"Τις Θεός όμοιός σου, συγχωρών ανομίαν;"

Μιχαίας ζ'18

Πολύς κόσμος έχει σχηματίσει την εντύπωση πως ο Θεός είναι μνησίκακος. Πως ενδεχομένως κάθεται σε ένα θρόνο και σημειώνει αμαρτίες για να κρίνει. Άν και δίκαιος και κριτής όσων εσκεμμένα Τον αγνοούν διαπράττοντας αμαρτίες, η φύση του Θεού δεν είναι τιμωρητική.

Σε αυτό συνηγορεί η ίδια η δημιουργία. Ο πλανήτης δόθηκε προς κατοίκηση και τροφή των ανθρώπων. Ανεξάρτητα από τις αδικίες των ίδιων των ανθρώπων, η Γη υπερ-επαρκεί για να ζήσει αναρίθμητες γενιές ανθρώπων και άλλων έμβιων οργανισμών.

Η ίδια η δυνατότητα του ανθρώπου να δημιουργεί οικογένεια, φίλους, κοινωνικότητα και εξάσκηση των δεξιοτήτων και ταλέντων του είναι ένα ακόμη στοιχείο της χάρης του Θεού που έπλασε ένα πλάσμα με ευφυϊα και δυνατότητα δημιουργίας και εξέλιξης.

Όμως, η  μεγαλύτερη απόδειξη της μη διάθεσης τιμωρίας του Θεού είναι ο Ιησούς Χριστός. Η σταυρική Του θυσία εξάλειψε το "χρεόγραφο" της αμαρτίας άπαξ και διαπαντός. Τώρα πλέον, όποιος στρέφεται στο Χριστό είναι δικαιωμένος από κάθε αμαρτία. Η δικαιοσύνη του Ιησού καλύπτει την ανομία των ανθρώπων.

Ακόμη και όταν ο κάθε ένας αμαρτήσει λόγω πολυποίκιλων δυσκολιών και εξελίξεων της ζωής, ο Θεός αναγνωρίζει το πρόβλημα και ζητά από τον άνθρωπο να Τον εκζητήσει για να ελεηθεί.

Έτσι, ο δικαιωμένος άνθρωπος μπορεί με τη σειρά του να συγχωρέσει άλλους ή να κάνει έργα μετανοίας που θα απαλύνουν τον πόνο όσων έβλαψε. Δηλαδή, η συγχώρεση του Θεού λειτουργεί πολλαπλασιαστικά στην ανθρώπινη ζωή και περνάει μέσω αυτού που έχει συγχωρεθεί στις ζωές των άλλων ανθρώπων. Δι' αυτής της οδού εξαλείφονται εκδικήσεις, μίση, φθόνοι και διχοστασίες και εμπεδώνεται η ειρήνη και η αγάπη.

Για αυτό είναι κρίσιμη η στροφή στο Θεό και η πεποίθηση της συγχώρεσης. Να είμαστε σίγουροι πως δεν υπάρχει περίπτωση να μη συγχωρέσει ο Θεός αφού το αίμα του Χριστού καλύπτει κάθε ανομία ενώ δεν είναι στις προθέσεις του Δημιουργού μας η διαιώνιση παθών και εχθροτήτων αλλά η νίκη της ειρήνης και της συμφιλίωσης. Αυτά συμβαδίζουν με την ίδια τη φύση του Θεού.

Ας θυμόμαστε όλα αυτά στην καθημερινή ζωή για να έχουμε ειρήνη με Αυτόν και μεταξύ μας. 

"Λύχνος εις τους πόδας μου είναι ο λόγος σου"

Ψαλμός ριθ' 105

Η ζωή αυτή συχνά ζητά απαντήσεις σε μύρια ερωτήματα. Από το "γιατί υπάρχω" μέχρι το "γιατί με βρήκε αυτό το κακό" ή "γιατί αυτός περνά καλά κι εγώ όχι". 

Ο άνθρωπος ανά τους αιώνες με τις διάφορες θρησκείες και φιλοσοφίες πλησίασε αρκετά κοντά στο να δώσει λύση στα ερωτήματα αυτά, αλλά πάντοτε έχανε τα τελευταία "σκαλιά" της αποκάλυψης της ζωής και της δικαιοσύνης.

Η Βίβλος όμως ήταν και παραμένει το σημείο αναφοράς για την εξεύρεση απαντήσεων. Μιλά για την αιώνια ζωή, για τη βεβαιότητα της σωτηρίας δια της πίστης στον αναστάντα Χριστό και για τη σίγουρη δικαιοκρισία του Θεού όταν θα έρθει η στιγμή της κρίσης ζώντων και νεκρών.

Κάποιος θα ρωτούσε, "καλά όλα αυτά. Για το καθημερινό όμως υπάρχουν απαντήσεις; Για τα απλά βιωτικά θέματα, για τις μικρές αμαρτίες και αδικίες, για τον προορισμό της ζωής του κάθε ενός;". 

Η Αγία Γραφή δεν είναι βιβλίο προσωπικής μελλοντικής πληροφόρησης για τον εκάστοτε άνθρωπο. Δίνει τα βασικά στοιχεία της σωτηρίας και προτρέπει τον άνθρωπο να ζητά συγχώρεση από το Θεό και να πράττει καρπούς μετανοίας, όσο είναι δυνατόν. Δεν δικαιώνεται ο άνθρωπος δια των έργων αλλά τα έργα είναι κοσμήματα που θα ακολουθήσουν τον κάθε ένα στον ουρανό. 

Τουναντίον, ο Θεός επέτρεψε να γραφτεί η Βίβλος με τέτοιο τρόπο ώστε ο κάθε ένας, αφού τη διαβάσει, να στραφεί προσωπικά στον Ίδιο για περαιτέρω απαντήσεις. Δηλαδή, πλέον τα γραπτά πρέπει να φερθούν δια της προσευχής ή εσωτερικής ικεσίας στο Θεό και να ξεκινήσει μια πνευματική "συζήτηση" με το Δημιουργό.

Σε πολλές περιπτώσεις ο Θεός δεν θα μιλήσει απευθείας. Ο λόγος είναι απλός. Ο άνθρωπος δεν είναι άγγελος να βρίσκεται συνεχώς στην παρουσία Του. Ο βαθμός αγιοσύνης του Θεού δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να έχει εκτεταμένη επαφή μαζί Του αφού ο άνθρωπος καλείται να ζει σε ένα αμαρτωλό κόσμο. Η χαοτική διαφορά θα έκανε τον άνθρωπο να θελήσει να πάρει τα βουνά αντί να αντικρίζει τόση κακία στον κόσμο. 

Για να μην "τρελαθεί" λοιπόν ο άνθρωπος, ο Θεός επέλεξε ένα ήσυχο τρόπο δια του Αγίου Πνεύματος που με ανεπαίσθητες προσευχές και παρακλήσεις, βοηθά τον άνθρωπο να μετανοήσει και να κάνει καλά έργα. Συχνά οι περιστάσεις της ζωής είναι απαντήσεις σε αιτήματα προσευχής του ανθρώπου. Τα συμβάντα αποτελούν εργαλείο στο χέρι του Θεού προς ανταπόκριση στις εκκλήσεις του κάθε ενός.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι ο Λόγος του Θεού είναι πράγματι λυχνάρι στα πόδια μας και φως στα μονοπάτια μας. Αρκεί μετά την ανάγνωση να επέρχεται μυστική "συνομιλία" με το Δημιουργό μας ώστε να Του ζητούμε απαντήσεις στα προσωπικά μας ζητήματα και άφεση αμαρτιών εκεί που σφάλουμε.

Άρα, η Αγία Γραφή είναι η αρχική γνωριμία με το Θεό που καλεί μετά τον άνθρωπο να εκζητήσει εγκαρδίως τον αγαθοποιό Κύριο και να πειραματιστεί μαζί Του. Αυτό μεταξύ άλλων εμπεριέχει και την εξάσκηση πίστης που απαιτείται για να φτάσει η ψυχή στον αόρατο πνευματικό κόσμο. Ένα βήμα πίστης όμως, εγγυάται την απάντηση του Θεού που αργά ή γρήγορα θα έρθει.

"Ελπίδα την οποίαν έχομεν ως άγκυραν της ψυχής ασφαλή τε και βεβαίαν"

Εβραίους ς' 18-19

Όποιος πριν κάποια χρόνια εξομολογήθηκε τις αμαρτίες του στο Χριστό και Τον αναγνώρισε ως Κύριο μα συνάμα και Σωτήρα, εναπόθεσε εκεί πάνω στα ένδοξα μυστήρια του ουρανού μια ελπίδα. Αυτή η ελπίδα θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει ως ένδειξη πίστης στο χαρακτήρα του Θεού. Αυτός, ως αψευδής και αγαθοποιός, δεσμεύεται δια του Λόγου Του να κρατήσει τον άνθρωπο όχι μόνο για όσο καιρό ζήσει σε αυτή τη ζωή αλλά κυριότερα, να τον πάρει κοντά Του στην αιώνια δόξα, εκεί που δεν θα υπάρχει αδικία, πόνος και φθορά.

Ο απόστολος Παύλος αναφέρει πως αυτή η θεία ελπίδα ομοιάζει με μια άγκυρα που αφήνει ο άνθρωπος στα άγια των αγίων, στον πιο άγιο χώρο της παρουσίας του Θεού. Εκεί όπου κανείς άγγελος ή αρχάγγελος δεν εισέρχεται. Εκεί όπου κανένα Χερουβείμ ή Σεραφείμ δεν μπορεί να παρασταθεί. Εκεί είναι η καρδιά της Σεκίνα, της αρχαίας άγιας νεφέλης που έβλεπαν οι Ισραηλίτες στην περιπλάνησή τους για τη γη της επαγγελίας, αλλά που κανείς δεν τόλμησε να εισχωρήσει στα ενδότερά της διότι δεν θα μπορούσε να αντέξει την απόλυτα καθαρή δύναμη του Πνεύματος του Θεού.

Εκεί λοιπόν, στην καρδιά της αγιοσύνης και της δύναμης του Κυρίου, βρίσκεται η ύπαρξη του κάθε ανθρώπου που αποζητά το Θεό. Κάθε του προσευχή, κάθε στεναγμός, κάθε αγωνία, φαίνονται πεντακάθαρα μέσα στο πιο άγιο και φωτεινό περιβάλλον. 

Συνεχίζει λοιπόν ο Παύλος στη μεταφορά του και μας λέει περίτρανα πως αυτή την άγκυρα δεν μπορεί να την μετακινήσει κανείς. Άν στη γη ένα πλοίο μπορεί ακόμη και να χάσει την άγκυρα του λόγω θαλασσοταραχής και θαλάσσιων ρευμάτων και να μείνει ακυβέρνητο και καταδικασμένο, η άγκυρα της ψυχής που αφήνεται στον Ιησού Χριστό και δι' Αυτού εισέρχεται στα ουράνια άγια των αγίων, δεν μπορεί να μετακινηθεί και δεν κινδυνεύει.

Μπορούμε άρα να συμπεράνουμε πως οι υποθέσεις του βίου μας αλλά και η ίδια η ζωή μας δεν εξαρτώνται από το πόσο δυνατοί οι αδύναμοι είμαστε αλλά από το αν ρίξαμε την άγκυρα μας στο απάνεμο λιμάνι του Χριστού. 

Η φύση όλη είναι καθρέπτης των πνευματικών. Για αυτό ακόμα και σε ένα ήσυχο ανθρώπινο λιμάνι μπορεί καμιά φορά να ξεσπάσει καταιγίδα. Ακόμη και με την πίστη στο Χριστό ο άνθρωπος επειδή βλέπει δια των οφθαλμών και δια της λογικής, μπορεί να κλονιστεί. Όμως ο Θεός έχει ενώπιόν Του τη μεγάλη θυσία του Ιησού και δι' Αυτής παρέχει ακλόνητη τη στήριξη Του σε όσους ανθρώπους πιστέψουν στη σταυρική θυσία του Χριστού. Για όλους τους ανθρώπους παρέχει τον ήλιο, τη βροχή, το σιτάρι, τη φύση και την ίδια τη ζωή ως δώρο και ως δείγμα αγαθοποιϊας έτσι ώστε να στραφούν οι άνθρωποι στο να Τον ζητήσουν.

Είθε η άγκυρα της ψυχής του κάθε ανθρώπου να αφεθεί στα άγια χέρια του Θεού.

"Διότι τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα, τα δε μη βλεπόμενα αιώνια"

Β' Κορινθίους δ' 18

Μια από τις παράξενες πλευρές της ζωής είναι αυτή η ίδια η ιδιότητά της να είναι πρόσκαιρη. Από τότε που οι πρωτόπλαστοι εκδιώχθηκαν από την Εδέμ, η αιωνιότητα, η μόνιμη ασφάλεια και ευημερία ξεγλίστρησαν από τα χέρια του ανθρώπου. Πλέον, για να μη διαιωνίζεται η κακία της ανθρώπινης ψυχής και εμπλησθεί η γη από μίσος και αίμα, ο Θεός πρόσταξε την κάθε γενιά να ζει συγκεκριμένα χρόνια για να έχουν και οι επόμενες γενιές την ευκαιρία της ζωής και της αιώνιας σωτηρίας δια του Ιησού Χριστού.

Αυτή η μέγιστη αλήθεια σκόπιμα αποκρύπτεται από το Σατανά και από τους ανθρώπους που έχουν εφεύρει ένα κακό και εκδικητικό Θεό. Η καταδίκη του Δημιουργού εκ μέρους των ανθρώπων σε ανυπαρξία ευνοεί τους διεστραμμένους αφενός να κάνουν ό,τι νομίζουν στη ζωή αφού κατ'αυτούς δεν υπάρχει αιωνιότητα, άρα και τιμωρία, αφετέρου δε στρέφει όλες τους τις προσπάθειες στην κυριαρχία αυτής της ζωής. 

Πάνω εκεί στον ουρανό όμως, ο Θεός βλέπει και σταθμίζει τα πάντα. Ενώπιόν Του βρίσκονται αναρίθμητοι άνθρωποι που περιμένουν τη μέρα της κρίσης. Πόσοι εξ αυτών δεν κακοποίησαν και δεν βασάνισαν άλλους επειδή μόνοι τους διέγραψαν το Θεό και επιδίωξαν κυριαρχία στην επί γης ζωή!

Ο Παύλος, διαθέτων πλείστη σοφία άνωθεν, μας φανερώνει την αλήθεια όπως του την παρέδωσε το Άγιο Πνεύμα. Η μεγάλη αυτή αλήθεια οδηγεί τον άνθρωπο στη συνειδητοποίηση πολλών πραγμάτων ταυτόχρονα.

Πρώτον, πως υπάρχουν δυο μεγάλες κατηγορίες πραγμάτων. Τα βλεπόμενα και τα μη βλεπόμενα.

Δεύτερον, πως τα μη βλεπόμενα είναι αιώνια, άρα και σημαντικότερα για την επιδίωξη του ανθρώπου να ζήσει για πάντα.

Τρίτον, τα βλεπόμενα ως πρόσκαιρα μας παρέχουν δυο πληροφορίες. Αφενός εμείς δεν θα είμαστε για πάντα εδώ για να τα βλέπουμε και αφετέρου αυτά τα ίδια τα πρόσκαιρα κάποτε θα εξαφανιστούν όπως η ίδια η Βίβλος λέει.

Τέταρτον, καταδεικνύεται το μάταιο της επιδίωξης κυριαρχίας σε κάτι που δεν μπορούμε να κρατήσουμε για πάντα.

Συμπεραίνεται από το εδάφιο πως ο Θεός μας προτρέπει να εξασκήσουμε πίστη για να "ακουμπήσουμε" τα μη βλεπόμενα. 

Επειδή τα αιώνια αυτά πράγματα δεν μπορούν να τα αντιληφθούν οι αισθήσεις μας, το παράλογο του να πιστεύει κανείς σε αόρατα και ανήκουστα δεν μπορεί να ανατραπεί ειμί δια της παραδοχής των λόγων του αψευδούς Θεού. Αυτό ονομάζεται πίστη.

Ο πιστεύων στα λόγια του Θεού δεν ρίχνει απλά ένα "κορώνα-γράμματα". Δεν πάει με στατιστικά ποσοστά και πιθανότητες. Θα είναι ασφαλής υπό τη σκέπη του Δημιουργού και τη στιγμή που θα κληθεί να μεταβεί από τη μια ζωή στην άλλη θα απολαύσει τα αιώνια, τα μη βλεπόμενα και ένδοξα.

"αλλά καθώς είναι γεγραμμένον, Εκείνα τα οποία οφθαλμός δεν είδε και ωτίον δεν ήκουσε και εις καρδίαν ανθρώπου δεν ανέβησαν, τα οποία ο Θεός ητοίμασεν εις τους αγαπώντας αυτόν"

Α' Κορινθίους β' 9

Είθε να καταντήσουμε στη χαρά και δόξα των μη βλεπομένων.

"Πάντες σεις είσθε υιοί φωτός και υιοί ημέρας"

Α' Θεσσαλονικείς ε' 5

Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της χριστιανικής εμπειρίας είναι η σχέση με το φως. Προφανώς όχι το υλικό αλλά αυτό που εκπορεύεται από τον Ιησού Χριστό. Όμως, η αντίληψή μας για το υλικό φως μπορεί να μας κατευθύνει και για τις ιδιότητες του πνευματικού.

Ο Χριστός είχε πει στους μαθητές Του "Έτι ολίγον καιρόν το φως είναι μεθ' υμών· περιπατείτε ενόσω έχετε το φως, διά να μη σας καταφθάση το σκότος· και όστις περιπατεί εν τω σκότει δεν εξεύρει που υπάγει. Ενόσω έχετε το φως, πιστεύετε εις το φως, διά να γείνητε υιοί του φωτός" (Ιωάννης ιβ' 35-36).

Δεν έλεγε κάτι το αξιοπερίεργο ο Ιησούς. Τόνιζε στους μαθητές πως τη νύχτα δεν μπορεί κανείς να πάει κάπου με ασφάλεια. Δεν μπορεί να δουλέψει, να χτίσει, να δημιουργήσει. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν φωτισμένοι δρόμοι και αν έλειπε το φως της σελήνης, ουδείς μπορούσε να εγγυηθεί την ασφάλεια και την ίδια τη ζωή των διαβατών. Διότι, ακόμη κι αν δεν έπεφταν σε κανένα γκρεμό, μπορεί να τους δεχόταν επίθεση από άγρια ζώα ή ληστές. Οι κίνδυνοι ήταν πολλοί και σοβαροί.

Τόνιζε λοιπόν ο Χριστός πως στο πνευματικό σκοτάδι τα πράγματα είναι τα ίδια. Η ψυχή δεν έχει σίγουρο δρόμο να βαδίσει με κίνδυνο να χαθεί ή να γίνει βορά αρπακτικών, δηλαδή ανθρώπων που παραμονεύουν στο σκοτάδι του Σατανά για να βλάψουν.

Ο απ. Παύλος σημείωνε πως όποιος δεχτεί το  Χριστό γίνεται παιδί του φωτός και της ημέρας. Το φως το ανέσπερο του Θεού είναι απαραίτητο όχι μόνο για να μη χαθούμε αλλά και για να βλέπουμε σε ποια σημεία μας οδηγεί η σάρκα μας και που χρειαζόμαστε καθαρισμό. Στο φως όλα φαίνονται και κρίνονται. Στο σκοτάδι μπορούν να κρυφτούν πολλά αλλά στο φως αναγκαζόμαστε να λάβουμε μέτρα εξαγνισμού και μετανοίας.

Πολλαπλό λοιπόν το όφελος του να είναι κανείς υπό το φως του Χριστού. Δεν χάνεται, δεν κινδυνεύει και καθαρίζει εαυτόν από τη βρωμιά της αμαρτίας. Όχι βέβαια μια φορά αλλά εφ' όρου ζωής αφού το ταξίδι προς τον ουρανό διαρκεί σε όλο μας το βίο.

Είθε να γίνουμε και να παραμείνουμε τέκνα της ημέρας.

"Νυν απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα...εν ειρήνη"

Λουκάς β' 29

Η φράση του δίκαιου Συμεών είναι από τις πιο γνωστές στη Χριστιανοσύνη. Ο άνθρωπος αυτός θεωρείται από τους πιο προνομιούχους όλων των εποχών αφού κράτησε τον Ιησού ως βρέφος στην αγκαλιά του προφητεύοντας για τις μετέπειτα δόξες και τον πόνο της σταυρικής θυσίας.

Κάποιος θα παρατηρούσε πως λίγοι, επιλεγμένοι άνθρωποι είχαν την αποκάλυψη να γνωρίσουν το Χριστό ως ήταν. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής ήταν ένας από αυτούς, όπως και αργότερα ο Πέτρος και ο Παύλος. Ο Συμεών όμως είχε 2 αποκαλύψεις. Πως θα έβλεπε με τα μάτια του το Μεσσία και πως μετά θα αναχωρούσε από τον κόσμο. Δεν θα είχε χρόνο να κάνει τον κήρυκα ή τον ευαγγελιστή. Δεν θα έβλεπε τα θαύματα και τα βάσανα του Χριστού. Στη δική του περίπτωση μετρούσε η συνάντηση με τον κεχρισμένο, τον Κύριο των Κυρίων. Για αυτόν η ζωή είχε πια νόημα, περιεχόμενο και κατάληξη ευτυχή.

Την περίοδο αυτή του Πάσχα, όπως αναλογιζόμαστε τα πάθη του Ιησού και τη λαμπρή Του ανάσταση, ας θυμόμαστε τις 2 έννοιες της ευλογίας όπως τις φανέρωσε ο Συμεών.

Πρώτον, η συνάντηση με τον Ιησού. Ο άνθρωπος που λαχταρά να Τον συναντήσει, θα Τον βρεί. Όποιος είναι έτοιμος να δεχτεί στην αγκαλιά του το Μεσσία ομολογώντας πως Αυτόν αποζητούσε τόσα χρόνια η ψυχή του, θα έχει αποκτήσει το δώρο της αιώνιας ζωής.

Δεύτερον, από τη στιγμή που έχει υπάρξει η ταύτιση και το δέσιμο της ανθρώπινης καρδιάς με αυτής του Ιησού, πλέον επέρχεται η ειρήνη. Και ο ίδιος ο θάνατος θα είναι εν ειρήνη. 

Η ανθρώπινη αδυναμία αρκετές φορές ίσως αναρωτηθεί όπως ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, "Συ είσαι ο ερχόμενος ή άλλον προσδοκώμεν;". Δουλειά όμως του Χριστού είναι να μας πιάνει το χέρι στη δύσκολη ώρα αφού και ο Ίδιος πέρασε μεγάλα βάσανα και ταλαιπωρίες και μπορεί να καταλάβει τον δικό μας πόνο.

Κύριε,να σε συναντώ πιο συχνά στο διάβα της ζωής μου και να θυμάμαι πως αφού Σε γνώρισα, η σωτηρία είναι βεβαία και η ειρήνη ασάλευτος. 

"Tο δε τέλος ζωήν αιώνιον"

Ρωμαίους ς' 22

Ο Θεός δεν είχε, στα προαιώνια σχέδιά Του, προορίσει τον άνθρωπο για τιμωρία ή καταδίκη. Ορισμένες φορές πιστεύουμε πως μια θλίψη ή ένα αρνητικό συμβάν έρχονται γιατί ο Θεός είναι εναντίον μας. Ή, άλλες φορές, πως μας ξέχασε στη μέση της ερήμου της ζωής.

Δεν θα ασχοληθούμε σε αυτή την περικοπή μας με τις μεθόδους παιδείας του Θεού, ούτε το πόσο απόλυτος ή ενάντιος είναι στην αμαρτία. Αυτά είναι θέματα μιας άλλης ανάλυσης.

Αξίζει όμως να μείνουμε λίγο στο τέλος της διαδρομής με το Χριστό. Αυτό το τέλος είναι που έχει σημασία. Και αυτό είναι η αιώνια ζωή. Μια ζωή δίχως τέλος και δίχως πόνο, αδικία, αρρώστια και προδοσίες. Όλα αυτά τα σημάδια της ατελούς και ταλαίπωρης ζωής εδώ στη γη, αυτόματα θα απαλειφθούν στον ουρανό.

Ας έχουμε υπόψη μας πως για όλα ο Θεός έχει προστάξει ένα τέλος. Ο υλικός κόσμος έχει ημερομηνία λήξης. Η ανθρώπινη ζωή επίσης. Κάθε τι ωραίο ή και άσχημο έχει προδιαγεγραμμένο τέλος. Από το ευωδιαστό και πολύχρωμο άνθος μέχρι τα βουνά, όλα και μεταξύ αυτών και οι άνθρωποι, είχαν και θα έχουν τέλος.

Μπροστά όμως σε αυτή τη λέξη ο άνθρωπος ανασκιρτά με αγωνία. Δεν μπορεί και δε θέλει να πεθάνει μα ούτε και να χάσει κάθε τι που αγαπά. Θέλει σίγουρα να μπει ένα τέλος στις στενοχώριες και στα παθήματα, αλλά όχι να χάσει κάτι που θεωρεί πολύτιμο όπως τη ζωή του ή τους δικούς του ανθρώπους.

Γνωρίζοντας ως πλάστης τις επιθυμίες αυτές του ανθρώπου, ο Θεός δίνει την απάντηση.  Λέει ότι μας έχει μια δεύτερη ζωή στην οποία θα υπάρχουν όλα όσα αποζητούμε εδώ στη γη. Αφενός δεν θα ενέχει θάνατο και αφετέρου δεν θα περιλαμβάνει όλα εκείνα που καθιστούν τη ζωή στη γη δύσκολη. 

Το μόνο που ζητάει είναι να πιστέψει ο άνθρωπος στη σταυρική θυσία του Ιησού Χριστού και να θελήσει να ανήκει στη Νύμφη Του, την Εκκλησία. Όχι απαραίτητα να ανήκει σε κάποιο δόγμα αλλά να έχει στην καρδιά του την αγάπη προς το πρόσωπο του Χριστού.

Για όσους επιλέξουν αυτή την οδό, τότε απομένει η απόλαυση της υπόσχεσης του αψευδούς Θεού ο οποίος υποσχέθηκε αιώνια ζωή στους πιστεύσαντες στον Υιό Του. Για αυτούς, ο θάνατος είναι ένα σκαλί που απλά θα τους ανεβάσει στην αιώνια πύλη του ουρανού για να ζήσουν λυτρωμένοι μαζί Του.

Μακάριο το τέλος αυτής της πορείας. Είθε να φτάσουμε εκεί.

"Παρατηρήσατε τα κρίνα πως αυξάνουσι"

Λουκάς ιβ' 27

Μια ερμηνεία του πολύ ωραίου αυτού εδαφίου είναι πως τα απλά λουλούδια του αγρού που δεν τα μέλλει πως θα ενδυθούν ή πως θα πάρουν το νερό για να επιβιώσουν, έχουν ωστόσο μεγαλοπρέπεια που ξεπερνά ακόμα και αυτή των ενδυμάτων του Σολομώντα. Εδώ τονίζεται η έμφαση στη λεπτομέρεια που διαθέτει ο Θεός, ο οποίος δεν αφήνει ακόμη και τα πιο ταπεινά πράγματα χωρίς κάλυψη και ευλογία.

Ας μείνουμε όμως σε μια λέξη του εδαφίου αυτού. Ο Θεός δεν συντηρεί απλά τα λουλούδια. Δεν δίνει το νερό και τον ήλιο για να γίνει η φωτοσύνθεση και να μετατραπεί το φως σε τροφή. Για αυτόν καίριας σημασίας είναι η λέξη "αύξηση". 

Αύξηση σημαίνει πολλαπλασιασμός. Σημαίνει ανάπτυξη και ενίσχυση. Σημαίνει ευρωστία και δύναμη. Η αύξηση επίσης έχει την έννοια του μεγαλώματος. Το φυτό που στην αρχή βγαίνει από το χώμα σαν μια μικρή ρίζα με ελάχιστο φύλλωμα, μεγαλώνει και ενδυναμώνεται. Με τον καιρό φανερώνει όλα εκείνα τα μοναδικά χαρακτηριστικά του είδους και της συνωμοταξίας του.

Ο άνθρωπος πολλές φορές παρομοιάζεται με άνθος εφήμερο που στο τέλος θα ξεραθεί και θα περάσει στην αιωνιότητα. Όμως, αν ο Θεός μεριμνά για τα άνθη του αγρού, έχει πολύ μεγαλύτερα σχέδια και μέριμνα για το κορυφαίο του δημιούργημα στον υλικό κόσμο.

Έτσι, ο Θεός θέλει ο άνθρωπος να μεγαλώσει όχι μόνο κατά το σώμα αλλά και κατά το πνεύμα, να γίνει περισσότερο πνευματικός και αγαθός κατά Θεόν. Το Πνεύμα του Θεού κατά καιρούς προτρέπει τον άνθρωπο σε μετάνοια, σε πίστη, σε συνδιαλλαγή. Άλλες φορές σε καλά έργα και άλλες αγαθοποιές πράξεις. Όλα αυτά με τα χρόνια επιφέρουν περισσότερη ωριμότητα και αύξηση στην πνευματική γνώση.

Ας έχουμε υπόψη μας πως ο Θεός δεν αρέσκεται σε αυξήσεις σε πλήθη γενικά κι αόριστα. Οι άνθρωποι που απλά ασπάζονται μια Χριστιανική ιδέα και συρρέουν σε εκκλησίες δεν μπορούν αυτόματα να χαρακτηριστούν και άτομα με πνευματική αύξηση. Όποιος πρωτίστως εμμένει σε ένα Χριστιανισμό που με κάθε μέσο θέλει να αθροίζει άτομα και να τα βαφτίζει "αναγεννημένα" πολύ γρήγορα, δεν έχει αντιληφθεί το αληθινό νόημα της αύξησης που έχει στο νου Του ο Θεός.

Παρομοίως, αύξηση σε φήμη, δόξα, πλούτο και δύναμη δεν περιλαμβάνονται στην έννοια που ο Θεός σκιαγραφεί στη Βίβλο, επειδή αυτά οδηγούν τον άνθρωπο σε πλάνη και απώλεια.

Η αύξηση είναι εξατομικευμένη και απόλυτα προσαρμοσμένη στις δυνατότητες του κάθε ανθρώπου. Όπως κάθε λουλούδι θα δώσει τα χαρακτηριστικά του είδους του, έτσι και κάθε άνθρωπος θα αναπτυχθεί ανάλογα με τις δυνατότητες, την πίστη και το έργο που θα κατεργαστεί το Άγιο Πνεύμα πάνω του.

Με τον καιρό, η αύξηση θα δώσει ένα αποτέλεσμα που θα κάνει καλό πρώτα στον ίδιο τον άνθρωπο. Κατόπιν, με αυτή τη δοθείσα χάρη και σοφία του Θεού σε αυτή τη γη, θα συνεχίσει την πορεία του στον ουρανό όπου εκεί πια θα είναι σαν άνθος αμάραντο και θαλερό. 

"Τρέχω προς τον σκοπόν διά το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού"

Φιλιππησίους γ' 14

Διάφορες ερμηνείες έχουν προταθεί για τα λόγια αυτά του αποστόλου Παύλου. Κάποιοι εστιάζουν στο κομμάτι του βραβείου, κάποιοι στον αγώνα και κάποιοι στην άνω κλήση, την ουράνια κλήση που χαρίζει ο Θεός σε όσους Τον αγαπήσουν εν Χριστώ Ιησού.

Θα ήταν ενδιαφέρον να ασχοληθούμε λίγο με το κομμάτι της "άνω κλήσης". Δεν εμπεριέχεται εδώ μόνο η έννοια πως η κλήση είναι από τον ουρανό αλλά επίσης και η έννοια πως σε αυτή την κλήση δεν περικλείονται στοιχεία ενός αγώνα και ενός βραβείου ομοίου με τα γήϊνα. Ούτε ο αγώνας είναι ίδιος, ούτε το βραβείο, μα ούτε και η κλήση. 

Ο αγώνας της διατήρησης της πίστης δεν έχει να κάνει με την ανθρώπινη δύναμη ή αποφασιστικότητα. Οι συνθήκες της ζωής δεν ευνοούν την πίστη αφού η αδικία κυριαρχεί. Έτσι, ο άνθρωπος έχει μόνο μια δυνατότητα: Να στραφεί στο Θεό για να λάβει πίστη, να ενσκύψει στη Βίβλο και στα μεγαλεία της για να πάρει δύναμη. Η απόδοση της πίστης στον άνθρωπο γίνεται απολύτως δια του Αγίου Πνεύματος και όχι δια κανόνων και εντολών. Η ανθρώπινη θέληση είναι το πρώτο βήμα και μετά ο άνθρωπος πρέπει να κοιτάζει εκεί από όπου πηγάζει η πίστη: Άνωθεν.

Το βραβείο επίσης δεν είναι για τη γη αυτή. Όσοι ζητούν δάφνες και επιβεβαίωση της θρησκευτικότητάς τους, δεν έχουν καταλάβει τι εστί βραβείο Χριστού. Άν και η τιμή και ο σεβασμός είναι αναφαίρετα μέσα στη Χριστιανική ζωή και επιβάλλεται να υπάρχουν, το τελικό "εύγε" πάλι από κει πάνω θα το περιμένουμε. Εννοείται πως όποιος συσσωρεύει δόξα, χρήμα και ισχύ εκμεταλλευόμενος το όνομα του Χριστού δεν θα δει κανένα βραβείο εκεί πάνω αλλά πολύ πιθανό είναι να του απονεμηθεί η λίμνη του πυρός.

Σχετικά με την κλήση, αυτή η ίδια η προέλευσή της, η ουράνια, καθιστά αδύνατη την καύχηση. Είναι ένα δώρο θεϊκό, αγάπης και πληρωμένο με το πιο τίμιο αίμα. Όποιος την αποδέχεται οφείλει να είναι αιώνια ευγνώμων στον Ιησού Χριστό. Με αυτό το σκεπτικό δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για τον οποιονδήποτε Χριστιανό να νιώθει ανώτερος κανενός. Λυτρωμένος, σεσωσμένος, ελεηθείς, αναμφισβήτητα. Αλλά όλα αυτά προήλθαν από πάνω. Δεν μας χαρίστηκαν επειδή είμαστε ωραίοι, σοφοί ή προφήτες. Δεν είναι η απόδειξη πως εμείς θα σώσουμε τον κόσμο, αλλά μια τεράστια αφορμή για ευχαριστία και ταπεινοφροσύνη ως ελεηθέντες από το Θεό.

Τέλος, αυτό το "άνω", έχει και την τελική εξουσία να μας αναστήσει όταν φύγουμε από αυτό τον κόσμο. Από κει, από ψηλά, θα ακουστεί η σάλπιγγα η αγγελική που θα αρπάξει πρώτα τους κεκοιμημένους και στη συνέχεια τους ζωντανούς εις απάντησιν του Κυρίου στον αέρα.

Μεγάλη λοιπόν, απύθμενη η αξία της "άνω" κλήσης. Από εκεί θα προέλθουν τα πάντα. Η πίστη,η καρτερία, η ταπεινοφροσύνη και τέλος το ένδοξο βραβείο στην παρουσία του Χριστού. Αρκεί εκεί να κοιτάζουμε και από εκεί να προσμένουμε.