"Ιδού, τώρα καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού, τώρα ημέρα σωτηρίας"·

Β' Κορινθίους ς' 2

Συμβαίνει συχνά οι άνθρωποι να μην ασχολούνται με το Θεό, μάλιστα να Τον κοροϊδεύουν κιόλας και να Του επιτίθενται διότι παιδάκια πεθαίνουν από πείνα και αρρώστιες. Αφενός μεν και η πείνα μα και οι αρρώστιες θα είχαν σχεδόν εκλείψει από τη γη αν τα μισά των χρημάτων που δίνονταν για όπλα τα έδιναν για ιατρική έρευνα και θεραπεία, αφετέρου όσοι κατακρίνουν το Θεό για διάφορα ουδόλως σκέπτονται να κατακρίνουν τους ίδιους αυτούς ανθρώπους που παράγουν την πείνα, τους πολέμους, τις ανισότητες.

Παρόλα αυτά, σε περιόδους κρίσεων, φυσικών καταστροφών, μαζικών δολοφονιών, κλπ., παρατηρείται μια αύξηση ανθρώπων στις εκκλησίες. Νιώθει ο μέσος άνθρωπος το σκοτεινό χέρι του θανάτου και του ολέθρου και από ένστικτο να μην πεθάνει σπεύδει να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού. Άλλοι προσεύχονται στον Αλλάχ, άλλοι στο Βούδα κι άλλοι στο Σίβα. 

Ο Θεός της Αγίας Γραφής όμως γνωρίζοντας την δόλια καρδιά του ανθρώπου του υπενθυμίζει πως πάντοτε η θύρα Του είναι ανοικτή. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Ανεξαρτήτως περιστάσεων, χαράς ή λύπης, πλούτου ή φτώχειας, αρρώστιας ή υγείας.

Βέβαια, υπάρχει αυτή η ανίκητη τάση να ξεχνά ο άνθρωπος το Θεό, την αιώνια ζωή, την αγάπη προς τον πλησίον, την αλληλοβοήθεια και κάθε τι αγαθό μόλις νιώσει μικρός θεός. Μόλις πέσουν πλούτη, δόξα, φήμη, φίλοι, χειροκροτήματα και επευφημίες, η καρδιά έχει την τάση να αφήνει τον αληθινό πλούτο και να σύρεται οπίσω ματαιόδοξων επιδιώξεων. 

Στις Παροιμίες ένας πιστός ονόματι Αγούρ, επεσήμανε το αυτονόητο: πλούτον μη δώσης εις εμέ· τρέφε με με αυτάρκη τροφήν. Μήποτε χορτασθώ και σε αρνηθώ και είπω, Τις είναι ο Κύριος; (Παροιμίες λ' 8-9)

Στο βιβλίο του Ιώβ υπάρχει ένα καταπληκτικό εδάφιο. Λέει πως ο Θεός μιλά στους ανθρώπους ακόμα και στον ύπνο τους για να τους νουθετήσει να μην υπερηφανεύονται:

Διότι ο Θεός λαλεί άπαξ και δις, αλλ' ο άνθρωπος δεν προσέχει. Εν ενυπνίω, εν οράσει νυκτερινή, ότε βαθύς ύπνος πίπτει επί τους ανθρώπους, ότε υπνώττουσιν επί της κλίνης· τότε ανοίγει τα ώτα των ανθρώπων, και επισφραγίζει την προς αυτούς νουθεσίαν· διά να αποστρέψη τον άνθρωπον από των πράξεων αυτού και να εκβάλη την υπερηφανίαν εκ του ανθρώπου.
(Ιωβ λγ'14-17)

Ο Θεός λοιπόν μεταχειρίζεται φυσικούς και υπερφυσικούς τρόπους, με τα διάφορα συμβάντα της ζωής, για να διδάξει στον άνθρωπο να μην έχει την ελπίδα του στη ματαιότητα αλλά στην αγαθή και καλή ψυχή. Μια τέτοια ψυχή μπορεί να διακρίνει την ανοικτή πόρτα της σωτηρίας και μπορεί να έχει αιώνια ζωή. Οι άλλοι, οι πολύ απασχολημένοι με τις δουλειές τους, πιθανότατα δε θα βρουν ποτέ το δρόμο της αιώνιας ζωής.

"Εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα"

Β' Κορινθίους ε' 17

Ένα σπίτι είναι γνωστό πως δεν μπορεί να κτιστεί από τη μια μέρα στην άλλη. Ούτε χτίζεται πρόχειρα. Συχνά διάφοροι κήρυκες εστιάζουν στα θεμέλια του Χριστιανού που πρέπει να είναι ο Χριστός, η στέρεη πέτρα και ο βράχος των αιώνων. Αυτό είναι πολύ σωστό αλλά δεν ακούει συχνά κανείς για τις δυσκολίες όχι τόσο του να αποφασίσει κανείς να κτίσει στην πέτρα αλλά του πως θα αποπερατώσει την οικοδομή.

Τα πνευματικά είναι για μας μια απολύτως "σκοτεινή" περιοχή που η σάρκα μας δεν καταλαβαίνει με τίποτα. Τα πάντα στα πνευματικά ρυθμίζονται δια της πίστεως. Η οποία όμως αρκετές φορές λόγω της αδυναμίας μας και των συνθηκών της ζωής μας εγκαταλείπει. Είναι λοιπόν φανερό πως πνευματικό σπίτι δεν μπορούμε να χτίσουμε ούτε με τα καλά μας έργα, ούτε με την αποφασιστικότητά μας, μα ούτε και με την πίστη μας η οποία καλείται συνεχώς να βλέπει τα αόρατα και τα ουράνια, κάτι όχι εύκολο εφόσον είμαστε αποξενωμένοι από τη χάρη του Θεού.

Να τονίσουμε λίγο τη λέξη χάρη. Εφόσον η σωτηρία μας προέρχεται από χάρη, τότε και το οικοδόμημα το πνευματικό της ζωής μας θα χτίζεται με χάρη και μακροθυμία από πλευράς Θεού. Αν τον Υιό Του δεν εφείσθη για να μας σώσει, τότε σίγουρα μπορεί να μακροθυμεί στην ολιγοπιστία μας. Μπορεί να καρτερεί με αγάπη αν βαρυγκομήσουμε και αν αναρωτηθούμε που βρίσκεται ο Θεός μέσα στον πόνο μας. Κι αν τον Πέτρο τον αρνητή τον έκανε βράχο στην εκκλησία, μπορεί να ελεήσει κι εμάς περισσότερο.

Το πνευματικό λοιπόν σπίτι χτίζεται με τα χρόνια, με την επιμονή στο να θέλουμε και να ζητάμε το πρόσωπο του Χριστού και με την ικανότητά μας να συγχωρούμε άλλους και να διαλέγουμε την ειρήνη αντί την πίκρα. Βεβαίως αυτά δεν γίνονται άμεσα. Και παίρνουν καιρούς και έτη. Αλλά αυτή η μοναδική Χάρη του Θεού και η δια του Αγίου Πνεύματος βοήθεια μπορεί σιγά σιγά να ενσταλλάξει μέσα μας μια πιο βαθιά πίστη που θα μπορέσει να στηρίξει και άλλους ανθρώπους.

Έτσι, όποιος με συνεργό τη Χάρη αυτή του Θεού που εκχύθηκε δια Ιησού Χριστού καταφέρει σιγά σιγά να χτίσει μια πίστη που θα τον βοηθήσει να κάνει κι άλλα πνευματικά βήματα, θα μπορέσει να στηρίξει και να οικοδομήσει και άλλους με τη σειρά του. Με αυτό τον τρόπο θα πραγματοποιηθεί το θαυμάσιο "συνοικοδομείσθε" (Εφεσίους β' 19-22) που χτίζει γερές εκκλησίες και συναθροίσεις οι οποίες μπορούν όχι μόνο να επιβιώσουν πνευματικά αλλά και να αυξηθούν σε ευλογίες και αποκαλύψεις.

Θεός ή τύχη; Διαλέξτε!

Η δόξα ανήκει στο Δημιουργό μας....

Μουσική:
Βαγγέλης Παπαθανασίου

"Ειπέ να καθήσωσιν ούτοι οι δύο υιοί μου εις εκ δεξιών σου και εις εξ αριστερών εν τη βασιλεία σου"

Ματθαίος κ' 21

Αν και στο ευαγγέλιο του Μάρκου, την απίθανη αυτή ρήση αναφέρεται πως την είπαν οι ίδιοι οι γιοί του Ζεβεδαίου, ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, το ζήτημα παραμένει το ίδιο. Κάποιοι θέλησαν να "προλάβουν" άλλους για τη βασιλεία του Θεού. Η μητέρα των δυο μαθητών, η Σαλώμη, λέγεται πως ήταν συγγενής με τη μητέρα του Χριστού, τη Μαριάμ. Ίσως αυτό να δίνει μια εξήγηση στο γιατί έσπευσε αυτή να "κλείσει" τις πιο προνομιούχες θέσεις στο πιο λαμπρό και ισχυρό βασίλειο του κόσμου. 

Η στιχομυθία του Ιησού με τη Σαλώμη είναι μια τυπική ένδειξη του φρονήματος των ανθρώπων και του φρονήματος του Θεού. Ο άνθρωπος βλέπει τα πάντα υπό το πρίσμα της δικής του κυριαρχίας, της δικής του καλοπέρασης και επιβίωσης. Και μετέρχεται κάθε μέσο για να πραγματοποιήσει τους σκοπούς του. Δίκαιο ή άδικο, ηθικό ή ανήθικο. Η υποσκέλιση κάθε αντιπάλου και συναγωνιστή θεωρείται απαραίτητη για να επιτευχθεί η επικράτηση. Ο Θεός βλέπει τα πράγματα τελείως διαφορετικά. Αυτός θέλει την υπηρεσία και την ταπεινοφροσύνη χωρίς να δίνει έμφαση σε θέσεις, θρόνους και οφίκια.

O Χριστός κάποτε είχε αποκαλέσει τους 2 αυτούς μαθητές του, "Υιούς βροντής". Ενδεχομένως να είχαν δυναμικό χαρακτήρα, κάπως ατίθασο. Σίγουρα πάντως δεν περνούσαν απαρατήρητοι. Και υπάρχει και το ενδεχόμενο η προσπάθειά τους να παρακάμψουν τους υπόλοιπους μαθητές να μην ήταν καθαρά αποτέλεσμα εγωϊσμού ή ματαιοδοξίας αλλά ζήλος για τη βασιλεία του Θεού εκφρασμένος όμως με άκομψο τρόπο.

Είτε έτσι όμως, είτε αλλιώς, ο Χριστός τους απάντησε πως στη δική Του βασιλεία αφενός ο Πατέρας Του αποφασίζει με δικά Του κριτήρια το ποιος θα λάβει ποια θέση και αφετέρου ο πραγματικά μεγάλος στη Βασιλεία των Ουρανών είναι ο υπηρέτης των πάντων. Όπου υπηρέτης όμως πρέπει να διαβάζουμε και απουσία χειροκροτημάτων, έλλειψη τιμών, σχεδόν απαξίωση. Κανείς υπηρέτης δεν θεωρείται μαρκήσιος, λόρδος ή πρίγκηπας. Ούτε και θα πρέπει να ζητεί να τον αποκαλούν έτσι. Αν κάποιοι που θέλουν να υπηρετούν το Θεό δέχονται μεν το "υπηρέτης" αλλά κρατούν ρεζέρβα κι ένα τίτλο ευγενείας για τον εαυτό τους, κάτι δεν είναι σωστό.

Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης στη μετέπειτα πορεία τους βίωσαν μεγάλα γεγονότα. Είδαν τη μεταμόρφωση του Χριστού, την ανάσταση της κόρης του Ιάειρου και την αγωνία του Χριστού στη Γεθσημανή. Είδαν και τις 2 όψεις του νομίσματος. Τη δόξα και το δράμα. Τη χαρά και τον πόνο. Το θάνατο και την ανάσταση. Και μετέπειτα έγιναν ταπεινοί μαθητές του Δασκάλου τους. Ο μεν Ιάκωβος μαρτύρησε πρώτος από όλους τους 11 (πλην του Ιούδα) μαθητές, ο δε Ιωάννης έμελλε να βιώσει την Αποκάλυψη μετά την οποία έπεσε σαν νεκρός από το μέγεθος των αποκαλύψεων και κατάλαβε ποιος πραγματικά είναι ο Χριστός όταν του αποκαλύφθηκε στην βασιλική Του μορφή.

Πολλές φορές όμως η έλλειψη αυτή της αποκάλυψης του πόσο ένδοξος είναι ο Χριστός και πόσο τιποτένιοι εμείς ως άνθρωποι, οδηγεί σε προσωπικές στρατηγικές, σε ίντριγκες, σε μυστικά σχέδια και στα επακόλουθα σχίσματα που σκανδαλίζουν πιστούς και μη. Αυτά φανερώνουν έναν ανταγωνισμό ισάξιο των επιθυμιών της μάνας των παιδιών του Ζεβεδαίου που ζητούσε τιμές μη έχοντας καταλάβει την ταπεινοφροσύνη του ίδιου του Χριστού. Και το μόνο που κέρδισε ήταν η δυσαρέσκεια των άλλων μαθητών. 

Είθε δια των όποιων παθημάτων και δια της στήριξης του Χριστού να φτάσουμε στο σημείο να αναγνωρίσουμε πως για όλους υπάρχει θέση στον ουρανό και στο πως υπάρχει μεγαλύτερη χαρά στο να υπηρετεί κανείς από το να υπηρετείται. Όσοι, δε, σκέφτονται να κρατούν στον ουρανό και το γυαλιστικό για τους θρόνους τους, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουν κάποια πράγματα. Οι ταπεινοί και υπηρετούντες όμως θα τιμηθούν από τη γενναιοδωρία του ίδιου του Χριστού.

"Λάβετε, φάγετε· τούτο είναι το σώμα μου το υπέρ υμών κλώμενον"

Α' Κορινθίους ια' 24

Η θεία κοινωνία είναι ένα από τα πιο ανεξερεύνητα μυστήρια. Όχι όμως με τον τρόπο που ορισμένοι πιστεύουν, αν δηλαδή γίνεται μετουσίωση του σώματος και αίματος του Χριστού την ώρα της μετάληψης ή όχι. Το μυστήριο δεν έγκειται στο υπερφυσικό και μεταφυσικό του πράγματος αλλά στο μοναδικό του συμβολισμό.

Στο Ιωάννης ς' 35 ο Χριστός είπε ότι Αυτός είναι το ψωμί της ζωής. Όπως στη Σαμαρείτισσα είχε τονίσει το ζωντανό νερό, έτσι και στο ευαγγέλιο του Ιωάννη τόνισε το ψωμί. Την εποχή του Χριστού για ένα φτωχό άνθρωπο το ψωμί και το νερό ήταν το παν για την επιβίωσή του. Θυμόμαστε την προσευχή του Χριστού για το "τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον". Ήταν μεγάλης σημασίας η εξασφάλιση του ψωμιού. Δίνοντας την εικόνα του άρτου και του ύδατος, ο Χριστός έδινε στον απλοϊκό άνθρωπο της εποχής να καταλάβει ότι Αυτός ήταν που είχε ανάγκη ο άνθρωπος για να ζήσει. Όχι σωματικά αλλά αιώνια.

Η σημασία όμως του ψωμιού φαίνεται μόνο όταν κάποιος πεινάει. Ο χορτάτος δεν θα ενδιαφερθεί να το φάει. Ας θυμηθούμε πως ήρθε στα λογικά του ο άσωτος υιός. Δεν λογικεύτηκε από τη μοναξιά του, ούτε από τη σκληρότητα των ανθρώπων που τον εκμεταλλεύτηκαν, ούτε από τη μυρωδιά των χοίρων και του βορβόρου που τον περιέβαλλε. "Ξύπνησε" γιατί πόθησε το ψωμί:

"Ελθών δε εις εαυτόν, είπε· Πόσοι μισθωτοί του πατρός μου περισσεύουσιν άρτον, και εγώ χάνομαι υπό της πείνης"

Λουκάς ιε' 17

Αυτή η ακατανίκητη ανάγκη για ζεστό, φρέσκο, σπιτίσιο ψωμί, έκανε τον άσωτο να γυρίσει πίσω. Διότι μαζί με το ψωμί ήξερε ότι θα έβρισκε και ασφάλεια, και ρούχα, και ζεστασιά. 

Το μέγα λοιπόν μυστήριο της κοινωνίας έγκειται στο πόσο (και αν) ο κάθε ένας νιώθει πως έχει την ανάγκη του Χριστού. Πόσο νομίζουμε ότι η ζωή μας χωρίς Αυτόν είναι κενή και πόσο αναγνωρίζουμε την υπαρξιακή και πνευματική μας πείνα. 

Όποιος πεινάει για το Χριστό μπορεί και να Του μιλάει για τις αμαρτίες του, να εξομολογείται σε Αυτόν τα κρίματά του, να ζητάει την καθημερινή Του προστασία και να θέλει να Τον έχει αρχηγό της πίστης του. 

Με αυτό το σκεπτικό, ακόμη κι αν ο θάνατος κτυπήσει την πόρτα, ο πιστός θα αποζητήσει τη συνάντηση με Αυτόν που ζήτησε από αυτή κιόλας τη ζωή. Και αυτή η συνάντηση θα είναι χαρμόσυνη και γαλήνια. Στην ουράνια δόξα. 

"θέλω όμως εξαιρέσει εν εκείνη τη ημέρα την γην Γεσέν, εν ή κατοικεί ο λαός μου"

Έξοδος η' 22

Η γη Γεσέν στη βορειο-δυτική Αίγυπτο ήταν μια πλούσια γη. Ο Ιωσήφ είχε καλέσει τον πατέρα και τα αδέλφια του κατ' εντολή του Φαραώ για να γλυτώσουν την πείνα που είχε σαρώσει τη δική τους γη. Ο Φαραώ παραχώρησε ίσως το καλύτερο τμήμα στην Αίγυπτο για τους συγγενείς του Ιωσήφ, κοντά στο δέλτα του Νείλου, μια γη εύφορη, πλούσια, ιδανική για νομαδικές και ποιμενικές φυλές. 

Μετά το θάνατο του Ιωσήφ όμως, ένας νέος Φαραώ σκέφτηκε ότι οι Εβραίοι πλέον ήταν ολόκληρος λαός που θα μπορούσε να εξεγερθεί εναντίον των Αιγυπτίων. Και η γη Γεσέν από ευλογία έγινε συμφορά. Η πρωτεύουσά της, Πιθώμ, έγινε "πόλη-αποθήκη" του Φαραώ και οι Ισραηλίτες έθνος σκλάβων για σχεδόν 400 χρόνια. 

Όταν ήλθε η ώρα της απελευθέρωσης μέσω του Μωϋσή, ο Θεός εξαίρεσε τη Γεσέν από τις πληγές και το θανατικό που θέριζε τους Αιγύπτιους. Ξαφνικά, η Γεσέν ξανάγινε καταφύγιο, όαση ευλογίας και καταφυγή των ταλαιπωρημένων Εβραίων. 

Κάλλιστα θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τη γη αυτή με τη "γη" στην οποία ο Χριστιανός καλείται να ζήσει. Είναι μια γη σκλαβιάς, παθημάτων, μαστιγίου, πόνου και αγωνίας. Τα βάσανα δε λείπουν και η έλευση της σωτηρίας μοιάζει μακρινή. 

Πολλοί πηγαίνουν στο Χριστό για να περνούν μόνο καλά. Θέλουν να τους βοηθά στη ζωή τους, να κάνει καλά ένα συγγενή τους, να περάσουν τα παιδιά του στις εξετάσεις, να εγκριθεί το δάνειο που περιμένουν, να τους τύχει καλό αφεντικό στη δουλειά, να παντρευτούν ένα καλό ταίρι. 

Ίσως όμως τα πράγματα να μην είναι έτσι. Ίσως και οι λεγόμενοι "αναγεννημένοι" να φάνε μαστίγιο με τη σέσουλα, ίσως να κλάψουν πικρά για τις αδικίες της ζωής. Ενδεχομένως θα απορήσουν που κάποιοι που δε λογαριάζουν θεούς ή δαίμονες περνούν μια σχετικά ωραία ζωή και τα σχέδιά τους ευοδώνονται. Ίσως τελικά να μην είναι τόσο ρόδινα τα πράγματα στην πνευματική "γη Γεσέν". Σε ορισμένες περιπτώσεις, δε, μόνο χλεύη και διωγμό υφίσταται κάποιος που απλά θα ομολογήσει ότι πιστεύει στο Χριστό. 

Ας θαρρούμε, όμως. Υπάρχει μια ατράνταχτη υπόσχεση του Θεού. Ότι όποιος κατοικεί στην πνευματική πια γη Γεσέν, θα έρθουν στιγμές που θα υπάρξει θεϊκή προστασία και καταφύγιο. Όταν η καταιγίδα θα μαίνεται, αυτός θα έχει ησυχία. Όταν οι άλλοι που θεό δε λογάριασαν ποτέ τους και θεωρούν εαυτούς ανίκητους, θα καμφθούν και θα τρομάξουν, ο κάτοικος της Γεσέν θα δει τις ακρίδες και τις πληγές να περνούν χωρίς να τον αγγίζουν. 

Η Γεσέν μπορεί να είναι για σένα οι περίοδοι που ο Θεός σε θέτει υπό την σκέπην Του για να μη σε κάψει ο ήλιος. Που σε φυλάττει από διάφορες αναποδιές και τρικυμίες της ζωής. Που σου φέρνει ανέλπιστη βοήθεια από εκεί που δεν περιμένεις. Που ένα άλυτο πρόβλημα που σε ταλάνιζε βρίσκει ξαφνικά τη λύση του και δεν έρχεσαι στα όρια της απελπισίας. 

Όλες αυτές οι παρεμβάσεις του Θεού είναι η γη Γεσέν. Όχι γιατί εσύ ή εγώ είμαστε προνομιούχοι ή ιδιαίτεροι, αλλά διότι όποιος στραφεί στο Χριστό και στο σταυρό του Γολγοθά δικαιούται της χάρης του Εσταυρωμένου. Και ο Θεός τον «μετακομίζει» στη γη αυτή που θα έχει προστασία από τα δεινά της ζωής χωρίς Χριστό. Η «μετακόμιση» βέβαια είναι προσωρινή μέχρι να έρθει η ώρα της απολύτρωσης, όπως έγινε και με τους Ισραηλίτες. 

Το δεύτερο Πάσχα δεν είναι άλλο από τη μετάβαση από τη γη του μόχθου στη γη της επαγγελίας, σε μια χώρα που δεν γνωρίζει πόνο, αδικία, μίσος και αρρώστια. Εκεί στην ουράνια χώρα μας περιμένει η θαυμαστή συνάντηση με αυτόν που αγάπησε την ψυχή μας και τη λύτρωσε με το ίδιο του το αίμα. 

"Λέγει προς αυτούς ο Ιησούς· Πόσους άρτους έχετε; οι δε είπον· Επτά, και ολίγα οψαράκια"

Ματθαίος ιε:34

Πολλοί ,όταν αναφέρονται στο χορτασμό των χιλιάδων πεινασμένων ανθρώπων που τρεις μέρες ακολουθούσε το Χριστό, εστιάζουν στο θαύμα αυτό καθεαυτό και προεκτείνουν την κεντρική ιδέα του συμβάντος λέγοντας ότι ο Χριστός τη μικρή θυσία μπορεί να την κάνει μεγάλη ευλογία. Άν και πράγματι είναι έτσι η πρώτη ερμηνεία του περιστατικού, πολλές φορές δεν τονίζεται ένα μικρό, ασήμαντο εκ πρώτης όψεως γεγονός. Ότι κάποιος προσφέρθηκε να παραχωρήσει αυτούς τους άρτους και τους ιχθύες. 

Κάποιος ενέργησε. Κάποιος έβαλε σε κίνηση ένα πνευματικό τροχό για να συνεχίσει μετά ο Χριστός με το θαύμα. Κάποιος έκανε μια μικρή θυσία. Έδωσε ότι είχε και δεν είχε, το ίδιο του το φαγητό που θα τον συντηρούσε για να μην πεινάσει. Κι αυτός ο κάποιος ήταν ένα παιδί. Στο Ιωάννης ς' 9 αποκαλύπτεται η ταυτότητα του μυστηριώδους δότη που δεν φαινόταν στα άλλα ευαγγέλια. 

Ας σκεφτούμε την πιθανή σκηνή. Μπορούσαν οι μαθητές δια της βίας να πάρουν τα ψωμιά και τα ψάρια από το παιδί; Μάλλον όχι. Το εδάφιο στον Ιωάννη δεν αναφέρει αν ζητήθηκε η άδεια των γονέων του παιδιού επίσης. Άρα είναι ασφαλές να εικάσουμε ότι το ίδιο το παιδί παραχώρησε το φαγητό του. 

Τι χρειάστηκε λοιπόν για να συντελεστεί ένα μεγάλο θαύμα; Η θυσία ενός μικρού παιδιού. Η έμπρακτη προσφορά ενός παιδιού το οποίο μάλλον δεν είχε πλήρη συναίσθηση πως σαν παιδί που ήταν το φαγητό του ήταν απαραίτητο περισσότερο από ότι των ενηλίκων. Όμως ο αυθορμητισμός του ή η απλοϊκή παιδική του ψυχή το έσπρωξαν να παραχωρήσει κάτι που με τη λογική έπρεπε να κρατήσει, το φαγητό του.

Πολλές φορές για να γίνει κάποιο θαύμα, για να λυθεί μια παρεξήγηση, για να κρατήσει μια αγάπη, για να συγχωρεθεί μια αμαρτία, χρειάζεται κάποιος με αγνή ψυχή να παραχωρήσει κάτι. Να το θέσει στα πόδια του Χριστού πιστεύοντας ότι Αυτός δύναται να πολλαπλασιάσει την προσφορά. Είναι δουλειά του Χριστού μετά να κάνει το θαύμα. Είναι η ειδικότητά του να αποδεικνύεται Κύριος και Θεός. Σε μας ανήκει όμως η μικρή θυσία. Τα 5 ψωμιά και τα 2 ψάρια.

Για να γίνει όμως η θυσία χρειάζεται παιδική ψυχή. Αγνή προσφορά που δεν λογαριάζει τι κάνει να πάρει πίσω ή που προσφέρει για να φανεί στους άλλους. Και μερικές φορές χρειάζεται ίσως να στερηθούμε κάτι από αυτά που θεωρούμε σημαντικά για να γίνει το θαύμα. 

Ο Θεός μάλλον δε θα μας ζητήσει να μείνουμε νηστικοί για να ταΐσουμε κάποιον άλλο. Άν και η βοήθεια σε συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε ανάγκη είναι απαραίτητη, εν τούτοις οι μικρές μας θυσίες όταν απαιτηθούν μπορούν να βρουν πεδίο εφαρμογής σε δεκάδες περιπτώσεις. Ένας λόγος παρηγοριάς σε άρρωστο, μια καλή κουβέντα σε πικραμένο, ένα χαμόγελο στον κατηφή, μια αγκαλιά στον απελπισμένο, ένα δάκρυ στον πληγωμένο στην ψυχή. Κάθε τι μικρό και ίσως ασήμαντο προσμετράται πολλαπλάσια στα "κιτάπια" του ουρανού και απελευθερώνει δυνάμεις ευλογίας στη γη.

Είθε να έχουμε παιδική καρδιά και την κατάλληλη στιγμή να δώσουμε το ελάχιστο για να το κάνει ο Χριστός μέγιστο.

"Eξεύρομεν ότι πάντες έχομεν γνώσιν, η γνώσις όμως φυσιοί, η δε αγάπη οικοδομεί"

A' Κορινθίους η' 1

Ο Απόστολος Παύλος ήταν εξαιρετικός στο πεδίο των γνώσεων. Μαθήτευσε στα πόδια του θρυλικού νομοδιδάσκαλου Γαμαλιήλ, ήταν άμεμπτος στα θρησκευτικά του καθήκοντα και από ζήλο....άλλο τίποτα. Ήταν θρησκευτικά φανατικός με αυτό τον ιδιάζοντα ακραίο Ιουδαϊκό φανατισμό ο οποίος θεωρούσε την τήρηση των γραφών μέχρι κεραίας ως απαραίτητη προϋπόθεση για την διατήρηση του έθνους του Ισραήλ. 

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι εκτός των τάξεων των γραμματέων, των Φαρισαίων, των ραββίνων και των ιερέων, οι υπόλοιποι μη κατέχοντες τις γνώσεις του Νόμου και των προφητών εθεωρούντο απλά αγράμματοι, άξεστοι και άνευ σημασίας. Για αυτό και η θρησκευτική αφρόκρεμα αρνήθηκε να δει το θαύμα που ο Χριστός έκανε στον τυφλό. Το μόνο που ξεστόμισαν ήταν το γεμάτο ειρωνία, "Εσύ γεννήθηκες στην αμαρτία και διδάσκεις εμάς;" (Ιωάννης 9:34). Η ενασχόλησή τους με τα ιερά κείμενα και την ερμηνεία τους δεν τους επέτρεψε να δουν το θαύμα αλλά μόνο το οτι αυτοί ήταν δίκαιοι και ο τυφλός αμαρτωλός.

Ο Παύλος λοιπόν, όντας βυθισμένος μέχρι την κορυφή σε αυτού του είδους τη θρησκευτικότητα, κατάλαβε αμέσως μόλις συνάντησε τον Ιησού ότι οι γνώσεις είναι μηδέν και ότι αξία πλέον έχει η αγάπη του Χριστού που τον έσωσε και τον κάλεσε.

Πράγματι, η αγάπη οικοδομεί. Χτίζει, αυξάνει, πληθύνει και φέρνει καρπό τεράστιο. Αγάπη ανυπόκριτη και αδελφική. Όχι θρησκευτική. Αδελφός δεν καλείται κάποιος που ανήκει στη σέκτα μας, στην εκκλησία μας, στο γκρουπάκι μας. Αδελφός δεν είναι αυτός που συμφωνεί μαζί μας και που όταν διαφωνήσει ή αλλάξει συνάθροιση τον θεωρούμε "πλανεμένο" ή "αποστάτη". Αδελφός σίγουρα δεν είναι όποιος συντρώγει μαζί μας σε αγάπες ή μεταλαμβάνει της θείας κοινωνίας.

Η αγάπη που είχε στο νου του ο Παύλος είναι καθαρά πνευματική. Και έγκειται στην κεντρική ιδέα ότι αγαπάμε διότι αγαπηθήκαμε. Αυτό και μόνο. Ελεούμε διότι ελεηθήκαμε. Συγχωρούμε διότι συγχωρεθήκαμε. Ευλογούμε διότι ευλογηθήκαμε. 

Ο Θεός....ο παρηγορών ημάς εν πάση τη θλίψει ημών, διά να δυνάμεθα ημείς να παρηγορώμεν τους εν πάση θλίψει διά της παρηγορίας, με την οποίαν παρηγορούμεθα ημείς αυτοί υπό του Θεού· διότι καθώς περισσεύουσι τα παθήματα του Χριστού εις ημάς, ούτω διά του Χριστού περισσεύει και η παρηγορία ημών.  Και είτε θλιβόμεθα, θλιβόμεθα υπέρ της παρηγορίας σας και σωτηρίας της ενεργουμένης διά της υπομονής των αυτών παθημάτων, τα οποία και ημείς πάσχομεν· είτε παρηγορούμεθα, παρηγορούμεθα υπέρ της παρηγορίας σας και σωτηρίας· και η ελπίς, την οποίαν έχομεν, είναι βεβαία υπέρ υμών·

Β' Κορινθίους Α' 4-6

Το συμπέρασμα λοιπόν βγαίνει αβίαστα. Μόνο αυτός που έχει λάβει συγχώρεση από το Χριστό και που Τον έχει αγαπήσει, μπορεί με τη σειρά του να προσφέρει αγάπη και οικοδομή. Αυτός που δεν έχει παρηγορηθεί, δεν μπορεί να παρηγορήσει. Το πολύ-πολύ να σου αραδιάσει ολόκληρη τη Βίβλο στον πόνο σου. Διότι αυτό ξέρει μόνο. Να είναι άτυπος θεολόγος. Να σκύψει στην πληγή σου όμως δύσκολο διότι πρέπει ο ίδιος να έχει καταλάβει τι εστί παρηγορία του Θεού.

Ο Παύλος αγάπησε τους Χριστιανούς μέσα από δύο βιώματα. Από την κλήση του Χριστού και από τα δικά του παθήματα. Άν δεν είχε πάθει, δεν επρόκειτο να έχει πατρική καρδιά. Θα περιδιάβαινε τις εκκλησίες και θα έκανε κηρύγματα, όπως κάνουν πολλοί.

Φυσικά και δεν είναι δυνατόν να ζητάμε τα τρομερά παθήματα του Παύλου για να γίνουμε σαν αυτόν. Αυτός είχε μοναδικό σταυρό, μοναδική αποστολή και μοναδική θέση στη Βασιλεία του Θεού. Μπορούμε όμως σίγουρα εμείς να πράξουμε το ελάχιστο για να οικοδομήσουμε τους αδελφούς μας.

Κάθε τι σε αυτή την κατεύθυνση μπορεί να φέρει πνευματική πρόοδο και ευλογία. Λίγες, μικρές θυσίες αγάπης από ελεημένους ανθρώπους. Ο ελεημένος παραμένει και ταπεινός. Ο θεωρών εαυτόν αναγεννημένο και πριγκηπόπουλο του ουρανού αραδιάζει εδάφια και δεν ασχολείται με πολλά άλλα.

Είθε να γίνουμε ελεημένοι κι όχι θεολόγοι.