"Εις βοσκάς χλοεράς με ανέπαυσεν"

Ψαλμός κγ' 2

Ο Δαβίδ ξεκινά αυτόν τον πασίγνωστο Ψαλμό με το " Ο Κύριος είναι ο ποιμήν μου". Ο ίδιος ο Δαβίδ ήταν βοσκός και το επάγγελμά του απόλυτα συνηθισμένο στην εποχή του. Ήξερε ο Δαβίδ πως ο ποιμένας φροντίζει τα πρόβατά του. Τα προσέχει από τους κινδύνους και μεριμνά για την καλή τους υγεία.

Αξίζει λίγο να σταθούμε στο εδάφιο που μας απασχολεί σήμερα. Λέει, σε χλοερές βοσκές με ανάπαυσε. Υπάρχει κάτι που αξίζει να σκεφθούμε για λίγο. Δε λέει "σε πράσινες βοσκές με πήγε να φάω", αλλά "με ξεκούρασε". Έχει τεράστια διαφορά αυτό. Προφανώς τα λιβάδια που ο Ποιμήν ο καλός πάει τα πρόβατά Του δεν είναι απλά για να φάνε, αλλά για να ξεκουραστούν.

Η μέριμνα του Θεού δεν είναι μόνο να ακούσουμε κάποια λόγια της Αγίας Γραφής και να πούμε ένα "Αμήν". Ο λόγος του Θεού και το έργο του Πνεύματος δεν είναι σίγουρα μόνο να μας δώσει ορισμένες διδασκαλίες και θεολογικές αναλύσεις. 

Ο Χριστός δεν σταυρώθηκε για να γίνουμε θεολόγοι, θρησκόληπτοι ή φανατικοί. Η Χριστιανική διδασκαλία ποτέ δεν είχε σκοπό να κάνει τον άνθρωπο "παπαγάλο" θρησκευτικών εννοιών. Όσοι μετά από χρόνια ενασχόλησής τους με τα πνευματικά έγιναν απλά "μαγνητόφωνα" της Αγίας Γραφής σίγουρα δεν φέρθηκαν από το Χριστό σε βοσκές χλοερές.

Αντίθετα, όσοι με τη θέλησή τους ζήτησαν αγάπη, σοφία, σύνεση, όσοι επεδίωξαν να γνωρίσουν τα βάθη της καρδιάς του Χριστού και όχι τη γνώση και τον κακώς εννοούμενο ζήλο, αυτοί είναι βέβαιο πως μέσα στην προσευχή τους, μέσα στη μελέτη τους, μέσα στο πρωϊνό το αγέρι και στην αύρα της θάλασσας θα γεύτηκαν κάτι από την ανάπαυση του Πνεύματος. Μια ανάπαυση όχι μυστικιστική, χωρίς φωτοστέφανα κι οράσεις, αλλά με τη βαθιά πεποίθηση πως αυτό πράγματι αναζητά η ψυχή τους, την παρουσία του Θεού, την ήσυχη αυτή σιγουριά της Πατρικής αγκαλιάς.

Μέσα στη ζωή και στα προβλήματα, η χάρη του Θεού μπορεί να θρέψει την ψυχή και να την κάνει να καθίσει ήσυχα στα πόδια Του, όπως η Μαρία η αδελφή της Μάρθας (Λουκάς ι' 38-42) που διάλεξε την ανάπαυση της ψυχής της από την καθημερινή ρουτίνα.

Καλή ανάπαυση λοιπόν στα χλοερά λιβάδια του Καλού Ποιμένα!

"Ως δένδρον πεφυτευμένον παρά τους ρύακας των υδάτων"

Ψαλμός α'3

Ο ψαλμωδός στον πρώτο κιόλας ψαλμό μιλά για τις 2 μεγάλες κατηγορίες ανθρώπων. Τους ευσεβείς και τους ασεβείς. Ξεκαθαρίζει πως κανένας δε γεννήθηκε ευσεβής ή ασεβής επίσης. Αλλά τα πάντα είναι θέμα απόφασης και επιλογής της καρδιάς. Ο μεν ευσεβής διαλέγει να μελετά το νόμο του Θεού, επιθυμεί να εξερευνήσει την καρδιά του Θεού και έχει μεγάλη ευχαρίστηση στο να αποζητά το Δημιουργό του, ο δε ασεβής αρέσκεται να κάθεται και να χλευάζει τους πάντες, Αμφισβητεί και εναντιώνεται σε κάθε τι που δεν εγκρίνει η σκοτεινή του καρδιά. Θεωρεί εαυτόν μικρό θεό, ικανό να κάνει ο,τι θέλει. Κανείς δεν τον ελέγχει και βάζει πάνω από όλα το δικό του συμφέρον και τη δική του γνώμη που δεν σηκώνει αμφισβητήσεις.

Μια εικόνα όμως του πρώτου Ψαλμού αναιρεί τα πάντα. Ο δίκαιος, αυτός που στηρίζεται στο Θεό, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να απλώνει τις ρίζες της ψυχής του σε ζωντανά νερά, σε αιώνιες και αστείρευτες πηγές. Ξέρει τι έχει ανάγκη η καρδιά του και το αποζητά. Μέρα με τη μέρα απλώνει τις ρίζες του όλο και βαθύτερα ωθούμενος από μια ανάγκη χορτασμού της ψυχής, όπως το δέντρο ψάχνει να βρει νερό στο έδαφος.

Το αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας είναι διπλό: Όχι μόνο ζει το δέντρο αλλά και με το νερό αυτό αρχίζει και αποδίδει τον καρπό του στον καιρό του. Γίνεται παραγωγικό, ωφέλιμο, θαλερό και γεμάτο ενέργεια. 

Έτσι είναι το νερό που δίνει ο Χριστός. Στη Σαμαρείτισσα είχε πει, 

"...όστις όμως πίη εκ του ύδατος, το οποίον εγώ θέλω δώσει εις αυτόν, δεν θέλει διψήσει εις τον αιώνα, αλλά το ύδωρ, το οποίον θέλω δώσει εις αυτόν, θέλει γείνει εν αυτώ πηγή ύδατος αναβλύζοντος εις ζωήν αιώνιον"

(Ιωάννης δ'14)

Ευτυχισμένος λοιπόν είναι ο άνθρωπος που ζητά να "ριζώσει" στα νερά του Χριστού. Η ζέστη, η ξηρασία και οι κίνδυνοι δεν θα το απειλήσουν. Αλλά θα έχει καρπό να ταϊσει και άλλους ανθρώπους. Και την αιώνια ζωή δική του, αναφαίρετη.

"Στενή είναι η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η φέρουσα εις την ζωήν"

Ματθαίος ζ' 14

Εκ πρώτης όψεως το γνωστό εδάφιο μοιάζει πλήρως άδικο για τον άνθρωπο. Η ζωή είναι γεμάτη αδικίες, πόνο, ασθένειες, ανέχειες και απογοητεύσεις. Δεν θα πρέπει να υπάρχει άνθρωπος ο οποίος να μην ονειρευόταν διάφορα στην παιδική του ηλικία και να μην του βγήκαν άλλα στην ενήλικη ζωή. Πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις ο άνθρωπος θα βιώσει προδοσία, αδιαφορία, μίσος, αχαριστία, ασθένεια και θλίψη στη ζωή του. 

Κάποιος λοιπόν θα αναρωτιόταν εύλογα, εξ αρχής, τι εννοεί ο Χριστός με αυτό το εδάφιο. Και ποιο το νόημα να ασχοληθεί κανείς με το Χριστό ή το Ευαγγέλιο ή την προσευχή αν από τις ήδη υπάρχουσες θλίψεις αρχίσουμε να αραδιάζουμε κι άλλες που βρίσκονται στο δρόμο της αιώνιας ζωής. Και επιτέλους γιατί θα πρέπει να εξοντωθεί στη γη ο άνθρωπος για να πάει στον ουρανό;

Προφανώς ο Θεός που πάντα μιλά με πνεύμα Πατέρα και καρδιά γεμάτη αγάπη, κάτι άλλο θα θέλει να πει στο εδάφιο που αναλύουμε. Και αυτό το άλλο είναι πασιφανές αν σκεφτούμε την ίδια τη ζωή του Χριστού. Ο οποίος δεν καλοπέρασε στη ζωή αυτή. Λοιδορήθηκε, προδόθηκε, ξεχάστηκε, πόνεσε και πέθανε. 

Και ποιος ζητά να γίνει σαν το Χριστό; Μεγάλο το τίμημα και ουδείς έχει τη δυνατότητα να έχει τη θεότητα μέσα του στην πληρότητα που την είχε ο Χριστός. Λίγοι έχουν τόσο Πνεύμα Άγιο για να συγχωρούν 490 φορές τη μέρα τον αδελφό τους ή τη δύναμη να ανασταίνουν νεκρούς. 

Και αυτό όμως το ξέρει η πατρική καρδιά του Θεού. Γνωρίζει τη σχέση μας με την αμαρτία και την αδυναμία μας. Όμως ο δρόμος ο στενός και η δύσβατη πύλη έχουν να κάνουν με την από Θεού δύναμη να γινόμαστε σιγά - σιγά σαν το Χριστό. Ακόμη και στο δέκα τοις εκατό να Του μοιάσουμε, πάλι η ζωή μας θα είναι εντελώς διαφορετική. Ακόμη και ένα τοις εκατό αν συγχωρούμε όσους μας πείραξαν, αν ελάχιστα προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε παραπάνω, να κάνουμε το επιπλέον μίλι (Ματθαίος ε' 41), να κάνουμε μια μικρή ακόμη θυσία και μια ακόμη προσευχή για τον πονεμένο, μια ακόμη υπηρεσία για αυτόν που τη χρειάζεται, να ζητήσουμε μια ακόμα συγνώμη εκεί που φταίξαμε, τότε θα έχουμε κάνει μεγάλα βήματα προς την αιώνια ζωή.

Όχι πως δικαιώνεται ο άνθρωπος με τα έργα ή τη φιλανθρωπία. Αλλά με την πίστη στο Χριστό και τη συμμαρτυρία των έργων, η πύλη της Άνω Ιερουσαλήμ θα ανοίξει διάπλατα.

Κι εδώ ακριβώς είναι η "τεθλιμμένη οδός". Η συγχώρεση όταν χρειαστεί, η συγνώμη όταν απαιτηθεί, η παραπάνω θυσία για τον αδελφό μας, η ενασχόληση με μια κατ' ανθρώπους άχαρη και οδυνηρή υπηρεσία προς όσους έχουν ανάγκη, η διδαχή και στήριξη των ψυχών, όλα αυτά δεν είναι ευχάριστα αλλά δύσκολα. Και συν τοις άλλοις πρέπει να ζητάμε και τον καθαρισμό των δικών μας αμαρτιών κάθε μέρα. 

Όμως έτσι, με αυτή την κατά τα φαινόμενα δύσκολη ζωή, το Πνεύμα του Θεού θα έρχεται με ανέμους ουράνιας γαλήνης, με αύρες θεϊκής χαράς και με πνευματικό νερό τη στιγμή που ο βαδίζων την πλατιά οδό δεν θα έχει τίποτα να θρέψει την ψυχή του. Ο Χριστός θα παίρνει αυτόν τον δούλο που θα κάνει τον κόπο της εργασίας και της θυσίας και θα τον αναπαύει σε χλοερές βοσκές, όπως και ο ίδιος ξεκουραζόταν από τον Πατέρα Του όσο ήταν στη γη. 

Στενή λοιπόν η οδός και με θλίψεις, αλλά με σίγουρη πνευματική στήριξη και δύναμη από το Θεό που τιμά πολλαπλάσια όσους προσπαθούν να βαδίσουν στα ίχνη του Μονογενούς Του Υιού.

"Και είπεν ο καθήμενος επί του θρόνου· Ιδού, κάμνω νέα τα πάντα."

Αποκάλυψη κα' 5

Συχνά πυκνά βομβαρδιζόμαστε με τη "μαγική" λέξη "Νέο". Νέο έτος, νέες ελπίδες και προσδοκίες, νέα σχέδια και όνειρα. Μα και στον καταναλωτικό μας κόσμο η λέξη αυτή είναι πανταχού παρούσα. "Νέο" προϊόν, "νέο" μοντέλο αυτοκινήτου, "νέο" φάρμακο, "νέα" εκπομπή στην τηλεόραση, παντού "νέα" και "καινούργια". Μα και στο ψυχολογικό κομμάτι ακούμε συνεχώς για "ανανέωση", "αναζωογόνηση" και παρεμφερή σλόγκαν που ελπίζουν να κάνουν τον άνθρωπο να νιώσει διαφορετικός και "φρέσκος".

Η έμφαση αυτή στο νέο και την ανανέωση δεν είναι τίποτα άλλο από μια αγωνιώδης κραυγή της  ανθρώπινης ψυχής στην προσπάθειά της να ζήσει για πάντα, να δημιουργήσει και να διασκεδάσει την πλήξη της από την έλλειψη του Θεού στη ζωή της.

Επειδή όλοι μας ζούμε σε ένα τέτοιο κόσμο αποξενωμένο από το Θεό, πολλές φορές αναζητούμε κάτι το νέο, το διαφορετικό, να μας δώσει ζωντάνια, ελπίδα, παρηγοριά. 

Ο Θεός ήξερε από την ημέρα της πτώσης του ανθρώπου πως η εγκατάλειψη της θείας παρουσίας ισοδυναμεί με την αναζήτηση λάκκων στην έρημο για να ξεδιψάσει η ψυχή:

"...εμέ εγκατέλιπον, την πηγήν των ζώντων υδάτων, και έσκαψαν εις εαυτούς λάκκους, λάκκους συντετριμμένους, οίτινες δεν δύνανται να κρατήσωσιν ύδωρ".

(Ιερεμίας β'13)

Κάθε τι λοιπόν που ο άνθρωπος βαφτίζει "νέο" υπόκειται στην κατάρα της φθοράς και γρήγορα φθείρεται, παλιώνει, λησμονείται. Ακόμη κι αυτά που η ανθρωπότητα θεωρεί κλασικά και διαχρονικά, θα υποστούν την ανελέητη φθορά του χρόνου και της λήθης. Ο Πέτρος γλαφυρά τονίζει πως, ".....πάσα δόξα ανθρώπου ως άνθος χόρτου. Εξηράνθη ο χόρτος, και το άνθος αυτού εξέπεσεν. Ο λόγος όμως του Κυρίου μένει εις τον αιώνα"  (Α' Πέτρου α' 24-25).

Αυτός ο ίδιος Θεός, η πηγή της ζωής της ανεξάντλητης και της απόλυτης ευτυχίας, θα έρθει η ώρα που θα διατάξει το τέλος της Δημιουργίας όπως το ξέρουμε σήμερα. Κατόπιν, θα παρουσιάσει τη νέα Του δημιουργία που θα είναι ουράνια και στην οποία δεν θα υπάρχει φθορά. Διότι ότι ο Θεός δημιουργεί "Νέο", δεν φθείρεται αλλά μένει για πάντα. Και αυτή η Νέα δημιουργία, η Άνω Ιερουσαλήμ, θα είναι το δοξασμένο κατοικητήριο όσων πίστεψαν στη θυσία αγάπης του Ιησού Χριστού. Είθε να καταντήσουμε να εισέλθουμε στις πύλες της αγίας πόλης.