"Ο Χριστός, η ζωή ημών"

Κολοσσαείς γ' 4

Η αληθινή έννοια των Χριστουγέννων σαφώς και ουδεμία σχέση έχει με την καλοπέραση, τα δώρα, τις διακοπές και τα παιχνίδια. Δυστυχώς ο κόσμος έχει πλήρως αποσυνδέσει τα Χριστούγεννα από τη γέννηση του Ιησού και το σωτηριακό της μήνυμα. Οι γιορτινές μέρες θεωρούνται λαμπρή ευκαιρία να ασχοληθεί κανείς με οτιδήποτε άλλο εκτός του Χριστού. Λίγοι είναι αυτοί που θα πάνε σε κάποια εκκλησία για να ευχαριστήσουν το Χριστό που ήλθε στη γη.

Ο Θεός δεν θέλει τον άνθρωπο να μην ανταλάσσει δώρα, να μην κάνει ξεχωριστό τραπέζι ή να μην απολαύσει την ομορφιά του χειμώνα παρέα με την οικογένεια ή τους φίλους του. Ακόμη όμως και σε αυτή την αμφισβητούμενη (όσον αφορά τη γέννηση του Ιησού) ιστορικά και Βιβλικά ημέρα της 25ης Δεκεμβρίου, ας μην παραλείπουμε να θυμηθούμε ποιος είναι ο Ιησούς. Ο Παύλος τον χαρακτηρίζει με μια απλή φράση:

Η ζωή μας.

Όχι η θρησκεία μας, αυτός που του λέμε τα προβλήματά μας, αυτός που αναπαρίσταται καλλιτεχνικά στα έργα τέχνης. Όχι το μωράκι της Βηθλεέμ ή ο αγαθός διδάσκαλος. Όχι αυτός που έκανε θαύματα και που είπε να αγαπάμε τον πλησίον μας. 

Η βαθύτερη και ύστατη ουσία που συναντά κανείς στο πρόσωπο του Ιησού είναι η ζωή. Ήλθε για να έχουμε ζωή και αυτή σε αφθονία (Ιωάννης ι' 10). Μα η ζωή δεν προσφέρεται μόνο για εδώ. αλλά συνεχίζεται στην αιωνιότητα. Το μήνυμα του Ιωάννης γ' 16, Διότι τόσον ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε έδωκε τον Υιόν αυτού τον μονογενή, διά να μη απολεσθή πας ο πιστεύων εις αυτόν, αλλά να έχη ζωήν αιώνιον, δείχνει την μοναδική, ανεπανάληπτη οδό της ζωής δίχως τέλος.

Αυτός είναι ο Ιησούς. Τίποτα λιγότερο από ζωή. Όποιος Τον δεχτεί, έχει τη ζωή. Δεν έχει μια θρησκεία, μια "ανωτέρα δύναμη", μια φιλοσοφία για τη ζωή. Έχει μαζί του τον μόνο δότη της αιώνιας, λαμπρής και ευτυχισμένης ζωής. Εν μέσω προβλημάτων και αδικιών προσωρινά σε αυτό τον κόσμο αλλά πάντα με τη δική Του φροντίδα και στήριξη και με τη σιγουριά της παντοτινής συμβασιλείας στον άφθαρτο κόσμο του ουρανού.

Σε ευχαριστούμε που γεννήθηκες, Ιησού Χριστέ, σε ευχαριστούμε που υπάρχεις. Μόνοι μας ζωή δεν έχουμε και δεν μπορούμε να τη χαρίσουμε. Εσύ είσαι ο δότης και ο συντηρητής των πάντων. Δια της ζωής σου θα ζήσουμε.

"Εγώ είμαι η οδός"

Ιωάννης ιδ' 6

Η πορεία της ζωής αναπόδραστα κινείται προς τα εμπρός. Ο άνθρωπος γεννιέται, μεγαλώνει, ζει τα ορισμένα για αυτόν χρόνια και μετά η ψυχή του απέρχεται για να συναντήσει το Δημιουργό της. 

Ο χρόνος επιδρά στον άνθρωπο καταλυτικά. Τον περνά από διάφορα στάδια που πάντα έχουν εξελικτικό χαρακτήρα, άλλοτε προς το καλύτερο και άλλοτε προς το χειρότερο. Αλλά πάντοτε η ζωή δια του χρόνου κινείται προς τα εμπρός. Ότι ζει ο άνθρωπος δεν μπορεί να γυρίσει πίσω το χρόνο και να το αλλάξει.

Πολλές φορές ο Θεός στην Αγία Γραφή μιλά για τη ζωή του ανθρώπου σαν να είναι μια οδός, ένα μονοπάτι που οδηγεί σε διάφορους τερματισμούς ανάλογα με τις επιλογές της ζωής. 

Ο Χριστός όμως, ερχόμενος είπε κάτι αξιοπερίεργο και πρωτοφανές. Είπε πως Αυτός είναι η οδός. Αξίζει να το αναλύσουμε λιγάκι.

Ας πάρουμε κυριολεκτικά τα λόγια Του αυτά. Όπως ξέρουμε, το εδάφιο συνεχίζει λέγοντας "και η αλήθεια και η ζωή. Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι' εμού". Αλλά ας δούμε την έννοια της οδού όχι μόνο σε σχέση με τον Πατέρα. Δηλαδή ας μη δούμε το Χριστό μόνο σαν την πύλη και την οδό προς το Δημιουργό. Ας Τον δούμε μόνο ως οδό.

Τι είναι μια οδός; ποια η χρησιμότητά της; 

Κατ' αρχάς η οδός είναι σημείο σταθερότητας. Δεν σε περνάει από δύσβατα μέρη, από γκρεμούς και βράχια. Είναι φτιαγμένη για να διευκολύνει τη διάβαση, ακόμη κι αν είναι αυτή η οδός ένα απλό χωμάτινο μονοπάτι. 

Δεύτερον, η οδός έχει κάποιο προορισμό. Δεν φτάνει σε αδιέξοδο. Φτιάχτηκε για να εξυπηρετήσει κάποιες ανάγκες. Οι εργολάβοι την κατασκεύασαν γιατί κάποιο όφελος θα υπάρξει από αυτή. Θα κινηθούν άνθρωποι, εμπορεύματα, ταχυδρόμοι, κοπάδια. Θα κάνει καλό στην ανθρώπινη ανάπτυξη.

Τρίτον, η οδός δεν σε αφήνει να χαθείς. Γνωρίζεις πως εφόσον μάθεις τα κατατόπια της, θα φτάσεις στα μέρη που επιθυμείς χωρίς να κινδυνεύσεις να χαθείς.

Αυτά τα χαρακτηριστικά είναι ο Χριστός. Παίρνει τον άνθρωπο που είναι χαμένος στα δικά του μονοπάτια και που λόγω της συνεχούς πορείας της ζωής προς τα εμπρός αναγκάζεται να βαδίζει μαζί της, και τον βάζει σε ένα δρόμο που ο ΄Ιδιος χάραξε. Του λέει "να, εδώ είναι ένα μονοπάτι σταθερό, που δεν θα σε πάει στο γκρεμό". 

Του υπενθυμίζει πως αυτό το μονοπάτι φτιάχτηκε αποκλειστικά για τη σωτηρία της αιώνιας ψυχής του και έχει ως εγγύηση το αγνό Του αίμα που χύθηκε στο σταυρό. Κράζει ο Ιησούς σήμερα και λέει πως ο δρόμος Του είναι ασφαλής και έχει ωφέλιμο τέλος. 

Το Πνεύμα Του καλεί τον άνθρωπο να βαδίσει σε αυτό το μονοπάτι γιατί είναι πραγματικά ό,τι επιθυμεί η ανθρώπινη καρδιά. Έχει κατασκευαστεί από άμωμα χέρια, από αγνή αγάπη και έλεος για τα βάρη της ψυχής. 

Κανείς ποτέ δεν έφτασε στη λύτρωση κυνηγώντας τα μονοπάτια τα ολισθηρά του χρήματος και της δόξας. Όσοι όμως βάδισαν στο δρόμο που χάραξε ο Χριστός, ένιωσαν στη δύσκολη την ώρα πως δεν εγκαταλείπονται από το Θεό.

Είθε να μένουμε σε αυτό το αγαθό μονοπάτι για να βαδίσουμε ως το τέλος στην αιώνια ζωή.

"Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού"

Ματθαίος ς' 33

Πολύ γνωστή η φράση του Ιησού στην Επί του Όρους ομιλία. Εκεί, εκείνη την ευλογημένη ημέρα για τον άνθρωπο κατά την οποία ειπώθηκαν λόγοι αμύθητης πνευματικής αξίας, ο Χριστός επέλεξε να συμπεριλάβει μια έννοια απόλυτης και κεφαλαιώδους σημασίας. 

Είπε στον κόσμο να ζητάει τη βασιλεία του Θεού. 

Μεγάλο όμως ήταν το μπέρδεμα ανά τους αιώνες για το τι ακριβώς σήμαινε αυτή η φράση. Η αυτή καθεαυτή βασιλεία του Θεού δεν έχει φανεί εδώ και 2000 και πλέον χρόνια παρ΄όλη την αναμφισβήτητη εκζήτησή της από πολλούς Χριστιανούς. Ο άνθρωπος εξακολουθεί και κυβερνά καταδυναστεύοντας τη φύση και τους ίδιους του τους συνανθρώπους. Οι πόλεμοι πάντα είναι παρόντες, οι αρρώστιες, οι αδικίες, τα μίση, όλα στο ζενίθ παραμένουν σαν να ζούμε την εποχή του Κάϊν και του Άβελ.

Πολλοί μελετητές και πιστοί έσπευσαν να πουν πως, εν αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας, η βασιλεία του Θεού είναι η κυριαρχία Του μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Είναι η εκούσια ταπείνωση του ανθρώπινου εγωϊσμού και η παραδοχή πως έχει απόλυτη ανάγκη το δημιουργό του και πως χρειάζεται απεγνωσμένα το δώρο της αιώνιας ζωής.

Η θεωρία αυτή είναι σωστή. Πράγματι υπάρχουν δυο είδη Βασιλείας. Η μια είναι η κατοίκηση στην καρδιά και η άλλη η απτή και οφθαλμοφανής κυριαρχία του Χριστού στο μέλλον. Προφανώς, για τη βασιλεία στην καρδιά ακόμη και με μεγάλη εκζήτηση, λόγω της ύπαρξης της αμαρτίας στον υλικό κόσμο, δεν μπορεί να επέλθει ακόμα η τελειότητα που θα βιώσει ο άνθρωπος με την απάλειψη του κακού όταν έρθει ο Ιησούς.

Ας σκεφθούμε όμως. Η βασιλεία μπορεί να είναι απόλυτα και αυστηρά ατομική μέχρι να έρθει ξανά ο Χριστός; Τι μας εμποδίζει να ζητάμε τη βασιλεία του Θεού και πέρα από τον εαυτό μας; 

Εν μέσω προβλημάτων, αδυναμιών, στρες, αποτυχιών, ο άνθρωπος δικαιούται να ζητήσει τη βασιλεία του Θεού στην καρδιά και στο σπίτι του. Μπορεί να ζητήσει τα χαρακτηριστικά αυτής της βασιλείας που είναι ότι είναι κι ο Θεός. Αγάπη, χαρά, ελπίδα, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα. Μπορεί να ζητήσει να υποχωρήσουν τα μίση, οι έριδες, οι ζήλιες, οι καβγάδες. Μπορεί να ζητήσει περισσότερη χάρη για να σπάσουν κάποιες χρόνιες παθογένειες και για να τραπεί σε φυγή ο Σατανάς και οι δαίμονές του. Μπορεί να γίνει αυτό αμέσως; Όχι, όπως είπαμε, επειδή ακόμα ζούμε στην εποχή του κακού. Όμως όσο ζητάει κανείς, λαμβάνει. Και ο Θεός θέλει να δώσει επειδή είναι στη φύση Του να είναι χορηγός ζωής και χαράς.

Μπορεί κάποιος να ζητήσει περισσότερη βασιλεία για την εκκλησία του. Για να επέλθει περισσότερη σοφία, αγαθότητα, χρηστότητα, σύνεση και καλοσύνη. Μπορεί να ζητήσει για την πόλη και τη χώρα του περισσότερη ειρήνη και δικαιοσύνη για να ζει ο κόσμος πιο ήσυχα.

Ο Θεός δεν είπε ποτέ πως δεν μπορεί να αποδεσμεύσει ευλογίες ως "προκαταβολή" της βασιλείας της μεγάλης. Μπορεί και είναι στις άμεσες και πρώτες προτεραιότητές Του. Όσο πιο πολύ ζητάει ο άνθρωπος τη δική Του συμβουλή, το δικό Του χαρακτήρα, τόσο Αυτός αρέσκεται και σπεύδει να απαντήσει για να καλύψει τα πλάσματά Του.

Πριν λοιπόν έρθει η ώρα εκείνη η μεγάλη της καθόδου του ένδοξου πια Ιησού, μπορούμε μέσα σε αυτό τον κόσμο της αδικίας να ζητούμε περισσότερη βασιλεία, περισσότερο Χριστό. Είναι πολύ πλέον καλύτερον, πολύ πλέον αγαθότερον. Την ανθρώπινη, πεπτωκυϊα φύση την ξέρουμε καλά. Μπορούμε τώρα να ζητήσουμε και περισσότερο Θεό. 

Ποιος ξέρει, ίσως έτσι επισπεύσουμε και την μεγάλη εκείνη ώρα της απολύτρωσης για όλη την πλάση. Και ίσως έρθουμε πιο κοντά στη συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο με τον ίδιο το Χριστό, στον οποίο περικλείεται κάθε ευτυχία.

"Το ύδωρ, το οποίον θέλω δώσει θέλει γείνει πηγή ύδατος αναβλύζοντος εις ζωήν αιώνιον"

Ιωάννης δ' 14

Ο Ιησούς είπε στη Σαμαρείτισσα μια αλήθεια που δεν θα μπορούσε να τη φανταστεί. Αυτός, ο Ένας, είχε τη δυνατότητα να ξεδιψάσει τον άνθρωπο. Μα αποξενωμένη αυτή από τα πνευματικά και ολοκληρωτικά δοσμένη στον καθημερινό αγώνα της βιοπάλης, θεώρησε πως ο Χριστός έχει τη δυνατότητα να δίνει γήϊνο νερό. Άρα, σκέφτηκε, θα γλιτώνω και το πήγαινε-έλα στα πηγάδια.

Μα και σήμερα αυτό δεν είναι η επιδίωξη του ανθρώπου; Χρησιμοποιεί το κάθε τι για να υλοποιήσει αποκλειστικά στόχους της ζωής. Ακόμα και τη θρησκεία, ακόμα και την εκκλησία, θέλει να την έχει αποκούμπι για ώρα ανάγκης. Θέλει ο Θεός να τον εξυπηρετεί στα βιοτικά, να μην ταλαιπωρηθεί και τόσο πολύ. Να εξελιχθούν όλα ομαλά για να περνούν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Σαφέστατα και η Σαμαρείτισσα δεν ζήτησε κάτι κακό. Κι εμείς δεν ζητάμε τίποτα κακό όταν οι αδικίες της ζωής και οι μύριοι κακοί άνθρωποι μας αναγκάζουν να πηγαινοερχόμαστε σε μακρινά πηγάδια να αντλήσουμε ίσως λιγοστό και βρώμικο νερό για να επιβιώσουμε. Δεν είναι παράδοξο λοιπόν κι εμείς ως άλλη Σαμαρείτισσα να θέλουμε μια επιπλέον άνεση.

Όμως, αυτό που της πρότεινε ο Ιησούς ήταν ασύλληπτο. Της είπε πως Αυτός έχει τη δύναμη να ξεδιψάσει την ψυχή. Πραγματικά συγκλονιστικό. Άν δει κανείς πόσοι και πόσοι πλούσιοι σήμερα ανά τον κόσμο μένουν ανικανοποίητοι ενώ έχουν όσα ποθεί η ψυχή τους, θα καταλάβει την τεράστια σημασία του ποτίσματος της ψυχής. Αμέτρητοι επιτυχημένοι αστέρες και μπίζνεσμεν καταλήγουν στη χρήση ναρκωτικών και παραισθησιογόνων για να ζήσουν με λίγη χημική ευφορία.

Η μονίμως διψασμένη ψυχή του ανθρώπου ψάχνει στα μήκη και τα πλάτη της ανθρώπινης σοφίας για να βρει γαλήνη. Άλλοι καταφεύγουν στο διαλογισμό, άλλοι στον αποκρυφισμό, άλλοι στην επιστήμη. Μα οι ανασφάλειες παραμένουν. Ο φόβος της αρρώστιας, του θανάτου, της μοναξιάς, στοιχειώνουν το νου και την ψυχή.

Κι εκεί, εμφανίζεται ο Ιησούς. Και λέει πως έχει ένα νερό που όχι μόνο είναι ικανό να ξεδιψάσει την ψυχή μα και να την κάνει να υπερχειλίζει και να μεταδίδει αυτό το αιώνιο, ζωντανό νερό και στους άλλους.

Ποτιστής και ζωοδόχος είναι ο Θεός. Εμείς δεν μπορούμε να κρατήσουμε ως ατελείς αυτό το θαυμαστό νερό. Η πίστη μας ελαττώνεται όταν πέφτουν τα προβλήματα. Αλλά η πηγή δεν στερεύει ποτέ: " Όστις διψά, ας έλθη, και όστις θέλει, ας λαμβάνη δωρεάν το ύδωρ της ζωής" (Αποκάλυψη κβ' 17).

Πρέπει να έχουμε υπόψη μας πως όπως το φυσικό νερό, έτσι και το πνευματικό που ξεδιψά την ψυχή δεν δίδεται εφάπαξ. Άν συνέβαινε έτσι, ο άνθρωπος θα έπαιρνε μια φορά νερό ζωντανό από το Χριστό, θα ένιωθε πλήρης και θα Τον ξεχνούσε για πάντα. Η πηγή για την οποία μιλούσε ο Ιησούς γεμίζει σιγά - σιγά, με τον καιρό. Όσο περισσότερο μένουμε κοντά στην αστείρευτη πηγή της αιώνιας ζωής, τόσο περισσότερο ζωντανό νερό παίρνουμε και δι' αυτού μπορούμε να προσφέρουμε και σε άλλους. Όσο απομακρυνόμαστε από την πηγή, τόσο "στεγνώνουμε" πνευματικά λόγω της σκληρότητας της ζωής και της αδυναμίας μας να οδηγούμαστε από ισχυρή πίστη.

Για αυτό ο Ιησούς είπε να μένουμε "εν Αυτώ" όπως το κλαδί της αμπέλου στην άμπελο, για να έχουμε ζωή (Ιωάννης ιε' 4). 

Μακάριος αυτός που ζητά το ζωντανό αυτό νερό για να ξεκουράζεται η ψυχή του. Ο Θεός δεν θα λησμονήσει ούτε τις σαρκικές του ανάγκες αφού Αυτός μεριμνά για εμάς και οι τρίχες της κεφαλής μας είναι πάσες αριθμημένες.

"Έλθετε, ας οικοδομήσωμεν εις εαυτούς πόλιν και πύργον"

Γένεση ια' 4

Οι αρχαίοι αυτοί άνθρωποι που ήταν όλοι ομιλητές κοινής γλώσσας, είχαν ήδη διώξει το Θεό από τη ζωή τους. Αυτό που τους ενδιέφερε ήταν να κάνουν όνομα για τους εαυτούς τους, να κτίσουν κάτι όχι απλά μεγαλοπρεπές αλλά κάτι που θα έμενε και θα θύμιζε τη δύναμή τους.

Ο πύργος που έφτιαξαν και που αργότερα εκλήθη πύργος της Βαβέλ, δεν ήταν μόνο ένα οικοδόμημα εγωϊσμού και βλασφημίας προς το Θεό. Αγνοούσε και πρακτικά προβλήματα από την ίδια τη φύση. Οι αρχαίοι αρχιτέκτονες δεν είχαν ιδέα για τις δυνάμεις που εξασκούνταν στον πύργο. Δεν μπορούσαν να υπολογίσουν πόσους ορόφους θα κατάφερναν να φτιάξουν προτού το κτίριο καταρρεύσει από το ίδιο του το βάρος ή προτού πάρει επικίνδυνη κλίση. 

Δεν μπορούσαν να συλλάβουν πως ακόμη κι αν υπερνικούσαν την ίδια τη γεωμετρία, όσο πιο ψηλά θα ανέβαιναν τόσο θα μειωνόταν το οξυγόνο και η θερμοκρασία θα ήταν υπό το μηδέν. Αδυνατούσαν να κατανοήσουν τα καιρικά φαινόμενα, τις καταιγίδες, τις θύελλες και τους κεραυνούς που θα έκαναν την κορυφή του πύργου ακατοίκητη. Μα ακόμα και στο έδαφος, κάτω από τα θεμέλια, ο πύργος θα ήταν στο έλεος των σεισμών και των σαθρών εδαφών.

Με άλλα λόγια, ακόμη κι αν δεν επενέβαινε ο Θεός να τιμωρήσει την υπερηφάνειά τους, το οικοδόμημά τους ήταν απόλυτα καταδικασμένο να καταρρεύσει. Όμως ο Θεός δεν ήθελε να τους αφήσει απλά να δουν από μόνοι τους το ανόητο του εγχειρήματός τους. Ήθελε ενεργά να παρέμβει στη ρίζα του προβλήματος, στην αμετανόητη ανθρώπινη καρδιά. Θα θεωρήσουμε βέβαιο πως ακόμη κι αν ο πύργος κατέρρεε γρήγορα, οι ιθύνοντες θα έπεφταν μετά μανίας στη σχεδίαση νέου πύργου ή άλλων μεγαλόπρεπων κατασκευών για να αποδείξουν στους εαυτούς τους πως είναι σοφοί και σημαντικοί.

Για αυτό, ο Θεός τους μπέρδεψε τις γλώσσες και τους σκόρπισε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Για να μην αποτολμήσουν ξανά κάτι ανώφελο και βέβηλο.

Σήμερα που φτιάχνονται μεγάλοι ουρανοξύστες, οι μηχανικοί γνωρίζουν επακριβώς τα όρια αντοχής των υλικών και των κατασκευών. Κάθε τι προσχεδιάζεται για να έχει σωστή εφαρμογή και ουδείς έχει τη μανία να φτάσει το Θεό.

Όμως, η ανθρώπινη ματαιοδοξία και εγωπάθεια έχει παραμείνει αναλλοίωτη ανά τις χιλιετίες. Σήμερα ο άνθρωπος θέλει να γίνει θεός με χίλιους δυο τρόπους. Με τα λεφτά, τη δόξα, τις γνωριμίες, με την υπονόμευση των συνανθρώπων του, με τη σφοδρή επιθυμία να επιτύχει και να υπερκεράσει κάθε ανταγωνιστή. 

Αυτή η λαχτάρα όμως και αυτές οι ίδιες βέβηλες ενέργειες για να φτάσει κανείς σε μια δική του κορυφή, για να χτίσει ένα προσωπικό πύργο της Βαβέλ, δυστυχώς θα έχουν το ίδιο τέλος με τον πραγματικό πύργο. Όποιος μόνο την ανθρώπινη δόξα ζητάει, θα σκορπίσει στο τέλος. 

Και ακριβώς όποιος χτίζει τον πύργο του και αγνοεί τις απροσδόκητες συνθήκες της ζωής, θα δει το οικοδόμημά του να ερημώνεται. Μια αρρώστια, μια χρεωκοπία, μια αναπάντεχη στροφή της ζωής στην οικογένεια, στη δουλειά, στις σχέσεις, και πολλά πράγματα γκρεμίζονται.

Στην αντίπερα όχθη είναι όσοι έθεσαν το θεμέλιό τους στον Ιησού Χριστό, το βράχο των αιώνων. Αυτοί δεν θα σαλευθούν ποτέ. Το αιώνιο, αναλλοίωτο και πάντα αγαθό Πνεύμα του Θεού θα τους οδηγεί σε ασφαλείς λιμένες. Αυτοί οι άνθρωποι δεν χτίζουν όνειρα φιλόδοξα και ηγεμονικά και δεν ελπίζουν στη δόξα αυτού του κόσμου για να αναδειχτούν.

Αυτούς, τους περιμένει μια άλλη, αιώνια και δοξασμένη θέση στην αγκαλιά του Θεού.

Είθε να είμαστε από αυτούς.  

"Ενδύθητε λοιπόν, ως εκλεκτοί του Θεού....σπλάγχνα οικτιρμών"

Κολοσσαείς γ' 12

Ένα από τα χαρακτηριστικά του Χριστιανού είναι και το "ντύσιμο" με σπλάχνα οικτιρμών. Πολλές φορές τονίζουν κάποιοι πως βαπτιζόμενοι στο νερό, ενδυόμαστε το Χριστό. Προφανώς το να γίνουμε κοινωνοί θείας φύσης στην αρχή υπάρχει μόνο σε συμβολικό επίπεδο παρά σε πρακτικό. Με την πάροδο των ετών όμως ο άνθρωπος που αγαπάει τον Ιησού θέλει να Του μοιάσει έστω και με τις λίγες του δυνάμεις και έστω και σε αυτά που η πίστη του μπορεί να αγγίξει.

Στην Καινή Διαθήκη, η έννοια των σπλάχνων είναι αρκετά διαδεδομένη και χρησιμοποιείται τακτικά από τον Παύλο και τον Ιωάννη. Υπάρχει μια ξεχωριστή σημασία στην έννοια αυτή. Προφανώς δεν εννοούνται τα σπλάχνα αυτά καθεαυτά του ανθρώπου αλλά η μεταφυσική τους υπόσταση, δηλαδή τα εσώψυχα, τα βάθη της ύπαρξης του καθενός. 

Ακόμα και σήμερα όταν μιλάμε για ένα μας παιδί το αποκαλούμε "σπλάχνο μου". Είναι κάτι που υποδηλώνει μια βαθύτατη σχέση και όχι απλά το ότι το παιδί βγήκε από την κοιλιά της μητέρας του. Δείχνει μια ένωση υπερβατική, που ξεπερνά τη σάρκα και την όψη. Φαντάζει αναλλοίωτη και σταθερή αυτή η λέξη. Μας ανοίγει ένα κόσμο στέρεης αγάπης που δεν αποβλέπει σε συμφέροντα και που δεν επηρεάζεται από τα προβλήματα. 

Βέβαια, η έννοια των σπλάχνων μπορεί και να προσδιορίζεται αρνητικά. Ο εσωτερικός κόσμος ενός ανθρώπου, τα βάθη της ψυχής του, μπορεί και να μην είναι τόσο αγαθά. Τουναντίον, εκεί μπορεί να φωλιάσουν μίση, κακία, ψεύδος και κάθε τι μιαρό. Αυτά τα σπλάχνα μπορεί σταδιακά να μη νιώθουν αγάπη, συγχωρητικότητα, συμπόνια και κατανόηση. Ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί ακόμη και το δικό του "σπλάχνο", το παιδί του, να μην το συμπονέσει και στηρίξει.

Όσοι όμως θέλουν να ενδυθούν τον Ιησού Χριστό, πρέπει να φορέσουν και τα σπλάχνα των οικτιρμών, του ελέους, της παρηγορίας και της αγάπης που διέθετε ο ίδιος ο Ιησούς. Πρέπει να σπεύδουν να ελεούν, να βοηθούν, να στηρίζουν και να συμπονούν. Παρομοίως, όταν οι ίδιοι χάνουν την πίστη τους προς στιγμής, οφείλουν οι άλλοι να δώσουν σπλάχνα αγάπης και παρηγοριάς.

Για να λειτουργήσει όμως αυτό το σύστημα θα πρέπει να θεωρεί ο ένας τον άλλο κομμάτι του εαυτού του, "σπλάχνο" του. Ο Παύλος είχε γράψει, "διότι ουδείς εμίσησέ ποτέ την εαυτού σάρκα, αλλ' εκτρέφει και περιθάλπει αυτήν" (Εφεσίους ε' 29). Εδώ είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά και μυστήρια της Χριστιανοσύνης, η ενότητα με το Χριστό και η παράλληλη και σταδιακή ενότητα με τον αδελφό σου. Και τα δυο είναι ζητήματα χρόνου, κόπου, πίστης και παθημάτων. Όσο γνωρίζει κανείς τον Ιησού, τόσο θα μπορεί να δείχνει και σπλάχνα οικτιρμών. Όσο μένει κάποιος στη στείρα θεολογία και στην επιφανειακή θρησκεία, τόσο θα αδυνατεί να προσφέρει από την ψυχή του αγάπη και υπηρεσία.

Μεγάλο λοιπόν προνόμιο το να θέλει κάποιος να μιμηθεί τον Ιησού αλλά εξίσου μεγάλο να αποκτήσει έστω και μέρος ελάχιστο από τη μεγάλη Του καρδιά και τους πλούσιους οικτιρμούς Του.

Είθε να το ζήσουμε. 

"Σήμερον πρέπει να μείνω εν τω οίκω σου"

Λουκάς ιθ' 5

Η περίπτωση του Ζακχαίου είναι λίγο ως πολύ γνωστή. Ο αρχιτελώνης αυτός περιέκλειε πολλές αρετές της σάρκας. Ήταν λάτρης του χρήματος όντας φοροεισπράκτορας, ήταν άδικος στις συναλλαγές του και κατέκλεβε τον κόσμο ενόσω αυτός πλούτιζε, ο ίδιος παραδέχτηκε αργότερα πως συκοφαντούσε κιόλας και αναμφισβήτητα το ψέμα θα ήταν στις πρώτες του επιλογές. Έχουμε λοιπόν μπροστά μας έναν ψεύτη, άδικο, δόλιο και δοσμένο στο χρήμα άνθρωπο. Τι θα μπορούσε να μας θυμίσει αυτό; 

Τι άλλο από το μέσο σύγχρονο άνθρωπο ο οποίος για το χρήμα και τον πλούτο είναι διατεθειμένος να καταπατήσει κάθε ανθρώπινη αξία, κάθε έννοια καλού. Ιδιαίτερα μάλιστα αν αυτή η επιδίωξη περιλαμβάνει και φήμη ή δόξα, τότε δεν είναι ασύνηθες το φαινόμενο ο άνθρωπος να μετατρέπεται σε ένα δόλιο θηρίο που ζει μονάχα για τον εαυτό του, τα συμφέροντά του, τα σχέδια και τις επιδιώξεις του.

Ο Ζακχαίος όμως είχε και την κρυφή ενοχή των πράξεών του. Πιθανότατα ακούγοντας πως από τα μέρη του περνά ο Μεσσίας, ένας άνθρωπος για τον οποίο ακούγονταν ιστορίες μεγαλείων και θαυμάτων, θα σκέφτηκε πως έπρεπε να Τον συναντήσει. Ήξερε πως ως αρχιτελώνης δεν ήταν καθόλου δημοφιλής ανάμεσα στην κοινωνία. Ήξερε πως τον μισούσαν και τον θεωρούσαν έρμαιο του χρήματος και δόλιο άνθρωπο. Αυτό δεν τον εμπόδισε όμως να σπεύσει να ανέβει στο δέντρο για να δει το Χριστό. Πιθανόν ένα μείγμα από έντονη περιέργεια και ενοχές για την άδεια του ζωή να τον ώθησαν στο να λαχταρά να δει το Μεσσία.

Η ρήση του Χριστού όμως προς αυτόν ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Αντί να τον ελέγξει ο Ιησούς και αντί να πει στον κόσμο "Να, τύποι σαν κι αυτόν θα πάνε στην κόλαση", του είπε πως πρέπει σήμερα να μείνει στο σπίτι του. Στον οίκο της αδικίας, της απάτης και της ματαιοδοξίας. 

Συχνά λέμε πως ο Ιησούς συγχωρούσε τις πόρνες και τους ληστές αλλά παραμερίζουμε το γεγονός πως η καρδιά Του ζητά να προσεγγίσει και τους ματαιόδοξους, τους παραδόπιστους, τους κοινούς απατεώνες, τους συκοφάντες και όσους κυνηγούσαν χίμαιρες στη ζωή τους και πίστεψαν στην ανθρώπινη δύναμη και δόξα.

Εδώ θα αντιληφθούμε το κεντρικό σημείο της σημερινής μας περικοπής. Ουδείς εξ ημών είναι υπεράνω του Ζακχαίου. Μπορεί να μην είμαστε δοσμένοι στην πορνεία και στο έγκλημα, αλλά όλοι μας έχουμε συκοφαντήσει, έχουμε αδικήσει, έχουμε κυνηγήσει αέρινα είδωλα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει βλέψεις για κάτι στη ζωή του. Αναγνώριση, δόξα, πλούτο, φήμη. Τα οποία σπάνια όταν αποκτούνται κάνουν τον άνθρωπο αγαθό. Το αντίθετο, τον κάνουν εγωκεντρικό, εγωπαθή και συχνά τύραννο προς τους άλλους.

Ένας τέτοιος μικρός τύραννος ήταν κι ο Ζακχαίος. Μέχρι που ήρθε στο σπίτι του ο Σωτήρας και τον έκανε με ένα Του χαμόγελο και με μια Του ματιά να σπεύσει να μοιράσει τα μισά του πλούτη στους φτωχούς και να δώσει τετραπλάσιες αποζημιώσεις όχι επειδή πήρε παραπάνω φόρους αλλά για απλή συκοφάντηση. Η σωτηρία είχε έλθει στην ψυχή του και αυτή ξεχύθηκε σαν φως άκτιστο από την καρδιά του και έλαμψε προς τα έξω. Για αυτόν η αναζήτηση της ευτυχίας είχε μόλις τελειώσει.

Κύριε Ιησού, έλα και μείνε και στο δικό μας το σπίτι.   

"Yπήγε προς αυτούς ο Ιησούς, περιπατών επί την θάλασσαν"

Ματθαίος ιδ' 25

Η διάβαση των υδάτων που έκανε ο Χριστός για να φτάσει στους μαθητές που κινδύνευαν προφανώς δεν είχε σκοπό να δείξει απλά τη δύναμή Του πάνω στα στοιχεία της φύσης. Αυτή ήταν και είναι δεδομένη. Αυτό που κάποιος μπορεί να συμπεράνει είναι πως δεν θα μπορούσε ο Ιησούς να κάνει ένα θαύμα που δεν θα είχε αξία και σήμερα και για άλλους λόγους και εφαρμογές.

Η τρικυμία σαφώς και συμβολίζει τα διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στη ζωή. Η μικρή μας βαρκούλα έχει ενάντιο τον άνεμο και δυσκολεύεται να κάνει έστω και λίγα βήματα. Το φαινόμενο αυτό είναι πάρα πολύ συνηθισμένο. Συχνά οι υποθέσεις μας είναι "κολλημένες" και δεν κινείται τίποτα. Τα πάντα φαίνονται ενάντια στην ευτυχία μας και στην ησυχία μας. Ο αέρας λυσσομανά και οι αναταράξεις από τα κύματα αφανίζουν κάθε ικμάδα ζωντάνιας και τσακίζουν τη θέληση για μάχη και αγώνα.

Η εμφάνιση του Χριστού όμως σκόπευε στο να δείξει πως όχι μόνο Αυτός παρακολουθεί τις καταστάσεις, μα και πως η εμφάνισή Του θα είναι μεγαλοπρεπής. Περπάτησε πάνω στα κύματα, κυρίαρχος, νικητής, υπεράνω κάθε δυσκολίας και αντιξοότητας. Η ίδια η φύση, οι νόμοι και οι δυνάμεις της υπακούν στον αιώνιο Λόγο, στο Δημιουργό που τα έπλασε και τα συντηρεί όλα.

Αφού κάλεσε τον Πέτρο να έρθει κοντά Του και αυτός ολιγοπίστησε, ο Ιησούς δεν έφυγε με τον ίδιο θαυματουργό τρόπο όπως ήλθε, αλλά μπήκε στο μικρό πλοίο και ευθύς έπαυσε ο δυνατός άνεμος. Η αποστολή είχε εκτελεσθεί. Και η αποστολή του Χριστού δεν ήταν μόνο να δείξει τη δύναμή Του και την ενέργεια της σωτηρίας Του, αλλά σε τελικό στάδιο να έρθει στη μικρή, απλή και αδύναμη βάρκα για να είναι παρέα με τους μαθητές Του.

Αυτό το μικρό καρυδότσουφλο που τόσο εύκολα κλυδωνίζεται στον άνεμο και που τόσο γρήγορα φέρνει τον πανικό στους επιβάτες του δεν είναι άλλο από την ίδια τη ζωή, την ανθρώπινη καρδιά που πολλές φορές έχει να αντιμετωπίσει ζητήματα ανώτερα των δυνατοτήτων της και ενίοτε επικίνδυνα. 

Ο Ιησούς όμως βλέπει και γνωρίζει. Η καταφυγή σε Αυτόν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα φέρει ησυχία, λύση ενός προβλήματος, διέξοδο και συνδιαλλαγή. Απώτερος σκοπός όμως δεν είναι η νηνεμία αυτή καθεαυτή αλλά η πρόσκληση να έρθει ο μέγας Δημιουργός στη μικρή βάρκα της ζωής μας. 

Έτσι, με την επόμενη τρικυμία θα ξέρουμε πως πάλι Αυτός θα βοηθήσει για να βγούμε ασφαλείς. Διότι τρικυμίες θα υπάρχουν πάντοτε. Πάντοτε όμως θα υπάρχει και η συντροφιά του Χριστού στην καρδιά μας. 

"Εις τας χείρας σου είναι οι καιροί μου"

Ψαλμος λα' 15

Ο χρόνος είναι μια παράμετρος του σύμπαντος που δόθηκε στους ανθρώπους χωρίς αυτοί να μπορούν να τον ελέγξουν. Οι νόμοι του ουρανού που ρυθμίζουν τα άστρα και τους πλανήτες διέπονται από το χρόνο εκτός των άλλων δυνάμεων της φύσης. Στη Γη, ο ήλιος και η σελήνη ρύθμιζαν τις ανθρώπινες υποθέσεις για χιλιάδες χρόνια μέχρι την εφεύρεση του ρολογιού.

Ο άνθρωπος, γνωρίζοντας πως τίποτα δεν μπορεί να ξεφύγει από την επιρροή του χρόνου, πάσχιζε και πασχίζει να τον φέρει με το μέρος του. Η λαχτάρα για πολλά χρόνια στη ζωή παραμένει ακλόνητη σταθερά της ανθρώπινης ύπαρξης. 

Δυστυχώς όμως πολύς κόσμος αγνοεί πως οι καιροί και οι χρόνοι βρίσκονται στα χέρια Αυτού που τα δημιούργησε. Αυτός όχι μόνο τα ρυθμίζει, αλλά γνωρίζει και πόσο θα ζήσει ένας άνθρωπος. Οι μέρες μας είναι καταγεγραμμένες στο νου του Θεού. 

Ο Δαβίδ είχε συνειδητοποιήσει αυτή τη μεγάλη αλήθεια και την ομολογούσε. Έλεγε "στα χέρια Σου είναι οι καιροί μου". Παραδεχόταν πως ο ίδιος δεν είχε τον έλεγχο των ημερών του, πως δεν ήξερε πόσα χρόνια θα ζήσει και πως τον τελικό λόγο για τους καιρούς του τον είχε ο Θεός, στον οποίο κατ' επέκταση θα έπρεπε να δώσει και λόγο.

Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια άπαξ και ο άνθρωπος κατανοήσει πως ο χρόνος του έχει δοθεί άνωθεν, πως δεν τον ρυθμίζει ο ίδιος και πως όσα σχέδια αν κάνει στη ζωή, τελικά ο Θεός είναι αυτός που δίνει μα και παίρνει. Με τις σκέψεις αυτές ο κάθε ένας μπορεί να ζήσει εντελώς διαφορετικά αφού πλέον ο στόχος της ύπαρξής του δεν θα είναι πως θα κάνει κακό, πως θα ξεγελάσει και θα υπερκεράσει άλλους για να "ανέβει" κοινωνικά, πως θα συσσωρεύσει πλούτο για να νιώθει ισχυρός.

Αναμφισβήτητα, η γνώση του ποιος είναι ο κύριος του χρόνου δεν θα πρέπει να οδηγήσει τον άνθρωπο να γίνει ερημίτης, αναχωρητής ή σκηνήτης. Ο Θεός θέλει να κάνουμε καλή χρήση των καιρών μας με δουλειά, έργα καλά και με αληθινές πράξεις αγάπης και συμπόνιας προς τους γύρω. 

Ο βαθύτερος στόχος της γνώσης του ποιος έχει λόγο στα έτη μας είναι αφενός η ευχαριστία προς Αυτόν και αφετέρου η επιδίωξη να παράγουμε κάτι το αγαθό για να Του το επιστρέψουμε όταν ο χρόνος που μας έχει δοθεί φτάσει στο τέλος του. Εκεί πάνω, στο βήμα που όλοι θα βρεθούμε, δεν θα έχουμε να ντραπούμε αν Του πούμε πως δεν περάσαμε όλα μας τα χρόνια κοιτάζοντας πως θα πλουτίσουμε και πως θα μεγαλουργήσουμε αδιαφορώντας για το πόσο θα ζούσαμε.

Ο Μωϋσής είχε πει, "Δίδαξον ημάς να μετρώμεν ούτω τας ημέρας ημών, ώστε να προσκολλώμεν τας καρδίας ημών εις την σοφίαν"  (Ψαλμός Ϟ' 12).

Έτσι, οι καιροί μας θα έχουν νόημα και αξία και δεν θα καταισχυνθούμε όταν μια μέρα βρεθούμε μπροστά Του, αλλά θα ακούσουμε το "εύγε δούλε αγαθέ και πιστέ, είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου".

"Eγώ γνωρίζω τας βουλάς τας οποίας βουλεύομαι περί υμών, λέγει Κύριος"

Ιερεμίας κθ' 11

Πολλές φορές οι άνθρωποι αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν αν υποθέσουμε πως ο Θεός της Βίβλου υπάρχει, να υπάρχει συνάμα ένα εκ πρώτης όψεως χάος στις ανθρώπινες ζωές. Υπάρχει μια αταξία, μια ανισορροπία, μια στρεβλότητα πασιφανής σε κάθε έκφανση της ανθρώπινης ζωής. Στην οικογένεια, στις σχέσεις, στην εργασία. 

Την ίδια όμως στιγμή η ίδια η ανθρωπότητα έχει αποδείξει πως μπορεί υπό συνθήκες να είναι ενωμένη και να δημιουργεί έργα αρμονίας και ευφυΐας. 

Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως ο άνθρωπος έχει τη νοητική δυνατότητα να χαράξει πορείες ειρήνης, αλληλεγγύης και ενότητας. Συχνά όμως η απόκτηση ισχύος ή πλούτου φέρνει την ψευδαίσθηση της σπουδαιότητας και αποξενώνει τους ανθρώπους. Επιπλέον η διαρκής αναζήτηση περισσότερης ισχύος και πλούτου κάνει τους ανθρώπους όχι απλά να μην σκέφτονται το διπλανό τους αλλά και να επιθυμούν μεγαλύτερη επικράτηση και κυριαρχία έναντι των πιο αδύναμων.

Και που είναι μέσα σε όλα αυτά ο Θεός; Πως αφήνει να υπάρχει η αδικία και το χάος αυτό; Όπως είπαμε, το χάος είναι κυρίως αποτέλεσμα των επιλογών του κάθε ανθρώπου. Όσοι στρέφονται στο Δημιουργό, Αυτός αναλαμβάνει τις τύχες τους. Δεν θα τους κάνει αυτοστιγμεί μεγάλους και τρανούς διότι ο κίνδυνος της διαφθοράς ελλοχεύει. Δεν θα τους δώσει αμύθητα πλούτη διότι θα γίνουν δέσμιοι του Μαμμωνά. Δεν θα τους χαρίσει φήμη διότι καμιά φήμη και δόξα δεν διαρκεί αιώνια. Δεν θα τους περιτριγυρίσει με φίλους πολλούς διότι πολύ συχνά η φιλία υποκρύπτει συμφέροντα.

Και τι θα δώσει λοιπόν ο Θεός; Ολόκληρο το εδάφιο της περικοπής μας σήμερα λέει, "Διότι εγώ γνωρίζω τας βουλάς τας οποίας βουλεύομαι περί υμών, λέγει Κύριος, βουλάς ειρήνης και ουχί κακού, διά να δώσω εις υμάς το προσδοκώμενον τέλος". 

Οι βουλές του Θεού για μας λοιπόν είναι βουλές ειρήνης. Ίσως να μην αντικατοπτρίζουν τις δικές μας επιδιώξεις αλλά το βέβαιο και ακλόνητο είναι πως η επίδραση των σχεδίων του Δημιουργού θα έχει ως τελικό αποτέλεσμα την ειρήνη της ψυχής μας και την ικανοποίηση των αναγκών μας σε ένα επίπεδο που δεν θα μας κάνει υπέρμετρα υπερήφανους.

Η στροφή στην αγαθότητα του Θεού ως την απόλυτη πηγή του καλού, δεν μπορεί να φέρει κακό στη ζωή του ανθρώπου καθότι οι απύθμενες δυνάμεις Του εργάζονται καθημερινά ρυθμίζοντας καταστάσεις, πρόσωπα και γεγονότα. Συχνά η αδυναμία μας δεν θα μπορεί να δει τα γρανάζια αυτά των βουλών Του, αλλά χρειάζεται απλή πίστη και πεποίθηση πως στο τέλος του δρόμου θα υπάρχει όχι απλά ειρήνη στην ψυχή αλλά και αιώνια σωτηρία στη δική Του αγκάλη.

  

"Ηνοίχθη εις εμέ θύρα εν Κυρίω"

Β' Κορινθίους β' 12

Ο απόστολος Παύλος, ο απόστολος των εθνών, έπαιξε τεράστιο ρόλο στη διάδοση του Ευαγγελίου στο μη Ιουδαϊκό κόσμο. Ήταν ειδικά επιλεγμένος από το Θεό για να μεταφέρει τα νέα της σωτηρίας προς αυτούς που οι Ιουδαίοι θεωρούσαν "εθνικούς", δηλαδή αποξενωμένους από το Θεό, ειδωλολάτρες, καταδικασμένους στην απώλεια των ψυχών τους. 

Το εκπληκτικό όμως στις περιοδείες του Παύλου είναι πως δεν έπαιρνε σβάρνα όλα τα κράτη, κάθε πόλη και χωριό. Πήγαινε εκεί που ο Θεός του έλεγε και εκεί που το Άγιο Πνεύμα τον καλούσε. Με αυτό τον τρόπο ήλθε και στη Μακεδονία, κατευθύνθηκε στην Κόρινθο, στην Κρήτη, κλπ. Ο Θεός έστελνε ένα τρομερά σημαντικό για τα σχέδιά Του άνθρωπο σε ειδικές αποστολές. προσχεδιασμένες και επιμελημένες από το Άγιο Πνεύμα.

Στο πιο πάνω εδάφιο ο Παύλος λέει πως πριν έλθει στη Μακεδονία, του ανοίχτηκε μια πόρτα στην περιοχή της Τρωάδας, εκεί που ήταν η αρχαία Τροία. Η πόρτα αυτή θα έμενε ανοικτή μέχρι ο Παύλος να ολοκλήρωνε το έργο του ευαγγελισμού στην περιοχή. Βεβαίως, η ανοικτή πόρτα σχεδόν πάντα σήμαινε αντιδράσεις από τους εχθρούς του Θεού και διωγμούς πάσης φύσεως εναντίον του Παύλου. Αυτά όμως δεν τον εμπόδιζαν να συνεχίζει το έργο του.

Προφανώς οι πλείστοι εξ ημών δεν είμαστε Παύλοι, ούτε έχει αξίωση από εμάς ο Θεός να περάσουμε αναρίθμητα βάσανα που ίσως να μην αντέχαμε, για να γίνουμε άγιοι του βεληνεκούς του Παύλου. Το μήνυμα όμως της ανοικτής θύρας ισχύει για όλους.

Άν αφήσουμε τις εγωϊστικές επιδιώξεις έξω από τις ζωής μας, αν παύσουμε να αποζητάμε με φθόνο πλούτη και δόξες που πολλοί αναζητούν, τότε πολύ πιθανό και με τη βοήθεια του Θεού να ανακαλύψουμε "πόρτες" ευλογιών.

Ποτέ το πολύ χρήμα και η μεγάλη δόξα δεν λειτούργησαν ωφέλιμα για τον άνθρωπο. Επειδή είμαστε πεπτωκυϊα φύση, ξεπεσμένη από τη δόξα του Θεού, δεν είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε κοινωνική ισχύ, δόξα, δύναμη και πλούτη. Τουναντίον, συχνά αυτά παγιδεύουν τον άνθρωπο και τον κάνουν τύπο του Σατανά αντί τύπο του Χριστού. 

Στα μεγάλα ζητήματα της ζωής, εκεί που οι πόρτες μοιάζουν κλειστές, μπορούμε να στραφούμε στο Δημιουργό για να μας ανοίξει αυτός όσες κρίνει κατάλληλες για την ψυχή μας. 'Αλλωστε Αυτός είναι ο μόνος που έχει τη δύναμη να το κάνει χωρίς να ασχολείται με το πόσοι οι ποιοι είναι οι εχθροί μας και πόσο έντονα θέλουν το κακό μας. Άπαξ και Αυτός ανοίξει θύρα, αυτή δεν κλείνει.

Είθε να έχουμε σοφία να ζητάμε από το Θεό να ανοίγει τις πόρτες που θα μας ωφελήσουν και σε αυτή τη ζωή αλλά και στην αιώνια.

"Γνωρίζεις τους νόμους του ουρανού;"

Ιώβ λη' 33

Ο άνθρωπος μόλις τα τελευταία 400 χρόνια μπόρεσε να μάθει κάτι περισσότερο για το σύμπαν από ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί. Από το Γαλιλαίο και τον Κοπέρνικο μέχρι σήμερα, έγιναν βήματα ουσιαστικής παρατήρησης και θεώρησης του σύμπαντος που απείχαν τρομακτικά από τις δεισιδαιμονίες και τον παράδοξο τρόπο κατανόησης του μακρόκοσμου από τους αστρονόμους της αρχαιότητας. 

Σήμερα ξέρουμε πως η Γη είναι ένας απειροελάχιστος κόκκος άμμου σε μια διαρκώς κινούμενη θάλασσα γαλαξιών και πλανητικών συστημάτων. Οι σύγχρονοι αστρονόμοι μένουν έκθαμβοι κάθε φορά με τα μεγαλεία του σύμπαντος και αδυνατούν να πιστέψουν τις απίστευτες ποσότητες ενέργειας και δύναμης που αυτό κρύβει.

Ο Ιώβ, την εποχή που έπαθε τις τεράστιες δοκιμασίες του δεν ήξερε, όπως και όλοι οι σύγχρονοί του, τίποτα για την αληθινή δύναμη που κρατά το σύμπαν σε λειτουργία. Ακόμη και ο σοφότερος επιστήμων της γενιάς του δεν μπορούσε να διανοηθεί τι συμβαίνει στα πλανητικά νεφελώματα, στα άστρα που γίνονται σούπερ νόβες, τι είναι τα περιστρεφόμενα πάλσαρ, πως κινούνται οι πλανήτες και πως λειτουργεί η δύναμη της βαρύτητας.

Με την παρουσίαση των θαυμάσιων της φύσης, ο Θεός δεν ήθελε να κάνει επίδειξη δύναμης στον άρρωστο και τσακισμένο από τα προβλήματα Ιώβ. Δεν ήθελε να εξευτελίσει έναν πονεμένο άνθρωπο ο Κύριος λέγοντάς του πως "δεν ξέρεις τίποτα από τους νόμους της γης και του ουρανού". 

Πράγματι, στην κατάσταση του πόνου και της απελπισίας του, ο Ιώβ θα εντυπωσιαζόταν για τον Αρκτούρο και τον Ωρίωνα, αλλά πέραν τούτου δεν μπορούσε να καταλάβει πως θα έλυνε το πρόβλημά του ένας αστερισμός ή ένας νεοσσός κόρακα που δεν έχει να φάει και κράζει στο Θεό.

Για αυτό ο Θεός δεν έμεινε στην παρουσίαση των θαυμασίων Του. Δεν έκανε επίδειξη για να αποχωρήσει μετά αφήνοντας έναν αγαπητό Του δούλο να λιώνει από τη λέπρα. Για το Θεό μεγαλύτερη αξία έχει ένας Ιώβ παρά εκατομμύρια άστρα και γαλαξίες. 

Αυτό είναι ένα ακλόνητο αξίωμα της υπόστασης του Θεού. Αφού είναι ο χορηγός και η πηγή της ζωής, δεν είναι δυνατόν να μην ενδιαφέρεται για αυτήν, να μην πονά όταν ένας άνθρωπος ταλαιπωρείται. 

Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι δεν στρέφονται σε Αυτόν όταν ταλαιπωρούνται και δεν ψάχνουν να Τον βρουν για να ζητήσουν μια εξήγηση, να κάτσουν μπροστά Του και να Του πουν "πες μου τι θες να κάνω για να Σε έχω και για να έχω αιώνια ζωή". Αυτή είναι η λαχτάρα του Θεού για τους ανθρώπους, να τους δει να έρθουν και να Τον ζητήσουν. 

Ο Ιώβ είχε πολύ αίσιο τέλος όπως ξέρουμε. Έκανε άλλα παιδιά, τα πλούτη του διπλασιάστηκαν, η αρρώστια του εξαφανίστηκε και έζησε έκτοτε πολλά ήσυχα και γλυκά χρόνια με το Θεό.

Η θλίψη του τον έφερε στο σημείο να φωνάξει για τις αδικίες της ζωής. Όμως μέσα σε αυτή τη θλίψη ο Θεός του θύμισε να κοιτάξει τη φύση και τον ουρανό, να δει πως αν άψυχα ή έμψυχα δημιουργήματα είναι σε τάξη, τότε Αυτός μπορεί να επέμβει και να ελεήσει διότι τίποτα δεν είναι πέρα από τη δύναμή Του.

Ο ουρανός, το στερέωμα και η φύση πάντα μπορούν να μας θυμίζουν πως υπάρχει αγαθός Δημιουργός και Πατέρας πίσω από όλα αυτά και πως νοιάζεται για μας.

"Eν τω οποίω είναι κεκρυμμένοι πάντες οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως"

Κολοσσαείς β' 3

Ο Χριστός κάποτε είχε πει πως εκεί που είναι ο θησαυρός του κάθε ανθρώπου, εκεί θα είναι και η καρδιά του (Ματθαίος ς' 21). Και ουδέν παράδοξον σε αυτά τα λόγια του Χριστού. Από τότε που ο άνθρωπος έχασε την Εδέμ και το Θεό, αναζητούσε στη γη αυτή τον πλούτο και τη δόξα που θα τον έκαναν σπουδαίο. 

Αυτός ο διπλός αγώνας του ανθρώπου, η εξασφάλιση του υλικού πλούτου και η αναγνώριση που θα έδινε τροφή στο "εγώ" του, δέσποζαν σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Πολλοί μάλιστα ηγεμόνες, έχοντας πετύχει τους στόχους τους για πλούτο και δόξα, ονόμαζαν εαυτούς θεούς και ήταν βέβαιοι πως η αιωνιότητα είχε φυλάξει για αυτούς ένα θρόνο για να συνεχίσουν να κυβερνούν.

Η ματαιότητα όλων αυτών των πραγμάτων όμως ανέκαθεν τονιζόταν από το Θεό. Ο Σολομώντας είχε τεράστιο πλούτο και ήταν βασιλιάς ξακουστός στα πέρατα της Μεσογείου. Όμως, ο ίδιος έφτασε στο σημείο να πει, "Καλήτερον το ολίγον εν φόβω Κυρίου, παρά θησαυροί πολλοί και ταραχή εν αυτοίς"  (Παροιμίες ιε' 16). 

Ο Χριστός με την παραβολή του άφρονα πλούσιου που του πήγαιναν όλα καλά αλλά τον ζύγωνε ο θάνατος κρυφά, έθεσε το θέμα της ματαιότητας των θησαυρών της γης (Λουκάς ιβ' 20) και έδωσε την έμφαση εκεί που έπρεπε. Πως ο άνθρωπος έχει συμφέρον να πλουτίζει γνωρίζοντας το πρόσωπο του Χριστού αντί να πλουτίζει σε υλικά αγαθά.

Ο Παύλος στην περικοπή μας, αναφέρει πως μέσα στο Χριστό είναι κρυμμένοι οι αληθινοί θησαυροί της σοφίας και της γνώσης. Παροτρύνει τους ανθρώπους να ερευνήσουν, να αναζητήσουν αυτό το πρόσωπο, όπως ο ίδιος ο Παύλος Τον γνώρισε.

Τι εννοούμε όμως "θησαυροί της σοφίας και της γνώσης"; Μιλάει για ανθρώπινη σοφία και γνώσεις ο Παύλος; Άν πράγματι η σοφία αυτή ήταν σύμφωνα με τα δεδομένα των επι γης σοφών και φιλοσόφων, ο Παύλος δεν θα έλεγε "και εάν έχω προφητείαν και εξεύρω πάντα τα μυστήρια και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε να μετατοπίζω όρη, αγάπην δε μη έχω, είμαι ουδέν". 

Ιδού που καταλήγει η αναζήτηση των θησαυρών του Χριστού. Στην απόκτηση της δικής Του αγάπης. Οι γνώσεις, τα χαρίσματα, τα ταλέντα και όλα τα επί γης αγαθά θα καταργηθούν μπροστά στην τελειότητα της παρουσίας του Χριστού. Εκεί, ο άνθρωπος θα αποζητά το Θεό του και Αυτόν θα λατρεύει, διότι τα μεγαλεία του ουρανού δεν θα μπορούν να συγκριθούν με τα φθαρτά της γης αυτής.

Έτσι, σε μια ατμόσφαιρα μεγαλείου, χαράς, φωτός και δόξας, η ψυχή θα ζήσει αιώνια με τον Ιησού που την αγάπησε και έδωσε το αίμα της για αυτήν. 

Αυτά τα μυστήρια είναι κρυμμένα από πολλούς ανθρώπους που δεν θέλουν να τα αναζητήσουν διότι είναι απασχολημένοι με τις δόξες και τα πλούτη της γης αυτής, αδιάφοροι για τον κίνδυνο της ξαφνικής απώλειας των πάντων και της ίδιας τους της ψυχής.

Στο Χριστό όμως υπάρχουν θησαυροί που κάνουν τον άνθρωπο σοφότερο, καλύτερο και ευλογημένο και του χαρίζουν ελπίδα και καταφυγή στους δύσκολους καιρούς. 

Με αυτούς τους θησαυρούς, η ψυχή θα πορευθεί στην αιώνια χαρά και ατελεύτητη δόξα για να απολαύσει αληθινούς θησαυρούς στη βασιλεία του Θεού.

"Επισκέπτεσαι την γην....απαλύνεις αυτήν διά σταλακτής βροχής"

Ψαλμός ξε' 9-10

Από γεννήσεώς του ο άνθρωπος αρχίζει να ζητά. Το μητρικό γάλα, τη ζεστασιά, την ησυχία. Η ψυχή και το σώμα του βρίσκονται σε συνεχή αναζήτηση αυτών των αγαθών που θα του εξασφαλίσουν ζωή και ηρεμία στην ψυχή. 

Πολλές φορές όμως λόγω της πτώσης του ανθρώπου και της προπατορικής τιμωρίας, η ζωή του ανθρώπου πλήττεται και στο σωματικό μα και στο ψυχικό πεδίο της. Στα χρόνια τα παλιά μα και σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι αγωνιούν καθημερινά για το φαγητό και το καθαρό τους νερό ή για να καταπολεμήσουν ασθένειες. Άλλοι ταλαιπωρούνται στον πνευματικό τομέα και απεγνωσμένα αναζητούν ειρήνη, ησυχία, χαρά, ασφάλεια. 

Η περικοπή του εξαίρετου σημερινού μας ψαλμού μιλά για το πως ο Δημιουργός, ως ικανός και παντοδύναμος, επισκέπτεται τη γη και την ευλογεί με καρποφορία, δίνοντας έτσι αγαλλίαση και στους ανθρώπους που την καλλιεργούν. Καλές σοδειές, καλή συγκομιδή και κατόπιν επάρκεια και αφθονία αγαθών για να τα εμπορευτεί και να τα χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος για να περνά ήσυχα το βίο του.

Αξίζει όμως να σταθούμε και στο μεταφορικό κομμάτι της περικοπής μας. Η γη για να βλαστήσει τον καλό σπόρο χρειάζεται το θείο αυτό δώρο που ονομάζεται βροχή και που εξασφαλίζει για χιλιάδες χρόνια την επιβίωση των ανθρώπων.

Αλλά για τι βροχή μιλάμε; Με τι θα μαλακώσει η γη; Όχι με καταιγίδες και θύελλες. Η ευλογία του Θεού είναι η σταλακτή βροχή. Στάλα - στάλα, μια ποτιστική, ήρεμη, ωφέλιμη βροχή που μαλακώνει το χώμα και δίνει τη δυνατότητα στα σπαρτά να δώσουν τη σοδειά τους και στα λουλούδια να ανθίσουν.

Τι μπορεί αυτό να σημαίνει για τον άνθρωπο; Μάλλον πως οι διάφορες περιστάσεις της ζωής, όταν λαμβάνουν την παρηγοριά της αγάπης του Θεού, όταν ο άνθρωπος αρχίσει δι' αυτής της αγάπης να συγχωρεί και να αγαπά, λίγο - λίγο, καιρό με τον καιρό, η γη της καρδιάς του θα γίνει μαλακή και θα καρποφορήσει όμορφα και αιώνια άνθη.

Αυτό που χρειάζεται είναι να ζητάμε συγχώρεση για να τη λάβουμε. Να ζητάμε αγάπη για να δίνουμε. Άν δεν ζητήσει κανείς από την ίδια την πηγή κάθε αγαθού που είναι ο Θεός να σταλάζει η αγάπη και η ειρήνη, τότε η καρδιά θα παραμένει ξερή, άνυδρη και ανίκανη να παράγει οτιδήποτε αγαθό.

Ας μεταφέρουμε λοιπόν το επίκεντρο της προσοχής μας στην καρδιά μας και ας αναρωτηθούμε αν έχει νερό από το Θεό ή παραμένει ξερή. Αυτός, είναι ικανός να σταλάξει λίγο λίγο, καιρό με τον καιρό, την πολύτιμη βροχή του Πνεύματος για να μαλακώσει η ψυχή και ο εσωτερικός άνθρωπος.

Είθε να αποζητούμε τούτη την πολύτιμη, ζωογόνο βροχή στη ζωή μας για να αποκτήσουμε κι εμείς οι ίδιοι περισσότερη ειρήνη μα και να δώσουμε και σε άλλους.

"Κύριε, προς τίνα θέλομεν υπάγει;"

Ιωάννης ς' 68

Όποιος σκεφτεί ή εκφράσει βεβαιότητα πως η ζωή δίπλα στο Χριστό ήταν η τελειότερη, μάλλον πρέπει να το ξανασκεφτεί. Ναι μεν τα θαύματα ήταν πολλά, ο ενθουσιασμός μεγάλος και ο φόβος των σημείων καθήλωνε τον υποψήφιο ακόλουθο του Ιησού.

Όμως, κάτι περίεργο συνέβαινε. Ο κόσμος δεν έμενε με το Χριστό. Έπαιρναν αυτό που ήθελαν, αυτό που ικανοποιούσε τη στιγμιαία ανάγκη τους και εξαφανίζονταν. Μα είναι να το σκέφτεσαι; Να δεις το παιδί σου ανεστημένο, να δεις το σώμα σου να γιατρεύεται, το δούλο σου ελεύθερο δαιμονίων και τόσα άλλα και να θες και κάτι ακόμα; Και ποιος τα βλέπει ακόμα κι αυτά; Πλήρως ικανοποιημένοι έφευγαν όσοι πλησίαζαν το Μεσσία. Άλλοι πάλι μαγεύονταν από τα ωραία Του λόγια και Τον άκουγαν με τις ώρες. Τι ωραία έλεγε τις παραβολές, μιλούσε για αγάπη, ειρήνη, αιώνια ζωή. Ποιος άλλος τα έλεγε αυτά; Η ώρα περνούσε ευχάριστα.

Κάποιοι πάλι ελέγχθηκαν διότι η συνείδησή τους τους είχε κατακρίνει, άλλοι διότι δεν βρήκαν τον επαναστάτη κατά των Ρωμαίων που περίμεναν. Στην περικοπή μας κάποιοι άφησαν το Χριστό επειδή τους είπε πως ο Θεός, γνωρίζοντας την προαίρεση της καρδιάς του κάθε ανθρώπου, ξέρει ποιοι τελικά θα μείνουν μαζί Του. Πρακτικά τους έλεγε πως δεν είναι όλοι αυτοί που Τον περιτριγυρίζουν γνήσιοι στην καρδιά τους.

Κι όταν ο Ιησούς απευθύνθηκε στους μαθητές του, βλέποντας πως τα λόγια και οι πράξεις Του ουδέν αποτέλεσμα έφερναν στην ψυχή των ανθρώπων αφού κυριαρχούσε το συμφέρον και η κακία. Τους ρώτησε αν κι αυτοί θέλουν να φύγουν. 

Κι αυτός ο παρορμητικός, ασταθής κατά το χαρακτήρα Πέτρο απάντησε στο Χριστό πως δεν είχαν πουθενά αλλού να πάνε, όχι για τα θαύματα ή για τον άρτο και τα ψάρια που έφαγαν αλλά γιατί ο Χριστός είχε λόγια αιώνιας ζωής. 

Αυτή η ομολογία πίστης ήταν το άλφα και το ωμέγα της μαρτυρίας του Πέτρου. Μια απλή διαπίστωση ήταν, πως στα λόγια του Ιησού υπάρχει αιώνια ζωή και όποιος τη διακρίνει σε αυτά τα λόγια, δεν έχει πουθενά αλλού να πάει και κανέναν άλλο να εμπιστευθεί. 

Όσοι με αυτό τον τρόπο πίστευσαν στο Χριστό, έμειναν μέχρι το τέλος της ζωής τους. Όσοι δέχτηκαν τον Ιησού ως αρχηγό και τελειωτή της πίστης τους, μοναδικό τους σωτήρα και λυτρωτή, πηγή δύναμης και ελπίδας, έτσι και πορεύθηκαν μέχρι το τέρμα του δρόμου. 

Αυτή η ειδοποιός διαφορά ξεχωρίζει όσους αγαπούν το Χριστό από όσους απλά είναι περαστικοί διότι θέλουν ένα θαύμα, μια παραγγελιά, έχουν "αιτήματα", θέλουν να νιώσουν πως τους αγαπούν χωρίς αυτοί απαραίτητα να ανταποδίδουν την αγάπη. Είναι πρόθυμοι να διαβάσουν τη Βίβλο αλλά για να δασκαλέψουν άλλους πλην τους εαυτούς των. 

Είθε όλοι να μείνουμε στο Χριστό επειδή εξ αυτού πηγάζει η αιώνια ζωή. Και αν Αυτός είναι ικανός να δώσει αιώνια ζωή, σίγουρα μπορεί να συνδράμει στις ανάγκες μας.

Μακάριοι είναι όμως και αυτοί που τα μάτια της ψυχής τους βλέπουν πως κανείς πάνω στη γη δεν έχει τη δύναμη να ακούει και να σώζει, για αυτό και η καρδιά τους στρέφεται στην πηγή κάθε αγαθού που είναι ο Ιησούς Χριστός.

"Είμαι ο ζων, και έγεινα νεκρός, και ιδού, είμαι ζων εις τους αιώνας των αιώνων"

Αποκάλυψη α' 17-18

Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν το χαρμόσυνο μήνυμα της ανάστασης του Ιησού Χριστού, πέραν των μυριάδων που νομίζουν πως το Πάσχα είναι μόνο φαγητό και ευχές για χρόνια πολλά, ως ένα γεγονός νίκης κατά του θανάτου και ελπίδας ζωής αιωνίου. Η θεώρηση αυτή του μεγίστου αυτού γεγονότος είναι πολύ σωστή. Πράγματι η ανάσταση του Λόγου του Θεού σήμαινε την οριστική νίκη στο κράτος του θανάτου που φόβιζε τον άνθρωπο από την ώρα της γέννησής του.

Ας κάνουμε όμως και μια δεύτερη θεώρηση στο εδάφιο της Αποκάλυψης που λέει ο δοξασμένος πια Ιησούς στη φανέρωσή Του στον Ιωάννη. 

Ας σκεφτούμε το κομμάτι που λέει "και έγινα νεκρός" υπό άλλο πρίσμα, όχι αυτό του σαρκικού θανάτου το οποίο ούτως ή άλλως είναι αναμφισβήτητο. 

Στην προς Εβραίους επιστολή υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο : "Όστις εν ταις ημέραις της σαρκός αυτού, αφού μετά κραυγής δυνατής και δακρύων προσέφερε δεήσεις και ικεσίας προς τον δυνάμενον να σώζη αυτόν εκ του θανάτου, και εισηκούσθη διά την ευλάβειαν αυτού, καίτοι ων Υιός, έμαθε την υπακοήν αφ' όσων έπαθε, και γενόμενος τέλειος, κατεστάθη αίτιος σωτηρίας αιωνίου εις πάντας τους υπακούοντας εις αυτόν" ( Εβραίους ε' 7-9). 

Αυτό που λέει πρακτικά το κείμενο είναι πως ο Ιησούς έζησε ένα μικρό "θάνατο" όσο ακόμη ήταν ζωντανός. Κραύγαζε προς τον Πατέρα Του να τον φυλάει από τον πειρασμό και από την κακία τριγύρω Του. Έκλαιγε παρακαλώντας το Θεό να Τον καταστήσει άξιο να αντέξει τη σταυρική θυσία. Αυτή η εικόνα κάνει θρύψαλλα το συνηθισμένο προφίλ που μερικοί έχουν για τον Ιησού πως ήταν ακλόνητος, ασάλευτος, αλύγιστος. Πως λόγω της θείας δύναμής Του, ήταν ικανός να κάνει τα πάντα. Την εξουσία μεν την είχε, αλλά έπρεπε να μείνει ταπεινός για να αντέξει το φρικτό σταυρικό θάνατο. Άν είχε ενδώσει στον πειρασμό της δύναμής Του, πιθανότατα δεν θα πήγαινε στο σταυρό αν και ήταν ο μόνος αναμάρτητος που θα μπορούσε να σηκώσει τις αμαρτίες του κόσμου.

Αυτός ήταν λοιπόν ο Ιησούς. Ένιωθε μεν εν πνεύματι ασφαλής στην αγκαλιά του Πατέρα του, πονούσε όμως και βασανιζόταν πολύ ζώντας άνθρωπος μέσα στους ανθρώπους και βλέποντας τον πόνο και την αδικία γύρω του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά γνωρίζοντας πως ότι καλό είχε κάνει, θα γύριζε ανάποδα πίσω Του όταν ο ευεργετηθείς λαός που τόσο πολλά είχε λάβει από Αυτόν, θα φώναζε "σταυρωθήτω" .

Έγινε νεκρός λοιπόν ο Χριστός. Όχι μόνο σωματικά μα και στη ζωή του βίωνε την πίκρα και την αχαριστία κάθε μέρα. Ακόμα και τις στιγμές πριν τη σύλληψή Του, οι μαθητές του κοιμόνταν ενώ ο Πέτρος ορκιζόταν μπροστά στους στρατιώτες πως δεν Τον ήξερε.

Με την ανάσταση όμως τα πράγματα αντιστράφηκαν και ήρθαν στη σωστή τους προοπτική. Ο απερριμένος και καταφρονεμένος Ιησούς έγινε ο βασιλεύς των βασιλέων και ο αρχηγός της ζωής. Του δόθηκε η εξουσία να κρίνει ζώντες και νεκρούς. Η θυσία Του έγινε το κλειδί για την αιώνια ζωή σε όσους Τον πιστεύουν.

Το ίδιο ισχύει για τον κάθε ένα μας. Οι δοκιμασίες της ζωής που πολλές φορές μας κάνουν να νιώθουμε εξαντλημένοι και ηττημένοι, μπορούν με την χάρη του Χριστού να γίνουν στεφάνι δόξας στην αιώνια χαρά. 

Και τι κακόν έπραξεν ούτος;

Λουκάς κγ' 22

Ο Πιλάτος αναμφισβήτητα διέθετε την κρίση που διαθέτει ένας στρατιωτικός και συνάμα πολιτικός διοικητής. Η Ιστορία λέει για αυτόν πως έβλεπε τα πράγματα ωμά, με τρόπο απόλυτο και με επιβολή της θέλησής του χωρίς αντιλογία. Ο Πιλάτος ήταν το βαρύ χέρι της Ρωμαϊκής κυριαρχίας και δεν επηρεαζόταν από το Σανχέντριν, το ανώτατο θρησκευτικό και νομικό συμβούλιο των Ιουδαίων. Για αυτόν προείχε η τάξη, η πειθαρχία και η ησυχία.  Για αυτό θέλησε να ερευνήσει περί του Ιησού και να διαπιστώσει ο ίδιος την ενοχή Του ή όχι. 

Μια απλή ανάκριση αρκούσε για τον σκληροτράχηλο κυβερνήτη για να πεισθεί πως ο Ιησούς ήταν αθώος απέναντι στις παρανοϊκές κατηγορίες των Ιουδαίων. Και όχι μόνο αθώος, αλλά δεν μπόρεσε να του βρει ούτε μια κακία, ούτε μια μομφή, ούτε μια κουβέντα για να έχει να μεταφέρει ένα στοιχείο στον εξαγριωμένο όχλο που ζητούσε τη σταύρωσή Του.

Εμείς δεν είμαστε ο γλυκύς και πράος Ιησούς. Δεν έχουμε μέσα μας τον Πατέρα σε τέτοιο βαθμό ώστε να περάσουμε όμοια πάθη όπως ο Χριστός πέρασε. Και έχουμε πράξει κακά, έχουμε σκεφτεί κακά και έχουμε λοξοδρομήσει πολλάκις.

Μπροστά στη δικαιοσύνη του Θεού και στις κατηγορίες του Σατανά δεν θα είχαμε τίποτα να αντιτείνουμε. Η καταδίκη μας θα ήταν προδιαγεγραμμένη. 

Όμως, για τη θυσία Αυτού του άμωμου, αυτού του Αγαθού, μπορούμε να παρουσιαστούμε μπροστά στο Θεό καθαροί. Μπορεί ο Θεός να δει σε εμάς όχι την αμαρτωλή μας φύση, όχι τα ζωώδη μας ένστικτα, μα την καλοσύνη του Ιησού Χριστού.

Κατά χάρη είμαστε σωσμένοι και αυτό το δώρο είναι αποκλειστικά από το Θεό (Εφεσίους β' 8). Δεν γινόμαστε ίσοι του Ιησού λόγω της αξίας μας, ούτε συγκληρονόμοι λόγω της καλοσύνης μας, αλλά επειδή Αυτός δεν έπραξε κανένα κακό και οδηγήθηκε άδικα στη σταυρική θυσία.

"Μεγαλητέραν ταύτης αγάπην δεν έχει ουδείς, του να βάλη τις την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού.

 Σεις είσθε φίλοι μου, εάν κάμνητε όσα εγώ σας παραγγέλλω". (Ιωάννης ιε' 13-14).

Κύριε, σε ευχαριστούμε, διότι Συ ο άκακος έγινες για εμάς όνειδος. Ελέησέ μας και κράτα μας στη δική σου αγνή καλοσύνη σε έναν κόσμο κακό.

"Εγώ είμαι η ρίζα και το γένος του Δαβίδ, ο αστήρ ο λαμπρός και ορθρινός"

Αποκάλυψη κβ' 16

Σε προηγούμενη περικοπή είχαμε πει πως ο Χριστός ήταν η "ανατολή εξ ύψους", η ουράνια ελπίδα του ανθρώπου για την ανατολή μιας ανέσπερης, λαμπερής και αιώνιας ημέρας στην αγκαλιά του Ιησού.

Στην Αποκάλυψη ο Χριστός αποκαλύπτεται με την ίδια ιδιότητα. Του λαμπρού αστεριού που προηγείται της αυγής. Είναι ο φάρος της αιώνιας ζωής που φέγγει λίγο πριν φανεί ο ήλιος. Το φως του Χριστού φέγγει εδώ και 2 χιλιάδες χρόνια χωρίς οι σφοδρές επιθέσεις του Σατανά να καταφέρουν να το σβήσουν. 

Στο εδάφιο της περικοπής, ο Χριστός συνδυάζει μια ακόμα ιδιότητα που έχει άμεση σχέση με τον καθοδηγητικό Του ρόλο στη σωτηρία. Την καταγωγή του από το βασιλιά Δαβίδ. Δηλαδή, την βασιλική και μεσσιανική του αποστολή δια της υποσχέσεως του Θεού στον Αβραάμ.

Από τον Αβραάμ ξεκίνησε η μεγάλη επαγγελία της ευλογίας όλων των φυλών της γης και δια του Δαβίδ δόθηκε η βασιλική κληρονομιά ενός άφθαρτου θρόνου στον Ιησού Χριστό. Έτσι, έχοντας την επαγγελία του Αβραάμ για ευλογία σε όλους τους ανθρώπους και την επαγγελία του αιώνιου βασιλείου, τύπου του Δαβίδ, ο Χριστός είναι σαν να μας λέει πως έχει την εξουσία να κάνει πράξη τις ευλογίες του Αβραάμ και κατέχει την αιώνια εξουσία της βασιλείας των Ουρανών για να κρατήσει τις ψυχές στην αιώνια ζωή.

Μέχρι όμως να φτάσει ο άνθρωπος στην πόρτα της άνω Ιερουσαλήμ, υπάρχει το αστέρι το πρωϊνό, το λαμπερό, που δείχνει το δρόμο της ελπίδας για την άφιξη του ήλιου. 

Στο Μαλαχίας δ' 2, ο Θεός λέει, "Εις εσάς όμως τους φοβουμένους το όνομά μου θέλει ανατείλει ο ήλιος της δικαιοσύνης με ίασιν εν ταις πτέρυξιν αυτού".

Ο ήλιος αυτός θα φέρει θεραπεία, ζεστασιά, έλεος, ανάπαυση και ζωντάνια νέα και αιώνια.

Είθε να βλέπουμε το λαμπρό αστέρι στα πνευματικά μας μάτια και να ελπίζουμε στην ημέρα της απολυτρώσεως. 

"Όστις διψά, ας έλθη, και όστις θέλει, ας λαμβάνη δωρεάν το ύδωρ της ζωής"

Αποκάλυψη κβ' 17

Το νερό ήταν θεμελιώδες στοιχείο για τη ζωή στην Παλαιστίνη. Η γη δεν είχε πολλές εύφορες και πράσινες πεδιάδες και οι υδάτινοι πόροι ήταν λιγοστοί. Υπήρχαν μεγάλες εκτάσεις με ερήμους και ξηρασία. Τα μέρη που ήταν κοντά σε λίμνες και ποτάμια ήταν πολύτιμα για την ανθρώπινη επιβίωση. 

Γνωρίζοντας ο Χριστός την περαιτέρω αξία του νερού στην περιοχή που γεννήθηκε, χρησιμοποιούσε τη μεταφορά του πολύτιμου αυτού αγαθού με το ζωντανό νερό που Αυτός έδινε στην ψυχή (Ιωάννης δ' 14). 

Η περικοπή μας όμως στην Αποκάλυψη λέει κάτι το περίεργο. Πως το πνευματικό νερό δεν είναι σαν το υλικό. Το πνευματικό ύδωρ δίνεται σε όσους νιώθουν πως διψούν πνευματικά. Κάποιος θα αναρωτηθεί, μα όπως και στο φυσικό νερό, δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να μην διψάσει και πνευματικά. 

Κι όμως, αυτό συμβαίνει. Αμέτρητοι άνθρωποι καταπνίγουν την πνευματική τους ένδεια, δίψα και πείνα, διότι έχουν πλήρως παρεξηγήσει την αγάπη του Χριστού. Ο άκρατος νομικισμός και η υποκρισία σε πολλά τμήματα της Χριστιανοσύνης αποτρέπουν χιλιάδες ανθρώπων να εξωτερικεύσουν τη δίψα τους και τη λαχτάρα τους για την αιώνια ζωή.

Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που λόγω των σκληρών τους δοκιμασιών δεν νιώθουν καμιά έλξη προς το Χριστό και προς οτιδήποτε θρησκευτικό. Άλλοι στρέφουν την περιέργειά τους σε παραφυσικά φαινόμενα, στον ανατολικό εσωτερικισμό, στον πνευματισμό, κλπ. 

Ακόμα όμως και ο πιο αδιάφορος και αντιδραστικός φαινομενικά άνθρωπος θέλει να ζήσει μια ζωή με ελπίδα για την αιωνιότητα. Και εκεί έγκειται το χρέος κάθε ανθρώπου που αγαπά το Χριστό να προσπαθήσει με σοφία και καλή θέληση να δείξει τον δρόμο της σωτηρίας στην ψυχή. Αλλά πάντα με τον ίδιο κανόνα: Όποιος θέλει, όποιος διψά, όποιος το αισθάνεται, όποιος το ποθεί. Όχι για να γίνει προσηλυτισμός, όχι για να αθροιστούν νούμερα σε μια εκκλησία.

Αυτή η απόλυτα ελεύθερη εκλογή του κάθε ανθρώπου φανερώνει και το μεγαλείο της προσφοράς του Χριστού. Η Σαμαρείτισσα ουδέν κατάλαβε από τα λόγια του Χριστού και προφανώς δεν είχε εννοήσει την ανάγκη για αιώνια ζωή. Χρειάστηκε μια θαυματουργική προφητεία εκ μέρους του Ιησού για να πεισθεί πως Αυτός ήταν ο Μεσσίας.

Αρκετές φορές η θαυματουργική ενέργεια του Χριστού είναι η ίδια η αποκάλυψη στην ψυχή της ανάγκης για επιστροφή στο Δημιουργό. Κατά την αποκάλυψη αυτή, η ψυχή συνειδητοποιεί το πόσο ανάγκη έχει τη σωτηρία και την οδηγία του Θεού. Και καταλαβαίνει τη μεγάλη της δίψα.

Είθε όλοι μας να πίνουμε από το ζωντανό νερό της αγάπης του Χριστού και με σοφία και σύνεση να δείχνουμε και σε άλλους την οδό της σωτηρίας και του πνευματικού χορτασμού.

"Διότι ιδού, ο χειμών παρήλθεν, τα άνθη φαίνονται εν τη γη"

Άσμα Ασμάτων β' 11,12

Η άνοιξη από αρχαιοτάτων χρόνων λατρευόταν από τους λαούς ως σύμβολο αναγέννησης και καρποφορίας. Ο βαρύς χειμώνας, η μελαγχολία των νεφών, του κρύου και της ομίχλης έφταναν στο τέλος τους και η γη άνθιζε με κάθε λογής λουλούδια και καρπούς.

Γνωρίζουμε βέβαια πως ο άνθρωπος αγαπά την κτίση παρά τον κτίσαντα και αυτό είναι ειδωλολατρεία. Είναι απείρως λογικότερο να σκεφτούμε πως πίσω από τις εποχές και τη ζωή στη γη υπάρχει νους αγαθός, ο Θεός της αγάπης.

Ας σκεφτούμε όμως. Μπορεί να υπάρξει άνοιξη χωρίς χειμώνα; Μπορεί η γη να καρποφορήσει αν δεν δεχτεί το νερό της βροχής; Χωρίς τις χαμηλές θερμοκρασίες που σκοτώνουν πολλά βλαβερά μικρόβια, μπορεί να υπάρξει αναγέννηση στη φύση; 

Ας στραφούμε τώρα στις καρδιές μας. Χωρίς την ανάγκη για Θεό, μπορούμε να Τον ζητήσουμε; Χωρίς τη στενοχώρια μπορούμε να εκτιμήσουμε τη λύτρωση; Χωρίς τον πειρασμό μπορούμε να καταλάβουμε τη συγχώρεση; Χωρίς τον πόνο μπορούμε να καταλάβουμε τη θεραπεία;

Πριν την πτώση του ανθρώπου, ο Αδάμ και η Εύα ζούσαν σε περιβάλλον που δεν υπήρχαν εποχές. Ούτε κρύο ούτε ξηρασία. Μόνο μια ευλογημένη ήπια ατμόσφαιρα κατά την οποία "η δρόσος ανέβαινε το πρωΐ" και πότιζε τα λουλούδια και τα φυτά. Δεν υπήρχαν ζιζάνια, αρρώστιες, χαλάζι, παγετός ή καύσωνας για να φέρουν δυστυχία στους πρωτόπλαστους.

Αυτά κάποτε θα επανέλθουν στη γη όπως προβλέπει η Αγία Γραφή. Μέχρι τότε όμως ο άνθρωπος πρέπει να έχει υπόψη του πως ακόμα και το κατά τα φαινόμενα κακό μπορεί να έχει ευεργετικές ιδιότητες. Μια αδικία εις βάρος μας, μια αποτυχία, μια αγνωμοσύνη εκ μέρους άλλων, μια ασθένεια, μια απόλυση, όλα αυτά φέρνουν τον χειμώνα στη ζωή μας. Και μπαίνουμε στην ομίχλη του νου και στην τρικυμία της καρδιάς.

Όπως και στη φύση όμως ο Θεός έχει δώσει όρια στο κακό. Και για όσους Τον ζητούν, ο Θεός έχει προβλέψει ακόμα καλύτερη μοίρα. Για αυτούς η παρηγοριά του Πνεύματός Του και η επέμβαση στην κρίσιμη ώρα της δυνάμεώς Του, μπορεί να φέρει την άνοιξη και τη ζεστασιά στις καρδιές.

Κουράγιο σε όλους μας λοιπόν. Η ζωή έχει χειμώνες, έχει και ανοίξεις. Καμιά φορά τα δάκρυα και οι θλίψεις μπορούν να μετατραπούν σε αμάραντα άνθη ελέους και ευλογίας με την έλευση της άνοιξης της ψυχής. Και προπάντων οι χειμώνες μας κάνουν πιο σοφούς, αφού εκτιμούμε καλύτερα και πληρέστερα την ανάπαυση της άνοιξης του Θεού.

Είθε να περιμένουμε με υπομονή την αλλαγή των εποχών στη ζωή μας.

"Επίστευσα, διό ελάλησα"

Β' Κορινθίους δ' 13

Ο Απόστολος Παύλος αναμφισβήτητα είχε μια εμπειρία πίστης που εμείς δεν έχουμε. Είδε προσωπικά το Χριστό και έλαβε μια ουράνια κλήση πέρα πάσης αμφισβητήσεως. Ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού και είδε πράγματα πρωτοφανή για άνθρωπο και άκουσε λόγια που δεν του επέτρεψε ο Θεός να πει σε κανένα.

Οι πλειότεροι των ανθρώπων δεν έχουν τέτοιες αποκαλύψεις και σίγουρα δεν περνούν τα τεράστια βάσανα που ο Παύλος πέρασε με τη ζωή του συνεχώς σε κίνδυνο και διωγμό και με σοβαρή αρρώστια από πάνω να τον βασανίζει. 

Ο Παύλος όμως δεν μένει στο "είδα, για αυτό σας μιλώ". Δεν αποκάλυψε τίποτα για το τι είδε. Στην πορεία της ζωής του έμαθε κι αυτός όπως όλοι οι άνθρωποι τι θα πει Χριστός. Όταν παρακάλαγε τον Ιησού να φύγει η αρρώστια από πάνω του, Αυτός του απαντούσε, "σου φτάνει η χάρη μου". Μετά από πολλά χρόνια ο μέγας αυτός απόστολος έφτασε στο σημείο να πει "το δρόμο τελείωσα, την πίστη διατήρησα". 

Κάποιος θα αναρωτηθεί, "μα Παύλε τι πίστη να διατηρήσεις, εσύ τα είδες όλα και τα άκουσες όλα". Κι όμως. Οι μεγάλες δοκιμασίες τον κλόνισαν, οι τεράστιες φροντίδες των εκκλησιών που περίμεναν βοήθεια και σοφία από αυτόν, του έπαιρναν κάθε ικμάδα ενέργειας και ζωντάνιας. Και για να δείξει επιπλέον πως δεν μετρούσαν οι αποκαλύψεις όσο θα νόμιζαν οι πιστοί, καταπιανόταν με το να φτιάχνει σκηνές για να βγάζει το μεροκάματο.

Η μεγάλη αυτή καρδιά πρέπει να αποτελεί το πρότυπο για τη ζωή κάθε Χριστιανού. Μια καρδιά που δεν υπερηφανεύεται για τις αποκαλύψεις και την "πνευματικότητα" της. Μια καρδιά που ομολογεί με παρρησία πως μαθαίνει το Χριστό στην πορεία της ζωής, πως δεν φωτίστηκε αμέσως ούτε έγινε θεολόγος. Μια καρδιά που ομολογεί τις ασθένειες και τις αμαρτίες της στο Θεό και ζητά έλεος. Μια τέτοια καρδιά δε διστάζει όπως ο Παύλος να πει "Απελπίστηκα να ζω, αλλά και στο θάνατο ελπίζω στην ανάσταση του Ιησού". 

Αυτή η αφανής ψυχή που παραδέχεται πως "βλέπει δια κατόπτρου αινιγματωδώς", που τονίζει πως ο πλούτος του Θεού είναι τόσο μεγάλος ώστε κανείς δεν μπορεί να πει πως "γνωρίζει το νου του Κυρίου", έχει στέρεες βάσεις για να φτάσει στο τέρμα του δρόμου και να πει πως κράτησε την πίστη.

Και το σημαντικότερο, ο πιστός που λέει "πίστεψα, για αυτό και μίλησα για το Χριστό", δεν έχει καμιά σχέση με τον κατηχούμενο που απλά αναπαράγει εδάφια και θεωρίες. Αυτή τη φράση μπορεί να την πει μόνο αυτός για τον οποίο το "πίστεψα" σημαίνει "αγάπησα, προσπαθώ, πέφτω, σηκώνομαι, μαθαίνω, ελπίζω". Αυτός, όπως και ο Παύλος, μπορεί με παρρησία να λαλεί και να συνεχίζει το δρόμο της πίστης που οδηγεί στην αιώνια ζωή.

Είθε να αποκτήσουμε όλοι αυτό το είδος της θαυμαστής, αληθινής, ταπεινής πίστης.

"Συ εφύλαξας τον καλόν οίνον έως τώρα"

Ιωάννης β'10

Ο αρχιτρίκλινος του γάμου στην Κανά ήταν προβληματισμένος. Ήξερε πως στους γάμους που κρατούσαν πολλές μέρες στην παλιά Ιουδαία, το καλό κρασί ήταν ακριβό. Δεν ήταν εύκολο να έδιναν στους καλεσμένους συνέχεια το καλό κρασί. Οπότε αφού μεθούσαν οι καλεσμένοι, έφερναν το κατώτερης ποιότητας, το φθηνό, για να μην μπορέσουν οι καλεσμένοι να καταλάβουν τη διαφορά. Τώρα όμως το καλό κρασί φαινόταν να υπάρχει αφού είχαν μεθύσει οι συνδαιτυμόνες. 

Τι θα μπορούσε να μας διδάξει αυτό το πρώτο θαύμα του Χριστού; Θα μπορούσαμε απλά να μείνουμε στο γεγονός πως ο Ιησούς σαν Κύριος της φύσης ξέρει επακριβώς τη χημική σύσταση του καλού κρασιού; Σίγουρα και αυτό. Αλλά όχι μόνο αυτό.

Το κρασί συμβολίζει το αίμα Του το άγιο που εχύθη για τον κόσμο. Είναι η σφραγίδα της ανώτερης διαθήκης, της αιώνιας. Είναι η υπέρτατη θυσία για την αμαρτία και η μέγιστη έκφραση αγάπης.

Ας σκεφθούμε τον Ιησού καλεσμένο στη ζωή, στην καρδιά μας. Του λέμε να έλθει, να δειπνήσει μαζί μας. Μετά ασχολούμαστε και με τους άλλους "καλεσμένους" της ζωής. Τις μέριμνες, την οικογένεια, τη δουλειά, το μόχθο. Αυτός όμως δεν μας ξεχνάει. Δεν σηκώνεται να φύγει.

Ξαφνικά διαπιστώνουμε πως δεν έχουμε άλλο κρασί. Ας σκεφτούμε λίγο. Το κρασί θα μπορούσε να συμβολίζει κάποιες χαρές. Διαπιστώνουμε πως κάτι πάει στραβά, η πορεία των πραγμάτων δεν είναι σωστή. Κινδυνεύουμε να χάσουμε κάποια πράγματα για τα οποία είχαμε κοπιάσει, όπως εκείνο το ζευγάρι που έμεινε χωρίς οίνο σε μια κρίσιμη στιγμή των εορτών. Τι θα έλεγαν στους καλεσμένους; Θα έδειχναν ανέτοιμοι να διαχειριστούν ένα μεγάλο γεγονός.

Πόσες φορές δεν έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο, να προγραμματίζουμε πράγματα για τη ζωή και να βγαίνουν στραβά. Να υπολογίζουμε άλλα και να έρχονται άλλα, δυσάρεστα. Να αισθανόμαστε άδειοι, προδομένοι, ανίκανοι να εξηγήσουμε στους ανθρώπους την αποτυχία μας. Να πασχίζουμε να φτιάξουμε οικογένεια, δουλειά, φίλους, σχέσεις, και όμως σε μια κρίσιμη στιγμή να διαπιστώνουμε πως δεν κοπιάσαμε αρκετά, πως δεν στοχεύσαμε καλά. 

Εκεί όμως έρχεται ο Χριστός που συχνά αφήνουμε ξεχασμένο σε ένα "τραπέζι" της καρδιάς μας. Αυτός έχει ήδη μεριμνήσει. Με μια καλύτερη ευλογία, με ένα νέο "αίμα", με περισσότερο Πνεύμα, με καλύτερη αποκάλυψη των πνευματικών ζητημάτων. Μας καλεί να γευθούμε το "νέο οίνο", τον καλύτερο που ο Ίδιος έχει δημιουργήσει και που είναι ανώτερος όλων. 

Είθε να ζητάμε από Αυτόν το νέο, δικό Του οίνο της συγχώρεσης, της αποκάλυψης και της ευλογίας. 

"Διότι δεν θέλεις εγκαταλείψει την ψυχήν μου εν τω άδη"

Ψαλμός ις' 10 

Η προφητεία αυτή του Δαβίδ αφορούσε το Χριστό και την ανάστασή Του. Ο αρχηγός της ζωής δεν επρόκειτο να μείνει στον Άδη, ούτε το σώμα Του να δει φθορά. Αρκούσε στον Πατέρα η υπέρτατη θυσία του Μονογενούς Του Υιού. Μετά από αυτήν ήταν η ώρα της δόξας, της μετάβασης από τη φθορά στην αφθαρσία και από την ταπεινοφροσύνη στο μεγαλείο του ουρανού.

Ο Δαβίδ βέβαια ουδεμία σκέψη έκανε για το Μεσσία όταν έγραφε αυτά τα λόγια. Δεν μπορούσε να δει στο μέλλον και δεν είχε συναίσθηση της πλήρους αποστολής του Χριστού ο οποίος θα ερχόταν χίλια χρόνια αργότερα. Ο Δαβίδ έλεγε τα λόγια της περικοπής μας για τον εαυτό του. Μέσα στις θλίψεις του παρακαλούσε το Θεό να τον λυτρώνει. Πολλές φορές απελπιζόταν, κραύγαζε, στέναζε και ολιγοπιστούσε. Και άλλες τόσες αγαλλιαζόταν όταν έβλεπε το χέρι του Θεού.

Με βάση αυτή την πεποίθηση πως δεν θα τον άφηνε ο Θεός, έγραψε και τα λόγια αυτά. Είχε τη σιγουριά των προηγουμένων ενεργειών του Θεού. Όταν πάλι τον ταλαιπωρούσαν οι θλίψεις, φώναζε στο Θεό να δώσει προσοχή στις δεήσεις του. Πολλές φορές αυτό συμβαίνει στη ζωή μας. Αυτός ο κύκλος συνεχίζεται. Εκφράζουμε τα ευχαριστώ μας πλούσια στο Θεό που μας έσωσε από μια κατάσταση ή που δεν μας άφησε να κλονιστούμε. 

Όμως πάλι μπροστά μας θα πέσουν οι σκιές του άδη, τα σύννεφα των θλίψεων. Εξάλλου κανείς άνθρωπος δεν βίωσε ποτέ μόνο ξαστεριά και χαρά στη ζωή του. Αυτός ο κύκλος πάντα συνεχίζεται. Ο τροχός πάντα γυρνάει. 

Τι έχουμε να μάθουμε λοιπόν από τον τροχό της ζωής του Δαβίδ; Πως ακόμη κι αν οι πεποιθήσεις του έχαναν την ισχύ τους σε καιρό κακό, αυτός συνέχιζε να φωνάζει στο Θεό.

"Περιέμεινα εν υπομονή τον Κύριον, και έκλινε προς εμέ και ήκουσε της κραυγής μου· και με ανεβίβασεν εκ λάκκου ταλαιπωρίας, εκ βορβορώδους πηλού, και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου, εστερέωσε τα βήματά μου· και έβαλεν εν τω στόματί μου άσμα νέον, ύμνον εις τον Θεόν ημών"  (Ψαλμός ν'1)

Δεν τον άφησε ποτέ ο Θεός να "λιώσει" στις θλίψεις. Άκουγε τη φωνή του και τον έβγαζε από τη λάσπη σε στέρεο έδαφος.

Για αυτό ας μην χάνουμε τις ελπίδες μας. Το έδαφος το ολισθηρό δεν θα κρατήσει για πάντα και τα σπλάχνα του Θεού δεν θα μας αφήσουν στον άδη των θλίψεων και της ταλαιπωρίας για πολύ.

Είθε πάντοτε να πιστεύουμε στη μεγάλη χάρη του Θεού που σώζει όσους Τον επικαλούνται.

"Σπλάχνα ελέους του Θεού ημών....ανατολή εξ ύψους"

Λουκάς α' 78

Η ανατολή πάντοτε συμβόλιζε τη νέα μέρα. Πολλές φορές κουρασμένοι από τα προβλήματα της ημέρας πέφτουμε να κοιμηθούμε. Ίσως ο ύπνος μας να μην είναι πάντα ήσυχος. Όμως πάντα ο ερχομός της αυγής και το φως του ήλιου δίνει δύναμη και ελπίδα αφού ο Θεός μας δίνει ακόμα μια μέρα πάνω σε αυτή τη γη για να Τον ευχαριστήσουμε και να Τον εκζητήσουμε. Μια ακόμη μέρα που ίσως φέρει καλύτερες ειδήσεις και έλεος πάνω σε μια μας ανάγκη.

Ο ερχομός του Χριστού στη γη όμως ήταν μια ανατολή άλλου επιπέδου. Ήταν ανατολή "εξ ύψους". Ήταν μια ανατολή από τον ουρανό, ένα θεϊκό ξημέρωμα για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το μεγάλο έλεος του Θεού πλέον είχε σάρκα και οστά.

Αυτή την ανατολή την έχουμε ανάγκη περισσότερο από κάθε τι άλλο. Δεν είναι μια ανατολή ενός φθαρτού ήλιου που θα τον δούμε να γέρνει στη δύση και θα μελαγχολήσουμε επειδή ακολουθεί η νύχτα. Η ανατολή που φέρνει ο Χριστός ως αιώνιος ήλιος της δικαιοσύνης και της αγάπης δεν θα δύσει ποτέ. Δεν την σκιάζουν βαριά σύννεφα και καταιγίδες. Είναι πάντα εκεί γλυκιά, χαρμόσυνη, έτοιμη να δώσει ελπίδα και βάλσαμο στον πονεμένο άνθρωπο.

Στους Θρήνους γ' 22-23 βλέπουμε πως οι οικτιρμοί του Θεού ανανεώνονται κάθε πρωί. Το εδάφιο μιλά για το πρωί της φυσικής τροχιάς του ήλιου. Το αιώνιο πρωϊνό όμως του Χριστού δεν έχει ανάγκη ανανέωσης αφού λάμπει σταθερό και ασάλευτο. Κι αν ένα καθαρό πρωϊνό, μια αυγή ξάστερη, μας φέρνει χαρά και ησυχία, πόσο μάλλον η καθαρότητα της αγάπης του Χριστού.

Ας στραφούμε εκεί, στην πηγή της ειρήνης και του φωτός, στον Ιησού Χριστό. Η δική Του ανατολή είναι ανώτερη, ουράνια, στέρεη και παντοτινή. Ο Δαβίδ έλεγε, 

"Κάμε με να ακούσω το πρωΐ το έλεός σου· διότι επί σε έθεσα το θάρρος μου· κάμε με να γνωρίσω την οδόν, εις την οποίαν πρέπει να περιπατώ· διότι προς σε ύψωσα την ψυχήν μου". (Ψαλ. ρλγ' 8).

Το πρωί ο Δαβίδ αναζητούσε το Θεό. Η ψυχή του ζητούσε οδηγία και κουράγιο. Εμείς σήμερα έχουμε την ουράνια ανατολή, το Σωτήρα Χριστό.

Είθε να Τον αποζητούμε κάθε μέρα.

"Αυτός είπε, και έγεινεν· αυτός προσέταξε, και εστερεώθη"

Ψαλμός λγ' 9

Πολύ συχνά στη ζωή μας αναζητούμε λύσεις σε σημαντικά θέματα που μας απασχολούν. Ο Θεός μας έδωσε σοφία και κρίση για να πορευόμαστε στα κύματα του βίου. Συχνά όμως η δική μας ευφυϊα δεν αρκεί για να βρούμε διέξοδο σε κάποιο πρόβλημα ή κατάσταση. Κάθε μας ενέργεια φαίνεται πως δεν φέρνει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Και συνεπεία τούτων, απογοητευόμαστε. Αναρωτιόμαστε γιατί ο παντοδύναμος Θεός δεν ενεργεί, γιατί μοιάζει σαν να απέχει μακράν. Ο ίδιος ο Δαβίδ πέρασε ουκ ολίγες φορές από τέτοια σκαμπανεβάσματα και φώναζε το Θεό που θεωρούσε πως είχε χαθεί.

Η Αγία Γραφή λέει πως ο Θεός κάνει πράγματα δια του Λόγου του. Δια αυτής της καταφατικής ενέργειας, δι αυτού του "ναι και αμήν", έγιναν οι ουρανοί και η πλάση. Το βιβλίο της Γένεσης ξεκινά στο τρίτο εδάφιο με το "Και είπεν ο Θεός..."  (Γεν. α'3). Ο Λόγος εξήλθε από το Θεό και έγινε ύλη, πραγματοποιήθηκε αυτό για το οποίο είχε αποσταλεί. Ο άνθρωπος χρειάζεται να θέσει σε ενέργεια μυαλό και σώμα για να κάνει κάτι. Ο Θεός λειτουργεί με τη δύναμη του Λόγου Του:

"Ούτω θέλει είσθαι ο λόγος μου ο εξερχόμενος εκ του στόματός μου· δεν θέλει επιστρέψει εις εμέ κενός, αλλά θέλει εκτελέσει το θέλημά μου και θέλει ευοδωθή εις ό,τι αυτόν αποστέλλω"   (Ησαϊας νε'11)

Η αναγνώριση αυτής της ιδιότητας του εξερχόμενου Λόγου μπορεί να μας κάνει να σπεύσουμε στο θρόνο του Θεού και να ζητήσουμε μια ταχύτερη έκβαση σε ένα ζήτημά μας. Αυτή η αναγνώριση συνιστά σημαντική έκφραση πίστης. Ο εκατόνταρχος που είχε άρρωστο δούλο συνάντησε το Χριστό πριν Αυτός έρθει να δει τον ασθενή. Και με απλοϊκή αλλά ισχυρή πίστη είπε το "συνθηματικό" : "ειπέ λόγον, και θέλει ιατρευθή ο δούλός μου" (Λουκάς ζ' 7).  Κύριε, πες το μόνο. Χρειάζομαι μόνο το Λόγο Σου, τη δύναμή Του, και αρκεί εις εμέ, έλεγε με άλλα λόγια ο εκατόνταρχος.

Ο νέος χρόνος θα βρει αρκετές υποθέσεις μας συντρίμμια. Πολλά πράγματα θα πρέπει να γίνουν για να επέλθει περισσότερη ειρήνη, περισσότερη ησυχία, μια δουλειά, μια επανασύνδεση, μια συνδιαλλαγή κάποιας διαμάχης, μια συγχώρεση. Κι αυτά μόνοι μας ίσως να μην είμαστε απόλυτα ικανοί να τα διευθετήσουμε. Επί το Λόγω του Θεού όμως, όπως κι ο Πέτρος που ξανάριξε τα δίχτυα στο νερό και παρόλη την απογοήτευσή των προηγουμένων αποτυχιών, έβγαλε τεράστια ψαριά, ας πάμε κι εμείς μπροστά στον άγιο θρόνο και ας πούμε, "ανάξιοι Κύριε για να δώσουμε λύσεις σε πολλά μας ζητήματα. Ειπέ το Λόγο Σου όμως και τα συντρίμμια θα ξανακτιστούν. Μίλα και τα πάντα θα μπουν σε τάξη. Πρόφερε το Λόγο της μεγαλοσύνης Σου και η ζωοποιός Σου δύναμη θα αναστήσει κάθε τι νεκρό".

Είθε να αποζητάμε το Λόγο αυτό της δυνάμεως το νέο έτος.