"Και εγέννησεν υιόν, και εκάλεσε το όνομα αυτού Σολομών· και ο Κύριος ηγάπησεν αυτόν"

Β' Σαμουήλ ιβ' 24

Τίποτα δεν είναι στην τύχη στα σχέδια του Θεού. Ο γιος του Δαυίδ ονομάστηκε "Ειρηνικός" (Σολομώντας). O μέγας Δαβίδ δεν αξιώθηκε να οικοδομήσει οίκο για τη δόξα του Θεού διότι ήταν άνθρωπος του πολέμου. Ο γιος του όμως ήταν άνθρωπος της ειρήνης και έκτισε το μεγαλοπρεπή ναό που έγινε σημείο λατρείας του Θεού μέχρι την έλευση του Χριστού, του ζωντανού ναού, που κατέστησε άνευ σημασίας το παλαιό οικοδόμημα και επήλθε κατόπιν η κατεδάφισή του από τους Ρωμαίους.

Ο Σολομώντας ήταν ο γιος του Δαβίδ. Ο Χριστός επονομάστηκε "γιος του Δαβίδ" και άρχοντας της ειρήνης (Ησαϊας θ' 6). 

Αξίζει να μελετήσουμε για λίγο τους 2 αυτούς όρους. Ειρήνη και οικοδομή. Ο Θεός τους θεωρεί πλήρως αλληλένδετους. Όποιος έχει το πνεύμα της ειρήνης μπορεί να κτίσει κάτι που θα δίνει δόξα στο Θεό. Όποιος αρέσκεται στη φασαρία, στους "πολέμους" και εν γένει στο φανατισμό δε γίνεται να κάνει κάτι που θα σταθεί και θα προσφέρει υπηρεσίες πνευματικές.

Ο Χριστός είχε πει, "έχετε άλας εν εαυτοίς και ειρηνεύετε εν αλλήλοις" (Μάρκος θ' 50). Το πνευματικό αλάτι, η πνευματική θέρμη, ουδέν ωφελεί αν δεν συνοδεύεται από σύμπνοια, ομόνοια και την απλούστατη έννοια της ησυχίας. Της ησυχίας όχι νοούμενης ως σιγής αλλά του ειρηνικού, ήπιου πνεύματος στο οποίο οι διαφορές λύνονται με λογική, σοφία και χωρίς επιθυμίες εκδίκησης, ανταπόδοσης και διχασμού.

Ο απ. Παύλος είχε επίσης τονίσει πως μεταξύ άλλων πρέπει να υπάρχει ειρήνη για να είναι ο Θεός σε μια εκκλησία (Β' Κορινθίους ιγ' 11).

Είναι λοιπόν πρόδηλο πως όποιος θέλει να οικοδομήσει έργο για το Χριστό, για την οικογένειά του, για την εκκλησία του, πρέπει και οφείλει να αναζητήσει την ειρήνη και τη συνεννόηση. Κάποιες φορές ως άνθρωποι θα υψώσουμε τη φωνή μας, θα παρεκτραπούμε, θα αμαρτήσουμε. Ο Θεός ξέρει πως έχουμε και συναισθήματα και μπορούν να μας παρασύρουν. Μετά που θα ηρεμήσει όμως μια κατάσταση πρέπει να δούμε πως θα αποκαταστήσουμε την ειρήνη. Σε καταστάσεις νεύρων, κακίας, αντεγκλίσεων και ταραχής δεν μπορεί να κτιστεί τίποτα πνευματικό.

Είθε να γίνουμε Σολομώντες, σοφοί και ειρηνικοί, για να οικοδομήσουμε κάτι καλύτερο και ομορφότερο για τον εαυτό μας και τους γύρω μας προς δόξα του Θεού.

"Και εκάλεσεν ο Αβραάμ το όνομα του τόπου εκείνου Γιαχβέ Ιρέ"

Γένεση κβ'14

Στο όρος Μοριά, στην Παλαιστίνη, παίχτηκε ένα μεγάλο δράμα. Ο Αβραάμ που ήδη είχε εγκαταλείψει την Ουρ των Χαλδαίων που έμενε, μια γη εύφορη, ανεπτυγμένη και με ανθρώπους επιστήμονες και τεχνίτες αλλά ταυτόχρονα και ειδωλολάτρες, αντιμετώπισε ένα τρομερό δίλημμα και μια ανήκουστη δοκιμασία. Ο Θεός που του είχε υποσχεθεί μια γη ρέουσα μέλι και γάλα, του ζητούσε να θυσιάσει το μονάκριβο γιο του τον Ισαάκ πάνω εκεί στο βουνό. 

Ο Αβραάμ πάλεψε σίγουρα μέσα του για αυτή την τρομερή εντολή του Θεού. Αλλά δεν έδειξε τίποτα στο γιο του. Ξεκίνησε σιωπηλά για το μέρος της θυσίας. Όταν ο γιος του τον ρώτησε γιατί δεν είχαν φέρει ζώο για τη θυσία, ο Αβραάμ απάντησε "Ο Θεός θα προβλέψει". Τα λόγια αυτά χωρίς να το έχει υπολογίσει ο Αβραάμ αντηχούσαν προφητικά στους αιώνες καθώς πράγματι ο Θεός είχε προβλέψει το γιο Του για θυσία εξιλασμού των αμαρτιών του κόσμου.

Ο Αβραάμ βέβαια εκείνη τη στιγμή δεν ήξερε πως προφήτευε για το Χριστό. Ενδεχομένως σκέφτηκε με μια απλοϊκή πίστη μικρού παιδιού, μικρότερου κι από το γιο του. Είναι δυνατόν ο Θεός να αφήσει κάτι στην τύχη; Στην επιστολή προς Εβραίους βλέπουμε κάτι που δεν αναφέρεται στη Γένεση. Πως ο Αβραάμ πίστευε πως δε θα άφηνε το γιο του ο Θεός, πως ήταν παραπάνω από ικανός να αναστήσει το παιδί του (Εβραίους ια' 17-19). Πράγματι, όχι μόνο ο Θεός έβαλε ένα κριάρι να πιαστεί στα κλαδιά για να το θυσιάσει ο Αβραάμ αντί του Ισαάκ, αλλά και η ευλογία που απόλαυσε κατόπιν ο Αβραάμ ήταν τεράστια αφού ο Θεός ορκίστηκε να στείλει μέσα από τη γενιά του τον ίδιο το Μεσσία.

Στις δικές μας δύσκολες ώρες, εκεί που ενώ περιμένουμε ευλογίες έρχονται θλίψεις, η ψυχή μας λιποψυχεί. Αντί γη ρέουσα μέλι και γάλα φαίνονται να μας ζητούνται κι άλλες θυσίες. Μάλιστα, ιδιαίτερα σκληρές και εκ πρώτης όψης παράλογες. Μα είναι δυνατόν να με βασανίζει έτσι ο Θεός; αναλογιζόμαστε. 

Μερικές φορές ίσως το μυστικό να βρίσκεται στο "Γιαχβέ Ιρέ". Στον τόπο που "ο Θεός θα προβλέψει". Ίσως μέσα στην καρδιά μας χρειάζεται κάποιες στιγμές να μην δούμε μόνο τα φουρτουνιασμένα κύματα αλλά να μείνουμε για λίγο στο χαρακτήρα του Θεού. Γιαχβέ Ιρέ σημαίνει ο Θεός θα δει, θα προβλέψει, θα δώσει, θα ισορροπήσει την κατάσταση. Γιατί; Διότι απλά είναι στο χαρακτήρα Του. Δεν δίνει μια δοκιμασία χωρίς την απαραίτητη παρηγοριά. Αρκεί να Του ζητάμε να σπεύσει σε βοήθειά μας, να δώσει έλεος και λύση στο ζήτημα που μας απασχολεί.

Ο Δαβίδ συνεχώς έκραζε στο Θεό για βοήθεια, μα κι αυτός ο ίδιος ο άνθρωπος Χριστός (Εβραίους ε' 7) το ίδιο έκανε. Ζητούσαν τη χάρη του Θεού και πίστευαν στην πρόνοιά Του. Και πάντοτε ο Θεός με τον ένα ή τον άλλο τρόπο επενέβαινε. 

Είθε κι εμείς στο όρος της δοκιμασίας να πούμε στον εαυτό μας, "μη φοβάσαι, Γιαχβέ Ιρέ".

"Ώστε να φωτισθώσιν οι οφθαλμοί του νοός σας"

Εφεσίους α' 18

Ο απόστολος Παύλος λέει μια μεγάλη αλήθεια σε σχέση με την κατανόηση του θελήματος του Θεού. Στο αμέσως προηγούμενο εδάφιο της περικοπής μας αναφέρει: "να σας δώση ο Θεός του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ο Πατήρ της δόξης, πνεύμα σοφίας και αποκαλύψεως εις επίγνωσιν αυτού, ώστε να φωτισθώσιν οι οφθαλμοί του νοός σας".

Δυστυχώς ή ευτυχώς η συνεχής μελέτη της Βίβλου και η θεολογία με την οκά το μόνο που κάνει είναι να παράγει άκρως φανατικούς και επιθετικούς ανθρώπους που θεωρούν πως η γνώση της Βίβλου τους καθιστά ανώτερους και ικανούς να κρίνουν τα πάντα.

Παρομοίως η εντρύφηση ορισμένων "χαρισματικών" ομάδων σε αμφιβόλου προέλευσης χαρίσματα που αντιφάσκουν πρόδηλα μεταξύ τους, οδηγεί σε μανιώδη επιδίωξη του υπερφυσικού ανεξαρτήτως οιασδήποτε λογικής που πρέπει να υπάρχει σε κάθε Χριστιανό σύμφωνα με την Αγία Γραφή (Ματθαίος ι' 16, Ρωμαίους ιβ' 3, κλπ).

Ίσως ο ασφαλέστερος τρόπος να προχωρήσει κανείς στη γνώση της καρδιάς του Θεού είναι να ζητά πνεύμα σοφίας, τη σοφία που ο ίδιος ο Χριστός δίνει για να ανοίξουν τα πνευματικά του μάτια.

Άς μην έχουμε ουδεμία αμφιβολία πως ο άνθρωπος διαθέτει πνευματικά αισθητήρια. Δυστυχώς λόγω της αμαρτίας, της αποξένωσής μας από το Θεό και της έλλειψης πίστης μας, τα πνευματικά αυτά αισθητήρια δεν λειτουργούν. Δεν μπορούμε να "δούμε" το Θεό να ενεργεί στη ζωή μας αν και Αυτός με πολλούς τρόπους μας έχει φανερώσει την αγάπη Του. Δεν "ακούμε" το Χριστό που κτυπάει την πόρτα της καρδιάς μας καθημερινά και περιμένει να Του ανοίξουμε για να μας παρέχει ουράνιο τραπέζι.

Η πνευματική πορεία επειδή βασίζεται στην πίστη, χρειάζεται το πνεύμα της αποκάλυψης και της διδαχής του Χριστού. Αλλιώς θα είναι μια απέραντα μίζερη κατάσταση γεμάτη "μη", βάρη, κανόνες και λόγια του αγέρα. 

Εύλογα θα ρωτήσει κάποιος, "πως θα ανοίξουν τα πνευματικά μου μάτια;" Μα φυσικά ζητώντας το από το Χριστό. Τα πνευματικά μάτια θα αρχίσουν να αποκωδικοποιούν εμπειρίες στη ζωή και περιστάσεις, λόγια και πράξεις, νοήματα και σκέψεις. Και μέσα από αυτά με την πάροδο του χρόνου ο άνθρωπος θα μπορεί να διακρίνει κάποιες στιγμές που το χέρι του Θεού ήταν εκεί, που μια ευλογία ήρθε, που μια κακή στιγμή αποφεύχθηκε, που ένα χρόνιο αγωνιώδες ερώτημα βρήκε την απάντησή του.

Αρκεί ο άνθρωπος να ζητά να μένουν ανοικτά τα πνευματικά του μάτια και να θέλει την αποκάλυψη. Κάποιοι βέβαια ερμηνεύουν το "αποκάλυψη" ως να γίνουν προφήτες. Ίσως όμως το άνοιγμα των πνευματικών ματιών για αυτό το μήνα να έχει στην ατζέντα να πάμε να συγχωρέσουμε ένα εχθρό μας ή να δώσουμε μια μικρή χείρα βοηθείας σε έναν που τη χρειάζεται.

Αύριο ίσως πούμε ένα καλό λόγο σε έναν απελπισμένο. Μεθαύριο ίσως καταλάβουμε γιατί τόσα χρόνια δεν είπαμε "ευχαριστώ" στο Θεό για τα ρούχα, το φαγητό και το νερό που μας δίνει. Απλά πράγματα θα σκεφτεί κάποιος, αλλά όλα στα πνευματικά ξεκινούν σταδιακά. Οι προφητείες και τα μεγαλόσχημα δεν δίνονται αυτόματα και σίγουρα δεν προηγούνται της αγάπης.

Είθε να ανοίγουν καθημερινά οι πνευματικοί μας οφθαλμοί όλο και περισσότερο και να μας οδηγούν σε νέες αποκαλύψεις για την καρδιά και το έργο του Χριστού.