"Ηνοίχθη εις εμέ θύρα εν Κυρίω"

Β' Κορινθίους β' 12

Ο απόστολος Παύλος, ο απόστολος των εθνών, έπαιξε τεράστιο ρόλο στη διάδοση του Ευαγγελίου στο μη Ιουδαϊκό κόσμο. Ήταν ειδικά επιλεγμένος από το Θεό για να μεταφέρει τα νέα της σωτηρίας προς αυτούς που οι Ιουδαίοι θεωρούσαν "εθνικούς", δηλαδή αποξενωμένους από το Θεό, ειδωλολάτρες, καταδικασμένους στην απώλεια των ψυχών τους. 

Το εκπληκτικό όμως στις περιοδείες του Παύλου είναι πως δεν έπαιρνε σβάρνα όλα τα κράτη, κάθε πόλη και χωριό. Πήγαινε εκεί που ο Θεός του έλεγε και εκεί που το Άγιο Πνεύμα τον καλούσε. Με αυτό τον τρόπο ήλθε και στη Μακεδονία, κατευθύνθηκε στην Κόρινθο, στην Κρήτη, κλπ. Ο Θεός έστελνε ένα τρομερά σημαντικό για τα σχέδιά Του άνθρωπο σε ειδικές αποστολές. προσχεδιασμένες και επιμελημένες από το Άγιο Πνεύμα.

Στο πιο πάνω εδάφιο ο Παύλος λέει πως πριν έλθει στη Μακεδονία, του ανοίχτηκε μια πόρτα στην περιοχή της Τρωάδας, εκεί που ήταν η αρχαία Τροία. Η πόρτα αυτή θα έμενε ανοικτή μέχρι ο Παύλος να ολοκλήρωνε το έργο του ευαγγελισμού στην περιοχή. Βεβαίως, η ανοικτή πόρτα σχεδόν πάντα σήμαινε αντιδράσεις από τους εχθρούς του Θεού και διωγμούς πάσης φύσεως εναντίον του Παύλου. Αυτά όμως δεν τον εμπόδιζαν να συνεχίζει το έργο του.

Προφανώς οι πλείστοι εξ ημών δεν είμαστε Παύλοι, ούτε έχει αξίωση από εμάς ο Θεός να περάσουμε αναρίθμητα βάσανα που ίσως να μην αντέχαμε, για να γίνουμε άγιοι του βεληνεκούς του Παύλου. Το μήνυμα όμως της ανοικτής θύρας ισχύει για όλους.

Άν αφήσουμε τις εγωϊστικές επιδιώξεις έξω από τις ζωής μας, αν παύσουμε να αποζητάμε με φθόνο πλούτη και δόξες που πολλοί αναζητούν, τότε πολύ πιθανό και με τη βοήθεια του Θεού να ανακαλύψουμε "πόρτες" ευλογιών.

Ποτέ το πολύ χρήμα και η μεγάλη δόξα δεν λειτούργησαν ωφέλιμα για τον άνθρωπο. Επειδή είμαστε πεπτωκυϊα φύση, ξεπεσμένη από τη δόξα του Θεού, δεν είμαστε σε θέση να διαχειριστούμε κοινωνική ισχύ, δόξα, δύναμη και πλούτη. Τουναντίον, συχνά αυτά παγιδεύουν τον άνθρωπο και τον κάνουν τύπο του Σατανά αντί τύπο του Χριστού. 

Στα μεγάλα ζητήματα της ζωής, εκεί που οι πόρτες μοιάζουν κλειστές, μπορούμε να στραφούμε στο Δημιουργό για να μας ανοίξει αυτός όσες κρίνει κατάλληλες για την ψυχή μας. 'Αλλωστε Αυτός είναι ο μόνος που έχει τη δύναμη να το κάνει χωρίς να ασχολείται με το πόσοι οι ποιοι είναι οι εχθροί μας και πόσο έντονα θέλουν το κακό μας. Άπαξ και Αυτός ανοίξει θύρα, αυτή δεν κλείνει.

Είθε να έχουμε σοφία να ζητάμε από το Θεό να ανοίγει τις πόρτες που θα μας ωφελήσουν και σε αυτή τη ζωή αλλά και στην αιώνια.

"Γνωρίζεις τους νόμους του ουρανού;"

Ιώβ λη' 33

Ο άνθρωπος μόλις τα τελευταία 400 χρόνια μπόρεσε να μάθει κάτι περισσότερο για το σύμπαν από ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί. Από το Γαλιλαίο και τον Κοπέρνικο μέχρι σήμερα, έγιναν βήματα ουσιαστικής παρατήρησης και θεώρησης του σύμπαντος που απείχαν τρομακτικά από τις δεισιδαιμονίες και τον παράδοξο τρόπο κατανόησης του μακρόκοσμου από τους αστρονόμους της αρχαιότητας. 

Σήμερα ξέρουμε πως η Γη είναι ένας απειροελάχιστος κόκκος άμμου σε μια διαρκώς κινούμενη θάλασσα γαλαξιών και πλανητικών συστημάτων. Οι σύγχρονοι αστρονόμοι μένουν έκθαμβοι κάθε φορά με τα μεγαλεία του σύμπαντος και αδυνατούν να πιστέψουν τις απίστευτες ποσότητες ενέργειας και δύναμης που αυτό κρύβει.

Ο Ιώβ, την εποχή που έπαθε τις τεράστιες δοκιμασίες του δεν ήξερε, όπως και όλοι οι σύγχρονοί του, τίποτα για την αληθινή δύναμη που κρατά το σύμπαν σε λειτουργία. Ακόμη και ο σοφότερος επιστήμων της γενιάς του δεν μπορούσε να διανοηθεί τι συμβαίνει στα πλανητικά νεφελώματα, στα άστρα που γίνονται σούπερ νόβες, τι είναι τα περιστρεφόμενα πάλσαρ, πως κινούνται οι πλανήτες και πως λειτουργεί η δύναμη της βαρύτητας.

Με την παρουσίαση των θαυμάσιων της φύσης, ο Θεός δεν ήθελε να κάνει επίδειξη δύναμης στον άρρωστο και τσακισμένο από τα προβλήματα Ιώβ. Δεν ήθελε να εξευτελίσει έναν πονεμένο άνθρωπο ο Κύριος λέγοντάς του πως "δεν ξέρεις τίποτα από τους νόμους της γης και του ουρανού". 

Πράγματι, στην κατάσταση του πόνου και της απελπισίας του, ο Ιώβ θα εντυπωσιαζόταν για τον Αρκτούρο και τον Ωρίωνα, αλλά πέραν τούτου δεν μπορούσε να καταλάβει πως θα έλυνε το πρόβλημά του ένας αστερισμός ή ένας νεοσσός κόρακα που δεν έχει να φάει και κράζει στο Θεό.

Για αυτό ο Θεός δεν έμεινε στην παρουσίαση των θαυμασίων Του. Δεν έκανε επίδειξη για να αποχωρήσει μετά αφήνοντας έναν αγαπητό Του δούλο να λιώνει από τη λέπρα. Για το Θεό μεγαλύτερη αξία έχει ένας Ιώβ παρά εκατομμύρια άστρα και γαλαξίες. 

Αυτό είναι ένα ακλόνητο αξίωμα της υπόστασης του Θεού. Αφού είναι ο χορηγός και η πηγή της ζωής, δεν είναι δυνατόν να μην ενδιαφέρεται για αυτήν, να μην πονά όταν ένας άνθρωπος ταλαιπωρείται. 

Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι δεν στρέφονται σε Αυτόν όταν ταλαιπωρούνται και δεν ψάχνουν να Τον βρουν για να ζητήσουν μια εξήγηση, να κάτσουν μπροστά Του και να Του πουν "πες μου τι θες να κάνω για να Σε έχω και για να έχω αιώνια ζωή". Αυτή είναι η λαχτάρα του Θεού για τους ανθρώπους, να τους δει να έρθουν και να Τον ζητήσουν. 

Ο Ιώβ είχε πολύ αίσιο τέλος όπως ξέρουμε. Έκανε άλλα παιδιά, τα πλούτη του διπλασιάστηκαν, η αρρώστια του εξαφανίστηκε και έζησε έκτοτε πολλά ήσυχα και γλυκά χρόνια με το Θεό.

Η θλίψη του τον έφερε στο σημείο να φωνάξει για τις αδικίες της ζωής. Όμως μέσα σε αυτή τη θλίψη ο Θεός του θύμισε να κοιτάξει τη φύση και τον ουρανό, να δει πως αν άψυχα ή έμψυχα δημιουργήματα είναι σε τάξη, τότε Αυτός μπορεί να επέμβει και να ελεήσει διότι τίποτα δεν είναι πέρα από τη δύναμή Του.

Ο ουρανός, το στερέωμα και η φύση πάντα μπορούν να μας θυμίζουν πως υπάρχει αγαθός Δημιουργός και Πατέρας πίσω από όλα αυτά και πως νοιάζεται για μας.