Ίσως πρόκειται για ένα από τα καλύτερα παρηγορητικά αποσπάσματα της Βίβλου. Ο Δαβίδ παρακινεί τον ίδιο του τον εαυτό να δοξάζει και να ευλογεί το Θεό για τις πολλές Του ευεργεσίες. Μια από αυτές είναι και το στεφάνι του ελέους.
Οι άνθρωποι παντού αναζητούν τη δόξα. Θέλουν προσωπική και επαγγελματική καταξίωση. Μοχθούν και πάσχουν για να θεωρηθούν σπουδαίοι και σημαντικοί. Παντού σήμερα επικρατεί το πνεύμα της προσωπικής σπουδαιότητας και σημασίας. Βιβλία γράφονται συνεχώς για το πως μπορεί ο κάθε ένας να γίνει ένας μικρός θεός. Ο Πάολο Κοέλιο, εξαιρετικά λανθασμένα, είχε πει πως όταν κάτι το θες πολύ, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το λάβεις.
Οι αθλητές μεταχειρίζονται μέσα θεμιτά και αθέμιτα για να διακριθούν. Όχι μόνο για τη δόξα αλλά και για τους χορηγούς και τα χρήματα. Πλαστογραφίες, απάτες, δολοπλοκίες, όλα τα μέσα χρησιμοποιούνται για να μπορέσουν κάποιοι να ανέβουν μια κοινωνική σκάλα που θεωρούν πως θα τους οδηγήσει στην επιτυχία και την ευτυχία.
Στην παρουσία του Θεού τίποτα από αυτά δε μετράει. Σημασία έχει μόνο ένα στεφάνι, των οικτιρμών και του ελέους του Πατέρα. Το οποίο θα δοθεί σε όσους ζητούν την παρουσία Του στη ζωή τους. Το πρώτο στεφάνι το έλαβε ο Χριστός ως Αμνός που θυσιάστηκε για τον άνθρωπο. Όποιος πιστέψει στην αγάπη του Χριστού θα έχει και ο ίδιος ένα όμοιο στεφάνι.
Ας προσέξουμε όμως! Το στεφάνι αυτό του ελέους δεν είναι γήϊνης δόξας. Δεν περιέχει πολλά μπράβο, δεν περιέχει απαραίτητα την αναγνώρισή μας ως καλοί Χριστιανοί, καλοί πιστοί, ζηλωτές του Ευαγγελίου, κλπ. Άν και η καλή μαρτυρία είναι πολύ σημαντική και οι άνθρωποι που κοπιάζουν για το Χριστό πρέπει να γίνονται αγαπητοί και σεβαστοί, το στεφάνι των οικτιρμών δεν είναι ταυτόσημο της δόξας επί της γης.
Το πολύτιμο αυτό δώρο δεν είναι ορατό. Δεν φέρει επιγραφή και δεν λάμπει ως φωτοστέφανο. Το δίνει ο αόρατος Θεός και αόρατο παραμένει. Ο άνθρωπος καταλαβαίνει αν το έχει όταν στις θλίψεις του δει να συμβαίνουν πράγματα, όταν μια προσευχή του εισακούεται. Όταν εκεί που επέρχεται απελπισία κάτι συμβεί και οι συνθήκες αλλάξουν.
Το στεφάνι αυτό επίσης δεν το δίνει ο Θεός επ' αμοιβή ουδενός καλού έργου. Το δίνει σε όσους αγαπούν τον Ίδιο και τη θυσία του Υιού Του. Είναι δική Του χορηγία και δώρο, για αυτό και δεν μπορεί ο άνθρωπος να καυχηθεί για αυτό.
Έτσι, με το μεγάλο αυτό απόκτημα ο άνθρωπος μέσα στις θλίψεις του θα λαμβάνει παρηγοριά και στα προβλήματα διέξοδο. Όταν, δε, έρθει το τέλος της ζωής, τότε ο στέφανος του ελέους θα μετατραπεί σε αμάραντο στέφανο αιώνιας δόξας, τιμής και εξουσίας που θα δοθούν απλόχερα σε όσους έμειναν στη γη αυτή πιστοί στην αγάπη τους για το Σωτήρα.
Είθε να αποκτήσουμε όλοι το στεφάνι αυτό του ελέους και των οικτιρμών.
