσπαραγμούς και κατηγορίες. Ουδείς Χριστός είναι παρών σε όποιον λέει πως προφήτευσε ενάντια στον αδελφό του ή πως τον οδήγησε ο Θεός σε τσακωμούς και μίση.

Με την ίδια λογική, δεν μπορεί κάποιος να αυτο-ανακηρυχθεί ευαγγελιστής ή προφήτης ή διδάσκαλος εκτός κι αν το Πνεύμα του Θεού συμμαρτυρεί με τα λεγόμενά του και ο ίδιος δεν στρέφει τους ανθρώπους γύρω του προς τον εαυτό του για να λάβει δόξα ο ίδιος.

Ουδεμία καύχηση λοιπόν για τα δώρα του Θεού αλλά ευχαριστία και χρήση αυτών προς όφελος όσων τα έχουν πραγματικά ανάγκη. Έτσι, στον ουρανό ο Χριστός θα ανταποδώσει την καλή χρήση του δώρου που μας έδωσε στη γη με επιπλέον ασύλληπτα δώρα και ανταμοιβές στην ουράνια βασιλεία.

"Ευρών ένα πολύτιμον μαργαρίτην..."

Ματθαίος ιγ' 46

Ο Χριστός μέσα στις πολύχρωμες παρομοιώσεις της Βασιλείας των Ουρανών που κάνει στο Κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, αναφέρει και αυτή του έμπορου που έψαχνε πολύτιμα μαργαριτάρια και ο οποίος μόλις βρήκε ένα πολύτιμο που υπερέβαινε την αξία των άλλων που είχε, πήγε και πούλησε τα άλλα για να αποκτήσει αυτό το μοναδικό.

Πολλοί, φοβούνται να έλθουν στο Χριστό και να κάτσουν στα πόδια Του. Ο λόγος; Η πορεία πολλών εκκλησιών και πιστών ανά τους αιώνες που για χάρη του Χριστού, υποτίθεται, αρχίζουν και ξεκόβουν από κάθε χαρά, από κάθε αγαθή απόλαυση της ζωής και εμπίπτουν σε εγκράτειες υπεράνθρωπες, σε σκληρή πειθαρχία ψυχής και σώματος και σε μια σχεδόν μόνιμη έκφραση σοβαρότητος και αιωρούμενης μιζέριας.

Ας μην σχετίσουμε τα μαργαριτάρια που κατείχε ο έμπορος της παραβολής με κραιπάλες, πορνείες ή εγκλήματα διότι η ίδια η ανθρώπινη συνείδηση δεν τα κατατάσσει στα ιδανικά της ζωής. 

Τι θα μπορούσαν λοιπόν να είναι αυτά τα μαργαριτάρια; Πολλά. Αγάπη, φιλία, οικογένεια, εργατικότητα, ησυχία, ειρήνη, χαρά και τόσα άλλα. Αυτά δεν αναζητούν όλοι οι άνθρωποι σήμερα; Πόσοι δεν προσπαθούν όλη τους τη ζωή να βρουν αγάπη, ειρήνη, στήριγμα στις δύσκολες ώρες τους και μια ασφάλεια για το αύριο; Πολλοί έχουν τη βεβαιότητα πως τα λεφτά θα τους τα εξασφαλίσουν όλα αυτά, μα τον ανθρώπινο πόνο και τη θλίψη δυστυχώς τα λεφτά δεν μπορούν παρά μόνο προσωρινά να ανακουφίσουν. Μάλιστα, πολλοί γίνονται και δούλοι του χρήματος και η ψυχή τους γεμίζει λατρεία προς το Μαμμωνά της αδικίας και γίνονται στη συνέχεια απάνθρωποι και εκμεταλλευτές των άλλων ανθρώπων.

Ο έμπορος της παραβολής μας όμως μόλις βρήκε αυτόν τον Έναν, αυτόν τον πολύτιμο μαργαρίτη, έδωσε ότι μάζευε τόσα χρόνια για να τον κάνει δικό του. Γιατί; Διότι μέσα σε αυτό το κόσμημα θεώρησε πως όλες οι αξίες των άλλων μαργαριταριών του συμπεριλαμβάνονται. Πως έχοντας το Ένα, έχει τα πάντα. Πως δεν χάνει απολύτως τίποτα παραδίδοντας όλα του τα παλιά μαργαριτάρια, αλλά κερδίζει αφού αυτό το μοναδικό κομμάτι είναι όλα τα άλλα και βάλε.

Όποιος λοιπόν ζητήσει το Χριστό, δεν χάνει τη χαρά, δεν χάνει την απόλαυση του πρωϊνού ήλιου, δεν χάνει τη μοναδικότητα της ανθρώπινης σχέσης, δεν χάνει τη φιλία, τη συντροφικότητα, την αστεία πλευρά της ζωής. Δεν καλείται να ζήσει σε ένα κλουβί προσευχόμενος και νηστεύων κάθε μέρα και νύχτα. Καλείται μεν να πενθήσει όπου χρειάζεται για τις αμαρτίες του, αλλά όχι να καταποθεί από θλίψη και απελπισία.

Αυτός είναι ο Χριστός. Είναι ότι αναζητούμε στη ζωή, όλα σε Ένα. Όχι μόνο Σωτήρας και Κύριος αλλά και η πόρτα που μας οδηγεί σε όλες τις καλές χαρές της ζωής, έχοντας την επίγνωση πως η ψυχή μας είναι σε σίγουρα χέρια και πως μια μέρα θα περάσουμε στην αιώνια δόξα κοντά Του, αφού ήδη από εδώ κάτω Τον επιλέξαμε ως το πιο πολύτιμο απόκτημα στη ζωή μας.

"Περιπατείτε ενόσω έχετε το φως"

Κατά Ιωάννην ιβ' 35

Η σημασία του φωτός στην φυσική και πνευματική σφαίρα είναι τεράστια. Η πρώτη εντολή που έδωσε ο Θεός είναι "Γεννηθήτω φως" (Γένεση α' 3). Το φως δεν έχει μόνο την θεμελιώδη αξία του στην πλάση και τον έμβιο κόσμο δια του ήλιου αλλά και στην πνευματική του έννοια δια του φωτισμού της γνώσης του Πλάστη και δημιουργού μας. 

Το αρχικό αυτό φως της γνώσης του Θεού έσβησε με την πάροδο των αιώνων και τελικά ο άνθρωπος έμεινε στο σκοτάδι του μυαλού του και άρχισε να μοιάζει με τον εκπεσόντα Εωσφόρο που κι ο ίδιος είχε χάσει το δικό του φως και είχε αποβληθεί από το πνευματικό βασίλειο του Θεού. Για τον άνθρωπο όμως ο Θεός δεν είχε προορίσει σκοτάδι. Για αυτό κράτησε την υπόσχεσή Του και έφερε τον Υιό Του να ανοίξει ξανά την πνευματική πόρτα της επικοινωνίας μαζί του. 

Στη φύση, τίποτα δεν είναι τυχαίο και ούτε στα πνευματικά επίσης. Υπάρχουν περίοδοι φωτός και περίοδοι σκότους. Παρομοίως και στον πνευματικό χώρο υπάρχουν οι καιροί κατά τους οποίους το  φως του Χριστού, οι ευλογίες, η γαλήνη, η ησυχία και η πνευματική ανάταση λάμπουν και ζεσταίνουν τις ζωές μας. 

Όμως, θα έρθουν και οι νύχτες, τα σκοτάδια, οι θλίψεις και οι δοκιμασίες. Για αυτό ο Χριστός είχε πει στους μαθητές τους να περπατούν ενόσω έχουν το φως, δηλαδή τον ίδιο. Μα, κάποιος θα πει, δεν έκατσε και πολύ μαζί τους ο Χριστός. Σύντομα θα έφευγε από δίπλα τους. Τους είχε όμως υποσχεθεί πως θα έστελνε τον Παράκλητο, το Πνεύμα της αλήθειας, να είναι μαζί τους για να μη μένουν ορφανοί (Ιωάννης ιδ' 16-18).

Αυτό που πρακτικά έλεγε ο Χριστός στους μαθητές Του είναι πως πρέπει να μείνουν στην καθαρή διδασκαλία και τις οδηγίες του Αγίου Πνεύματος για να μη χάσουν το πνευματικό τους φως και μετά ως τυφλοί δεν θα ξέρουν που βαδίζουν.

Μπορεί κανείς σήμερα να έχει ξεκάθαρη οδηγία από το Άγιο Πνεύμα; Όχι. Συχνά η ανθρώπινη ολιγοπιστία και οι δοκιμασίες μας κάνουν να χάνουμε την πυξίδα του Πνεύματος. Όμως ο Θεός το ξέρει αυτό και δεν περιμένει μόνο από τα έργα μας και την προσπάθειά μας να βρούμε τον πνευματικό δρόμο. Ενεργεί ο ίδιος με διάφορες περιστάσεις, φωτίζει το νου μας και τη συνείδησή μας και επεμβαίνει πρακτικά όπου χρειάζεται διότι ποτέ δεν είναι Θεός της θεωρίας ή των λόγων όπως οι άνθρωποι αλλά Θεός του Ναι και Αμήν.

Η σταυρική θυσία του Χριστού πάντοτε θα φέγγει και θα δείχνει το δρόμο της αιώνιας ζωής σε όσους μείνουν στο μικρό αυτό φωτεινό μονοπάτι που ο ίδιος ο Ιησούς χάραξε με τη ζωή Του. Έτσι, σιγά σιγά ο άνθρωπος θα ανέβει το δρόμο αυτό της αγάπης και θα γνωρίζει με τα χρόνια πως να εμπιστεύεται το χέρι του Θεού στη ζωή του. Θα πάρει σίγουρα καιρό και θα έχει κάποιο κόπο. Μαζί με τον κόπο όμως θα υπάρχει και η αύρα της ανάπαυσης του Θεού από καιρού εις καιρόν.

Ας Τον ζητούμε λοιπόν να κρατά το λύχνο του πνευματικού δρόμου αναμμένο μέσα στο βαθύ πνευματικό σκοτάδι των καιρών μας.

"Εδάκρυσεν ο Ιησούς"

Κατά Ιωάννην ια' 35

Πολύς κόσμος αν και πιστεύει σε μια "ανώτερη δύναμη", ηθελημένα θεωρεί το Θεό αμέτοχο των ανθρώπινων καταστάσεων και μακριά από τα βάσανα και τις αδικίες της ζωής.

Στον αντίποδα αρκετοί Χριστιανοί θεολόγοι δίνουν έμφαση στην αγάπη του Θεού και την απόδειξη της αγάπης αυτής με τον ερχομό και τη θυσία του Μονογενούς Ιησού Χριστού. 

Κάπου στη μέση όμως, υπάρχει μια όχι και τόσο γνωστή πτυχή του χαρακτήρα του Χριστού. Αυτή του απέραντα συνηθισμένου ανθρώπου που στην πραγματικότητα ήταν ο Ιησούς. Αναμφισβήτητα συνδύαζε άριστα τη θεϊκή με την ανθρώπινη φύση ο Χριστός αλλά υπάρχει μια τάση να εστιάζουν πολλοί στη θεϊκή φύση και για την ανθρώπινη οι περισσότερες αναφορές γίνονται στα πάθη του σεπτού σώματός Του και στο "Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί".

Όμως, ο Χριστός θύμωνε, ο Χριστός αγαλλιαζόταν, χαιρόταν και δάκρυζε. Στη συγκεκριμένη περικοπή του Κατά Ιωάννην δάκρυσε όχι για το θάνατο του Λάζαρου αλλά για την παντελή πνευματική τύφλωση του μέσου ανθρώπου που ενώ έχει μπροστά του τον Αρχηγό της ζωής, σκέφτεται το θάνατο και μοιρολογάει.

Αυτό το δάκρυ του Χριστού όμως φανέρωνε και μια μεγάλη αλήθεια. Πως ο άνθρωπος δεν πρέπει να μένει χωρίς τη γνώση του τι εστί Ιησούς, τι εστί ανάσταση εκ των νεκρών και τι εστί αιώνια ζωή. Ο Χριστός ήξερε τι μπορούσε να προσφέρει σε όποιον Τον πίστευε. Πολλές φορές όμως ακόμη και με την παρουσία θαυμάτων και σημείων, πολλοί απιστούσαν και αγνοούσαν ηθελημένα τα βαθύτερα αίτια του ερχομού Του στη γη.

Στο Χριστιανικό κόσμο πολλοί δηλώνουν άθεοι ή αδαείς περί της αληθινής αποστολής του Μεσσία. Στις εκκλησίες, δε, δίνεται μερικές φορές η εντύπωση πως ο Ιησούς είναι παρών με ένα μπλοκάκι και καταγράφει τις προσευχές μας για να τις πραγματοποιήσει.

Κάποιος θα σκεφτεί, "μα και οι συγγενείς του Λάζαρου δε ζήτησαν τίποτα κακό από το Χριστό, τη σωτηρία του Λάζαρου ζητούσαν". Κι όμως, δεν σκέφτηκαν ούτε για μια στιγμή πως όποιος πιστέψει στο Χριστό κι αν πεθάνει θα ζήσει. 

"Εγώ είμαι η ανάστασις και η ζωή· ο πιστεύων εις εμέ, και αν αποθάνη, θέλει ζήσει·  και πας όστις ζη και πιστεύει εις εμέ δεν θέλει αποθάνει εις τον αιώνα"  (Ιωάννης ια' 25-26)

Ο Λάζαρος ξαναπέθανε μετά την ανάστασή του. Άρα προς τι το θαύμα; Απλά για να φανερωθεί πως ο Χριστός έχει εξουσία και σε αυτή τη ζωή μα πρωτίστως έχει τη δύναμη να χαρίσει την αιώνια ζωή μετά το θάνατο. Και περιμένει κάθε μέρα με καρτερικότητα αλλά και θλίψη όταν περνούν τα χρόνια αλλά ο άνθρωπος είτε Τον θεωρεί αμέτοχο των γεγονότων της ζωής ή απλά ένα καλό άνθρωπο που κάτι μας θυμίζει τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα.

Δάκρυσε λοιπόν ο Ιησούς. Δεν έμεινε σε καμία μακαριότητα. Εξάλλου η σύντομη ζωή του ήταν μέσα στον αγώνα και τη στενοχώρια, ο μόνος Δίκαιος που δεν έπρεπε ως αναμάρτητος να πάθει το παραμικρό. Όμως έγινε θυσία για τις δικές μας αμαρτίες.

Ένας τέτοιος μεσίτης και αρχιερέας μας λέει ο Παύλος έπρεπε σε εμάς (Εβραίους β' 17-18, ζ' 26) καθότι έπαθε και βασανίστηκε σαν έναν από εμάς και ξέρει τι εστί πόνος και προδοσία και αχαριστία.

Όποιος επιστρέψει σε Αυτόν, το δάκρυ Του γίνεται δάκρυ χαράς διότι η ψυχή επιστρέφει στην ανάπαυσή της, έχει ένα σίγουρο και ακοίμητο προστάτη αλλά και ένα ασφαλές χέρι που θα τη συνοδεύσει στην αιώνια δόξα.

" Όστις ανοίγει και ουδείς κλείει, και κλείει και ουδείς ανοίγει"

Αποκάλυψη γ' 7

Μια από τις μοναδικές ιδιότητες του Χριστού είναι και αυτή που φαίνεται στην Αποκάλυψη, βιβλίο κατεξοχήν σημαίνον για την παρουσίαση της αληθινής φύσης του Χριστού ως απόλυτου Κύριου και Θεού και ρυθμιστή των εξελίξεων σε γη και ουρανό.

Ο Χριστός λοιπόν έχει την εξουσία να κλείνει και να μην ανοίγει κανείς και το ανάποδο. Αυτή του η ιδιότητα έχει τεράστιες προεκτάσεις στη ζωή των ανθρώπων και ιδιαίτερα αυτών που θέλουν να είναι παιδιά Του.

Πρώτον, η κλειστή πόρτα δεν είναι απαραίτητο να σημαίνει αυτό που εμείς οι άνθρωποι εννοούμε. Εμείς λέμε κλειστή πόρτα μια μη απαντημένη προσευχή, μια αποτυχημένη προσπάθεια για δουλειά ή κάτι που δε μας "βγαίνει". Γιατί όμως να μην το δούμε και από την ανάποδη πλευρά; Γιατί να μην έχει η εξουσία του Χριστού και τη δυνατότητα να κλείνει έξω από τη ζωή μας τους εχθρούς και το κακό; 

Ότι έχει την προστασία του Θεού δεν μπορεί να το πειράξει κανείς.  Ο Παύλος λέει, "Ο Κύριος βοηθός μου, και δεν θέλω φοβηθή· τι να μοι κάμη άνθρωπος"  (Εβραίους ιγ' 6). Η δύναμη του Θεού δια Ιησού Χριστού προστατεύει πλήρως και αποτελεσματικά.

Δεύτερον, η ανοικτή πόρτα μπορεί να έχει και τη σημασία όχι μόνο του ότι κάποια πράγματα μας πάνε καλά, αλλά επίσης και το ότι όσο ο Χριστός μας περιμένει να εισέλθουμε στην ασφάλεια της αγάπης Του, πρέπει να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία. 

Στις μέρες του Νώε η πόρτα της κιβωτού παρέμενε ανοικτή για πολύ καιρό. Όταν όμως ο κατακλυσμός ξεκίνησε, ο ίδιος ο Θεός έκλεισε την πόρτα και πλέον ουδείς μπορούσε να μπει στο πλοίο της σωτηρίας. 

Από πλευράς υπομονής ο Χριστός έχει αρκετή διότι πόνεσε και μάτωσε για τον άνθρωπο και θέλει όλοι να σωθούν. Όμως η ανοικτή πόρτα κάποτε θα κλείσει και κανείς δεν θα μπορεί πια να την ανοίξει. Πολλές φορές λέγεται πως μια ολόκληρη ζωή μπορεί να περιμένει ο Χριστός για να επιλέξει ο άνθρωπος με ελεύθερη βούληση να Τον ζητήσει. Μετά το θάνατο όμως δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά κρίση στο βήμα του Χριστού.

H ανοικτή πόρτα παραπέμπει σε σπίτι, σε φιλόξενο και ασφαλές μέρος μακριά από τις καταιγίδες. Η ανοικτή θύρα παραπέμπει επίσης στην τιμή που σου κάνει ένας οικοδεσπότης να σε καλεί στο σπίτι του. Σε θεωρεί δικό του, φίλο του και σου ανοίγει την οικία του και μαζί με αυτήν και την καρδιά του. Και αν ένας επίγειος οικοδεσπότης μας καλέσει στο σπίτι του και μας ανοίξει την καρδιά του, τότε ο επουράνιος θα έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει.

Είθε η χάρη του Χριστού να κρατά κλειστές τις πόρτες των πειρασμών και του κακού και ανοικτές τις πόρτες του ελέους και της απλόχερης αγάπης για όλους!

"Σήκωσον την κλίνην σου και ύπαγε εις τον οίκόν σου"

Ματθαίος θ' 6

Είναι γνωστή η ιστορία του παραλυτικού και το πως αυτός θεραπεύτηκε. Πολλές φορές βλέπουμε το συμβολισμό της θεραπείας ως μια νίκη της αγαθότητας και καλοσύνης του Θεού απέναντι στη δυσπιστία και την κακεντρέχεια των ανθρώπων. Οι γραμματείς θεωρούσαν βλασφημία να λέει κάποιος πως συγχωρεί αμαρτίες αντί να επικεντρωθούν στην απελπισία του παράλυτου. Για αυτό ο Χριστός τους έδειξε πως είναι ο γιατρός και της ψυχής αλλά και του σώματος και πως δεν περιορίζεται μόνο στο θεολογικό κομμάτι μα επεκτείνεται στην πρακτική ανακούφιση του πάσχοντα.

Αξίζει όμως να σταθούμε στη φράση του Χριστού : "σήκωσε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου". Τι το ιδιαίτερο έχει αυτή η φράση θα αναρωτηθεί κανείς. Κι όμως, έχει μια κρυμμένη σημασία. Το κρεβάτι αυτό είχε καθηλώσει τον παράλυτο, ήταν το σύμβολο της απελπισμένης, παλιάς του ζωής. Ήταν αυτό το ίδιο κρεβάτι από το οποίο θα τον έπαιρναν νεκρό μια μέρα. Αυτή η κλίνη ήταν η φυλακή του, το κλουβί που τον κρατούσε μακριά από κάθε ευτυχία.

Πόσος και πόσος κόσμος σήμερα είναι σε ένα τέτοιο πνευματικό κρεβάτι, ψυχικά και ηθικά παράλυτος, ανίκανος να βρει ευτυχία, ειρήνη, νόημα και παρηγοριά στη ζωή και ψάχνει εναγωνίως τη γιατρειά του. 

Για αυτούς όμως ήρθε ο Χριστός. Για τους έχοντες ανάγκη απελευθέρωσης και γιατρειάς. Για αυτούς που η μέρα και η νύχτα τους βρίσκει στο ίδιο πνευματικό κρεβάτι, ανήμπορους να κινηθούν και να αλλάξουν τη ροή της ζωής τους. 

Όποιος σαν τον παραλυτικό σπεύσει να ζητήσει την ίαση της ψυχής και του σώματος, ο Χριστός δεν θα τον παραβλέψει. Θα τον παρηγορήσει, θα του μιλήσει, θα του δώσει ειρήνη και θα αλλάξει το ρου των γεγονότων της ζωής του.

Εν τέλει, το κρεβάτι του παραλυτικού από σύμβολο θλίψης έγινε αυτό για το οποίο κατασκευάστηκε. Εργαλείο ύπνου και ξεκούρασης. Έτσι μπορεί να κάνει ο Θεός τη ζωή όσων Τον ζητάνε. Θα νιώσουν πως η ζωή έχει νόημα και εκεί που τα μερόνυχτα περνούσαν άνευ αξίας και ελπίδας, τώρα αυτή η ίδια η ζωή δείχνει ενδιαφέρουσα, με σκοπό και περιεχόμενο.

Είθε η χάρη του Θεού να μιλήσει στις ψυχές των κουρασμένων. Ας ακούσουμε τι λέει ο Απόστολος Παύλος στην Εφεσίους ε' 14:

Διά τούτο λέγει· Σηκώθητι ο κοιμώμενος και ανάστηθι εκ των νεκρών, και θέλει σε φωτίσει ο Χριστός

Όποιος σπεύσει και ζητήσει τη δύναμη του Θεού να σηκωθεί από την παράλυση του πνεύματός του και της ζωής του, θα έλθει από το θάνατο στη ζωή και από το σκοτάδι στο ανέσπερο φως του Χριστού.