"Εστάθημεν γλυκείς εν τω μέσω υμών"

Α' Θεσσαλονικείς β' 7

Ο Χριστός είχε πολλές φορές κατακρίνει την κατήφεια και τη μιζέρια. Στο Ματθαίος ς' 16 θεωρούσε υποκριτές όσους νηστεύουν μεν αλλά το κάνουν σαν να ήταν σε κηδεία. Προφανώς βέβαια πολλές φορές η ζωή και οι δοκιμασίες θα μας φέρουν σε κατήφεια και θλίψη, ενίοτε δε και απογοήτευση και θα κλονίσουν την πίστη μας. 

Αυτό όμως που και ο Χριστός και ο Παύλος λένε είναι πως η ενασχόληση με τα πράγματα του Θεού δεν έχει ως κέντρο της την κακομοιριά και την καταχνιά αλλά τη γλυκύτητα και τη λάμψη στο πρόσωπο.

Εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς, μα γίνεται κάποιος να χαμογελά μονίμως; Όχι βέβαια. Ο Θεός ξέρει τις στιγμές της θλίψης μας. Ο Δαβίδ μα και ο ίδιος ο Χριστός έκραζαν στις στιγμές των δικών του ς θλίψεων. Αυτό όμως δεν εμπόδισε ποτέ ούτε το Δαβίδ ούτε και το Χριστό να χαρίζουν απλόχερα την ανθρωπιά και τη βοήθεια όπου χρειαζόταν.

Αυτό το δώρο σίγουρα χαρίζεται από το Πνεύμα του Θεού. Δεν μπορεί κάποιος να χαρίσει γλυκύτητα αν δεν την έχει ο ίδιος στην καρδιά του. Ούτε εν μέσω δοκιμασιών μπορεί κάποιος να πει "δόξα στο Θεό" αν δεν έχει πάρει δύναμη εξ' ύψους.

Στις μέρες μας γενικά η γλυκύτητα απουσιάζει από τις εκκλησίες. Αντί αυτού του θείου δώρου βλέπει κανείς πρόσωπα σκυθρωπά λες και τους έχουν στερήσει κάθε χαρά στη ζωή ή ακόμα και το ανάποδο, πρόσωπα χαρούμενα και γεμάτα ζωντάνια που όμως στην πρώτη ευκαιρία αντί για γλυκύτητα θα βγάλουν χολή και κακία.

Ο Παύλος μπορούσε να ομολογήσει παρρησία πως δεν ήταν καθόλου γλυκός πριν γνωρίσει το Χριστό. Τουναντίον έπνεε μένεα κατά των Χριστιανών και θα τον χαρακτήριζε κανείς ακόμη και αιμοδιψή αφού ήταν παρών στο λιθοβολισμό του Στέφανου ως μάρτυρας και ουδόλως συγκινήθηκε από τον τραγικό και αργό θάνατο του πρωτομάρτυρα. 

Αυτός ο ίδιος λοιπόν μετεστράφη εντελώς και μάλιστα τόσο ριζικά που έφτασε στο σημείο να θεωρεί τον εαυτό του τροφό, παραμάνα, για τους αδελφούς του. Όχι απλά αγαπούσε τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τους πιστούς αλλά τους φρόντιζε σαν πατέρας, μητέρα και παιδαγωγός ταυτόχρονα. Αυτή η γλυκιά καρδιά ήταν το αποτέλεσμα της αναγέννησης που ο ίδιος υπέστη.

Ιδού λοιπόν ένα από τα χαρακτηριστικά ενός αναγεννημένου Χριστιανού. Η γλυκύτητα της ψυχής και του προσώπου. Ίσως όχι πάντα και σίγουρα όχι υπό όλες τις συνθήκες. Αλλά σίγουρα στην κατάλληλη στιγμή αυτή η γλυκύτητα θα έρθει και θα απαλύνει τον πόνο, τις έριδες και τις διχοστασίες. 

Είθε να την αποκτήσουμε όλοι.

"Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου"

Λουκάς κγ' 42

Τα λόγια του ληστή στο σταυρό έχουν μείνει ανά τους αιώνες ως δείγμα πίστης και σωτηρίας που περιμένει τον κάθε άνθρωπο μέχρι την τελευταία του αναπνοή να δεχτεί το μέγα δώρο της αιώνιας ζωής.

Αξίζει όμως να μείνουμε στο νόημα των λόγων του ληστή. Kατάλαβε από τη μια τη δική του ασημαντότητα και ανάγκη για μια ζωή καλύτερη από αυτή που είχε ζήσει και αναγνώρισε από την άλλη τον Ιησού ως ικανό να του παρέχει μια τέτοια σωτηρία, μια ζωή χωρίς τέλος και βάσανα.

Μνήσθητί μου Κύριε λοιπόν. Θυμήσου με. Μα είχε ανάγκη άραγε ο Χριστός να θυμάται ποιοι τον αγάπησαν όσο ήταν στη γη; Χρειαζόταν ειδική υπενθύμιση για το πόσοι Τον πίστεψαν, πόσοι Τον αγνόησαν, πόσοι Τον πρόδωσαν;

Όχι. Όμως ο ληστής δεν το είδε καθόλου έτσι. Άν και στην καρδιά του ήταν πεπεισμένος πως ο σταυρωθείς δίπλα του δεν ήταν ένας κακούργος αλλά ο Αμνός του Θεού, αισθάνθηκε την ανάγκη στην αγωνία αυτή που περνούσε του μαρτυρικού σταυρικού θανάτου να εκφράσει αυτό που έβλεπε η ψυχή του : τον αληθινό Βασιλέα των Βασιλέων και Κύριο των κυριευόντων που με ένα Του λόγο θα μπορούσε να σώσει την ψυχή του από τον αιώνιο χαμό. Αντί να ζητήσει την πρόσκαιρη ελευθερία του για να συνεχίσει να ζει σε μια ανώφελη ζωή όπως έκανε ο άλλος ληστής, προτίμησε να δει ρεαλιστικά την κατάσταση και να στραφεί στην αιώνια και αληθινή ζωή.

Κι εμείς στη δική μας ζωή μέσα στις δοκιμασίες και προβλήματα πολλές φορές θα χρειαστεί να σκεφτούμε το δώρο της αιώνιας ζωής για να πάρουμε κουράγιο. Κάποιες στιγμές ίσως κι εμείς πούμε "θυμήσου με κι εμένα, Κύριε". Όχι γιατί ξεχνά ο Θεός, αλλά γιατί εμείς βλέπουμε την αιώνια ζωή πιο σημαντική από τη φθοροποιό και εφήμερη ζωή στη γη. Αυτό το "Μνήσθητι" είναι κάτι που μπορεί να μας κρατά σε "σύνδεση" με τον ουρανό. Μνήσθητι λοιπόν Ιησού Χριστέ. Δεν είμαι δίκαιος, δεν είμαι ημίθεος, δεν είμαι παντοδύναμος. Είμαι ένας απλός άνθρωπος που έχει ανάγκη να λυτρωθεί η ψυχή του.

Μνήσθητι, Ιησού Χριστέ διότι εσύ έχεις τα κλειδιά του Άδη και του θανάτου, είσαι ο ζων και έγινες νεκρός και ζεις εις τους αιώνες. Δεν έχουμε πουθενά αλλού να πάμε και κανένα άλλο να μας προστατεύσει. Σε αναγνωρίζουμε Βασιλέα που έχεις βασιλεία αιώνια που δε θα φθαρεί ποτέ. Και σε αυτή ποθούμε να κατοικίσουμε. Θυμήσου μας λοιπόν όχι επειδή ξεχνάς αλλά επειδή εμείς πρέπει να πείσουμε τον εαυτό μας πως δεν ξεχνάς. 

Και όπως ο ληστής, έτσι κι εμείς θα βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο με το βασιλιά μας στην βασιλεία της χαράς.

"Οι δε εκραύγασαν· Άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν"

Ιωάννης ιθ' 15

Η ώρα η μεγάλη των παθών του Χριστού είχε σημάνει. Ο Ιουδαϊκός όχλος, παρακινούμενος από  την ιερατική τάξη και τους σπόρους του εθνικισμού, ζήτησε από τον Πιλάτο τη σταύρωση του Χριστού παρόλο που ουδείς κατάφερε να βρει κάτι μεμπτό απέναντί Του. 

Το ρήμα "αίρω" που χρησιμοποίησαν οι Ιουδαίοι, ήταν τυπικό της σταυρώσεως. Ο μελλοθάνατος σηκωνόταν από τη γη, εκρεμάτο στο σταυρό και υπέφερε μαρτυρικό θάνατο. Άρον, άρον, λοιπόν. Σήκωσέ τον, Πιλάτε. Δεν αξίζει να πατά στη γη αυτός που κάνει τον εαυτό του γιο του Θεού. Αυτό ήταν το πνεύμα μίσους προς το Χριστό.

Άθελά τους όμως, όπως έγινε σε όλη τη ζωή του Χριστού, έτσι και τώρα προφητείες εκπληρώθηκαν: "Από καταθλίψεως και κρίσεως ανηρπάχθη· την δε γενεάν αυτού τις θέλει διηγηθή; διότι εσηκώθη από της γης των ζώντων"  (Ησαϊας νγ' 8). Εσηκώθη, μας λέει ο Ησαϊας. Το κείμενο των Εβδομήκοντα είναι ακόμη πιο αποκαλυπτικό : "οτι αιρεται απο της γης η ζωη αυτου". Η ίδια ακριβώς λέξη. Ήρθη το σώμα του Χριστού. Απεκόπη, αλλά και ανυψώθη. 

Ο Σατανάς και όλες του σκότους οι δυνάμεις υπέθεσαν πως το "Άρον", θα σήμαινε, "τελείωσέ Τον". Ω του θαύματος όμως το ακριβώς ανάποδο συνέβη. Αντί με το σταυρικό θάνατο να τελειώσει η ζωή του Χριστού και η αποστολή του, η ανύψωση του Υιού πλέον έφτασε στους ουρανούς.

"Διά τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν και εχάρισεν εις αυτόν όνομα το υπέρ παν όνομα, διά να κλίνη εις το όνομα του Ιησού παν γόνυ επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων". (Φιλλιπησίους β' 9-10)

Πλέον ο Χριστός με την ανάστασή Του έγινε η κορυφή των πάντων, ο τιμιότερος των τιμίων και ο μέγας αρχιερέας, παράκλητος και κριτής κάθε ανθρώπου και αγγέλου.

Η ίδια ακριβώς μοίρα περιμένει και όσους σε αυτή τη ζωή διώκονται και ταλαιπωρούνται από πάσης φύσης δοκιμασίες. Η πίστη στο Χριστό θα εξασφαλίσει με βεβαιότητα την ύψωση στην ουράνια βασιλεία και τις μεγάλες τιμές που περιμένουν όσους αγάπησαν τον Ιησού. 

Μα και σε αυτή τη ζωή το χέρι του Χριστού θα κρατά όσους διάλεξαν να Τον κρατούν στην καρδιά τους μέσα στις ύβρεις, στην απιστία και τη χλεύη. Έτσι, μια μέρα η αναχώρησή μας από τη γη θα είναι ένα βήμα ανόδου και δόξας προς την αγκαλιά του Ιησού.