"Κύριε, προς τίνα θέλομεν υπάγει;"

Ιωάννης ς' 68

Όποιος σκεφτεί ή εκφράσει βεβαιότητα πως η ζωή δίπλα στο Χριστό ήταν η τελειότερη, μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτεί. Ναι μεν τα θαύματα ήταν πολλά, ο ενθουσιασμός μεγάλος και ο φόβος των σημείων καθήλωνε τον υποψήφιο ακόλουθο του Ιησού.

Όμως, κάτι περίεργο συνέβαινε. Ο κόσμος δεν έμενε με το Χριστό. Έπαιρναν αυτό που ήθελαν, αυτό που ικανοποιούσε τη στιγμιαία ανάγκη τους και εξαφανίζονταν. Μα είναι να το σκέφτεσαι; Να δεις το παιδί σου ανεστημένο, να δεις το σώμα σου να γιατρεύεται, το δούλο σου ελεύθερο δαιμονίων και τόσα άλλα και να θες και κάτι ακόμα; Και ποιος τα βλέπει ακόμα κι αυτά; Πλήρως ικανοποιημένοι έφευγαν όσοι πλησίαζαν το Μεσσία. Άλλοι πάλι μαγεύονταν από τα ωραία Του λόγια και Τον άκουγαν με τις ώρες. Τι ωραία έλεγε τις παραβολές, μιλούσε για αγάπη, ειρήνη, αιώνια ζωή. Ποιος άλλος τα έλεγε αυτά; Η ώρα περνούσε ευχάριστα.

Κάποιοι πάλι ελέγχθηκαν διότι η συνείδησή τους τους είχε κατακρίνει, άλλοι διότι δεν βρήκαν τον επαναστάτη κατά των Ρωμαίων που περίμεναν. Στην περικοπή μας κάποιοι άφησαν το Χριστό επειδή τους είπε πως ο Θεός, γνωρίζοντας την προαίρεση της καρδιάς του κάθε ανθρώπου, ξέρει ποιοι τελικά θα μείνουν μαζί Του. Πρακτικά τους έλεγε πως δεν είναι όλοι αυτοί που Τον περιτριγυρίζουν γνήσιοι στην καρδιά τους.

Κι όταν ο Ιησούς απευθύνθηκε στους μαθητές του, βλέποντας πως τα λόγια και οι πράξεις Του ουδέν αποτέλεσμα έφερναν στην ψυχή των ανθρώπων αφού κυριαρχούσε το συμφέρον και η κακία. Τους ρώτησε αν κι αυτοί θέλουν να φύγουν. 

Κι αυτός ο παρορμητικός, ασταθής κατά το χαρακτήρα Πέτρο απάντησε στο Χριστό πως δεν είχαν πουθενά αλλού να πάνε, όχι για τα θαύματα ή για τον άρτο και τα ψάρια που έφαγαν αλλά γιατί ο Χριστός είχε λόγια αιώνιας ζωής. 

Αυτή η ομολογία πίστης ήταν το άλφα και το ωμέγα της μαρτυρίας του Πέτρου. Μια απλή διαπίστωση ήταν, πως στα λόγια του Ιησού υπάρχει αιώνια ζωή και όποιος τη διακρίνει σε αυτά τα λόγια, δεν έχει πουθενά αλλού να πάει και κανέναν άλλο να εμπιστευθεί. 

Όσοι με αυτό τον τρόπο πίστευσαν στο Χριστό, έμειναν μέχρι το τέλος της ζωής τους. Όσοι δέχτηκαν τον Ιησού ως αρχηγό και τελειωτή της πίστης τους, μοναδικό τους σωτήρα και λυτρωτή, πηγή δύναμης και ελπίδας, έτσι και πορεύθηκαν μέχρι το τέρμα του δρόμου. 

Αυτή η ειδοποιός διαφορά ξεχωρίζει όσους αγαπούν το Χριστό από όσους απλά είναι περαστικοί διότι θέλουν ένα θαύμα, μια παραγγελιά, έχουν "αιτήματα", θέλουν να νιώσουν πως τους αγαπούν χωρίς αυτοί απαραίτητα να ανταποδίδουν την αγάπη. Είναι πρόθυμοι να διαβάσουν τη Βίβλο αλλά για να δασκαλέψουν άλλους πλην τους εαυτούς των. 

Είθε όλοι να μείνουμε στο Χριστό επειδή εξ αυτού πηγάζει η αιώνια ζωή. Και αν Αυτός είναι ικανός να δώσει αιώνια ζωή, σίγουρα μπορεί να συνδράμει στις ανάγκες μας.

Μακάριοι είναι όμως και αυτοί που τα μάτια της ψυχής τους βλέπουν πως κανείς πάνω στη γη δεν έχει τη δύναμη να ακούει και να σώζει, για αυτό και η καρδιά τους στρέφεται στην πηγή κάθε αγαθού που είναι ο Ιησούς Χριστός.

"Είμαι ο ζων, και έγεινα νεκρός, και ιδού, είμαι ζων εις τους αιώνας των αιώνων"

Αποκάλυψη α' 17-18

Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν το χαρμόσυνο μήνυμα της ανάστασης του Ιησού Χριστού, πέραν των μυριάδων που νομίζουν πως το Πάσχα είναι μόνο φαγητό και ευχές για χρόνια πολλά, ως ένα γεγονός νίκης κατά του θανάτου και ελπίδας ζωής αιωνίου. Η θεώρηση αυτή του μεγίστου αυτού γεγονότος είναι πολύ σωστή. Πράγματι η ανάσταση του Λόγου του Θεού σήμαινε την οριστική νίκη στο κράτος του θανάτου που φόβιζε τον άνθρωπο από την ώρα της γέννησής του.

Ας κάνουμε όμως και μια δεύτερη θεώρηση στο εδάφιο της Αποκάλυψης που λέει ο δοξασμένος πια Ιησούς στη φανέρωσή Του στον Ιωάννη. 

Ας σκεφτούμε το κομμάτι που λέει "και έγινα νεκρός" υπό άλλο πρίσμα, όχι αυτό του σαρκικού θανάτου το οποίο ούτως ή άλλως είναι αναμφισβήτητο. 

Στην προς Εβραίους επιστολή υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο : "Όστις εν ταις ημέραις της σαρκός αυτού, αφού μετά κραυγής δυνατής και δακρύων προσέφερε δεήσεις και ικεσίας προς τον δυνάμενον να σώζη αυτόν εκ του θανάτου, και εισηκούσθη διά την ευλάβειαν αυτού, καίτοι ων Υιός, έμαθε την υπακοήν αφ' όσων έπαθε, και γενόμενος τέλειος, κατεστάθη αίτιος σωτηρίας αιωνίου εις πάντας τους υπακούοντας εις αυτόν" ( Εβραίους ε' 7-9). 

Αυτό που λέει πρακτικά το κείμενο είναι πως ο Ιησούς έζησε ένα μικρό "θάνατο" όσο ακόμη ήταν ζωντανός. Κραύγαζε προς τον Πατέρα Του να τον φυλάει από τον πειρασμό και από την κακία τριγύρω Του. Έκλαιγε παρακαλώντας το Θεό να Τον καταστήσει άξιο να αντέξει τη σταυρική θυσία. Αυτή η εικόνα κάνει θρύψαλλα το συνηθισμένο προφίλ που μερικοί έχουν για τον Ιησού πως ήταν ακλόνητος, ασάλευτος, αλύγιστος. Πως λόγω της θείας δύναμής Του, ήταν ικανός να κάνει τα πάντα. Την εξουσία μεν την είχε, αλλά έπρεπε να μείνει ταπεινός για να αντέξει το φρικτό σταυρικό θάνατο. Άν είχε ενδώσει στον πειρασμό της δύναμής Του, πιθανότατα δεν θα πήγαινε στο σταυρό αν και ήταν ο μόνος αναμάρτητος που θα μπορούσε να σηκώσει τις αμαρτίες του κόσμου.

Αυτός ήταν λοιπόν ο Ιησούς. Ένιωθε μεν εν πνεύματι ασφαλής στην αγκαλιά του Πατέρα του, πονούσε όμως και βασανιζόταν πολύ ζώντας άνθρωπος μέσα στους ανθρώπους και βλέποντας τον πόνο και την αδικία γύρω του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά γνωρίζοντας πως ότι καλό είχε κάνει, θα γύριζε ανάποδα πίσω Του όταν ο ευεργετηθείς λαός που τόσο πολλά είχε λάβει από Αυτόν, θα φώναζε "σταυρωθήτω" .

Έγινε νεκρός λοιπόν ο Χριστός. Όχι μόνο σωματικά μα και στη ζωή του βίωνε την πίκρα και την αχαριστία κάθε μέρα. Ακόμα και τις στιγμές πριν τη σύλληψή Του, οι μαθητές του κοιμόνταν ενώ ο Πέτρος ορκιζόταν μπροστά στους στρατιώτες πως δεν Τον ήξερε.

Με την ανάσταση όμως τα πράγματα αντιστράφηκαν και ήρθαν στη σωστή τους προοπτική. Ο απερριμένος και καταφρονεμένος Ιησούς έγινε ο βασιλεύς των βασιλέων και ο αρχηγός της ζωής. Του δόθηκε η εξουσία να κρίνει ζώντες και νεκρούς. Η θυσία Του έγινε το κλειδί για την αιώνια ζωή σε όσους Τον πιστεύουν.

Το ίδιο ισχύει για τον κάθε ένα μας. Οι δοκιμασίες της ζωής που πολλές φορές μας κάνουν να νιώθουμε εξαντλημένοι και ηττημένοι, μπορούν με την χάρη του Χριστού να γίνουν στεφάνι δόξας στην αιώνια χαρά. 

Και τι κακόν έπραξεν ούτος;

Λουκάς κγ' 22

Ο Πιλάτος αναμφισβήτητα διέθετε την κρίση που διαθέτει ένας στρατιωτικός και συνάμα πολιτικός διοικητής. Η Ιστορία λέει για αυτόν πως έβλεπε τα πράγματα ωμά, με τρόπο απόλυτο και με επιβολή της θέλησής του χωρίς αντιλογία. Ο Πιλάτος ήταν το βαρύ χέρι της Ρωμαϊκής κυριαρχίας και δεν επηρεαζόταν από το Σανχέντριν, το ανώτατο θρησκευτικό και νομικό συμβούλιο των Ιουδαίων. Για αυτόν προείχε η τάξη, η πειθαρχία και η ησυχία.  Για αυτό θέλησε να ερευνήσει περί του Ιησού και να διαπιστώσει ο ίδιος την ενοχή Του ή όχι. 

Μια απλή ανάκριση αρκούσε για τον σκληροτράχηλο κυβερνήτη για να πεισθεί πως ο Ιησούς ήταν αθώος απέναντι στις παρανοϊκές κατηγορίες των Ιουδαίων. Και όχι μόνο αθώος, αλλά δεν μπόρεσε να του βρει ούτε μια κακία, ούτε μια μομφή, ούτε μια κουβέντα για να έχει να μεταφέρει ένα στοιχείο στον εξαγριωμένο όχλο που ζητούσε τη σταύρωσή Του.

Εμείς δεν είμαστε ο γλυκύς και πράος Ιησούς. Δεν έχουμε μέσα μας τον Πατέρα σε τέτοιο βαθμό ώστε να περάσουμε όμοια πάθη όπως ο Χριστός πέρασε. Και έχουμε πράξει κακά, έχουμε σκεφτεί κακά και έχουμε λοξοδρομήσει πολλάκις.

Μπροστά στη δικαιοσύνη του Θεού και στις κατηγορίες του Σατανά δεν θα είχαμε τίποτα να αντιτείνουμε. Η καταδίκη μας θα ήταν προδιαγεγραμμένη. 

Όμως, για τη θυσία Αυτού του άμωμου, αυτού του Αγαθού, μπορούμε να παρουσιαστούμε μπροστά στο Θεό καθαροί. Μπορεί ο Θεός να δει σε εμάς όχι την αμαρτωλή μας φύση, όχι τα ζωώδη μας ένστικτα, μα την καλοσύνη του Ιησού Χριστού.

Κατά χάρη είμαστε σωσμένοι και αυτό το δώρο είναι αποκλειστικά από το Θεό (Εφεσίους β' 8). Δεν γινόμαστε ίσοι του Ιησού λόγω της αξίας μας, ούτε συγκληρονόμοι λόγω της καλοσύνης μας, αλλά επειδή Αυτός δεν έπραξε κανένα κακό και οδηγήθηκε άδικα στη σταυρική θυσία.

"Μεγαλητέραν ταύτης αγάπην δεν έχει ουδείς, του να βάλη τις την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού.

 Σεις είσθε φίλοι μου, εάν κάμνητε όσα εγώ σας παραγγέλλω". (Ιωάννης ιε' 13-14).

Κύριε, σε ευχαριστούμε, διότι Συ ο άκακος έγινες για εμάς όνειδος. Ελέησέ μας και κράτα μας στη δική σου αγνή καλοσύνη σε έναν κόσμο κακό.