"Εγώ είμαι η ρίζα και το γένος του Δαβίδ, ο αστήρ ο λαμπρός και ορθρινός"

Αποκάλυψη κβ' 16

Σε προηγούμενη περικοπή είχαμε πει πως ο Χριστός ήταν η "ανατολή εξ ύψους", η ουράνια ελπίδα του ανθρώπου για την ανατολή μιας ανέσπερης, λαμπερής και αιώνιας ημέρας στην αγκαλιά του Ιησού.

Στην Αποκάλυψη ο Χριστός αποκαλύπτεται με την ίδια ιδιότητα. Του λαμπρού αστεριού που προηγείται της αυγής. Είναι ο φάρος της αιώνιας ζωής που φέγγει λίγο πριν φανεί ο ήλιος. Το φως του Χριστού φέγγει εδώ και 2 χιλιάδες χρόνια χωρίς οι σφοδρές επιθέσεις του Σατανά να καταφέρουν να το σβήσουν. 

Στο εδάφιο της περικοπής, ο Χριστός συνδυάζει μια ακόμα ιδιότητα που έχει άμεση σχέση με τον καθοδηγητικό Του ρόλο στη σωτηρία. Την καταγωγή του από το βασιλιά Δαβίδ. Δηλαδή, την βασιλική και μεσσιανική του αποστολή δια της υποσχέσεως του Θεού στον Αβραάμ.

Από τον Αβραάμ ξεκίνησε η μεγάλη επαγγελία της ευλογίας όλων των φυλών της γης και δια του Δαβίδ δόθηκε η βασιλική κληρονομιά ενός άφθαρτου θρόνου στον Ιησού Χριστό. Έτσι, έχοντας την επαγγελία του Αβραάμ για ευλογία σε όλους τους ανθρώπους και την επαγγελία του αιώνιου βασιλείου, τύπου του Δαβίδ, ο Χριστός είναι σαν να μας λέει πως έχει την εξουσία να κάνει πράξη τις ευλογίες του Αβραάμ και κατέχει την αιώνια εξουσία της βασιλείας των Ουρανών για να κρατήσει τις ψυχές στην αιώνια ζωή.

Μέχρι όμως να φτάσει ο άνθρωπος στην πόρτα της άνω Ιερουσαλήμ, υπάρχει το αστέρι το πρωϊνό, το λαμπερό, που δείχνει το δρόμο της ελπίδας για την άφιξη του ήλιου. 

Στο Μαλαχίας δ' 2, ο Θεός λέει, "Εις εσάς όμως τους φοβουμένους το όνομά μου θέλει ανατείλει ο ήλιος της δικαιοσύνης με ίασιν εν ταις πτέρυξιν αυτού".

Ο ήλιος αυτός θα φέρει θεραπεία, ζεστασιά, έλεος, ανάπαυση και ζωντάνια νέα και αιώνια.

Είθε να βλέπουμε το λαμπρό αστέρι στα πνευματικά μας μάτια και να ελπίζουμε στην ημέρα της απολυτρώσεως. 

"Όστις διψά, ας έλθη, και όστις θέλει, ας λαμβάνη δωρεάν το ύδωρ της ζωής"

Αποκάλυψη κβ' 17

Το νερό ήταν θεμελιώδες στοιχείο για τη ζωή στην Παλαιστίνη. Η γη δεν είχε πολλές εύφορες και πράσινες πεδιάδες και οι υδάτινοι πόροι ήταν λιγοστοί. Υπήρχαν μεγάλες εκτάσεις με ερήμους και ξηρασία. Τα μέρη που ήταν κοντά σε λίμνες και ποτάμια ήταν πολύτιμα για την ανθρώπινη επιβίωση. 

Γνωρίζοντας ο Χριστός την περαιτέρω αξία του νερού στην περιοχή που γεννήθηκε, χρησιμοποιούσε τη μεταφορά του πολύτιμου αυτού αγαθού με το ζωντανό νερό που Αυτός έδινε στην ψυχή (Ιωάννης δ' 14). 

Η περικοπή μας όμως στην Αποκάλυψη λέει κάτι το περίεργο. Πως το πνευματικό νερό δεν είναι σαν το υλικό. Το πνευματικό ύδωρ δίνεται σε όσους νιώθουν πως διψούν πνευματικά. Κάποιος θα αναρωτηθεί, μα όπως και στο φυσικό νερό, δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να μην διψάσει και πνευματικά. 

Κι όμως, αυτό συμβαίνει. Αμέτρητοι άνθρωποι καταπνίγουν την πνευματική τους ένδεια, δίψα και πείνα, διότι έχουν πλήρως παρεξηγήσει την αγάπη του Χριστού. Ο άκρατος νομικισμός και η υποκρισία σε πολλά τμήματα της Χριστιανοσύνης αποτρέπουν χιλιάδες ανθρώπων να εξωτερικεύσουν τη δίψα τους και τη λαχτάρα τους για την αιώνια ζωή.

Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που λόγω των σκληρών τους δοκιμασιών δεν νιώθουν καμιά έλξη προς το Χριστό και προς οτιδήποτε θρησκευτικό. Άλλοι στρέφουν την περιέργειά τους σε παραφυσικά φαινόμενα, στον ανατολικό εσωτερικισμό, στον πνευματισμό, κλπ. 

Ακόμα όμως και ο πιο αδιάφορος και αντιδραστικός φαινομενικά άνθρωπος θέλει να ζήσει μια ζωή με ελπίδα για την αιωνιότητα. Και εκεί έγκειται το χρέος κάθε ανθρώπου που αγαπά το Χριστό να προσπαθήσει με σοφία και καλή θέληση να δείξει τον δρόμο της σωτηρίας στην ψυχή. Αλλά πάντα με τον ίδιο κανόνα: Όποιος θέλει, όποιος διψά, όποιος το αισθάνεται, όποιος το ποθεί. Όχι για να γίνει προσηλυτισμός, όχι για να αθροιστούν νούμερα σε μια εκκλησία.

Αυτή η απόλυτα ελεύθερη εκλογή του κάθε ανθρώπου φανερώνει και το μεγαλείο της προσφοράς του Χριστού. Η Σαμαρείτισσα ουδέν κατάλαβε από τα λόγια του Χριστού και προφανώς δεν είχε εννοήσει την ανάγκη για αιώνια ζωή. Χρειάστηκε μια θαυματουργική προφητεία εκ μέρους του Ιησού για να πεισθεί πως Αυτός ήταν ο Μεσσίας.

Αρκετές φορές η θαυματουργική ενέργεια του Χριστού είναι η ίδια η αποκάλυψη στην ψυχή της ανάγκης για επιστροφή στο Δημιουργό. Κατά την αποκάλυψη αυτή, η ψυχή συνειδητοποιεί το πόσο ανάγκη έχει τη σωτηρία και την οδηγία του Θεού. Και καταλαβαίνει τη μεγάλη της δίψα.

Είθε όλοι μας να πίνουμε από το ζωντανό νερό της αγάπης του Χριστού και με σοφία και σύνεση να δείχνουμε και σε άλλους την οδό της σωτηρίας και του πνευματικού χορτασμού.

"Διότι ιδού, ο χειμών παρήλθεν, τα άνθη φαίνονται εν τη γη"

Άσμα Ασμάτων β' 11,12

Η άνοιξη από αρχαιοτάτων χρόνων λατρευόταν από τους λαούς ως σύμβολο αναγέννησης και καρποφορίας. Ο βαρύς χειμώνας, η μελαγχολία των νεφών, του κρύου και της ομίχλης έφταναν στο τέλος τους και η γη άνθιζε με κάθε λογής λουλούδια και καρπούς.

Γνωρίζουμε βέβαια πως ο άνθρωπος αγαπά την κτίση παρά τον κτίσαντα και αυτό είναι ειδωλολατρεία. Είναι απείρως λογικότερο να σκεφτούμε πως πίσω από τις εποχές και τη ζωή στη γη υπάρχει νους αγαθός, ο Θεός της αγάπης.

Ας σκεφτούμε όμως. Μπορεί να υπάρξει άνοιξη χωρίς χειμώνα; Μπορεί η γη να καρποφορήσει αν δεν δεχτεί το νερό της βροχής; Χωρίς τις χαμηλές θερμοκρασίες που σκοτώνουν πολλά βλαβερά μικρόβια, μπορεί να υπάρξει αναγέννηση στη φύση; 

Ας στραφούμε τώρα στις καρδιές μας. Χωρίς την ανάγκη για Θεό, μπορούμε να Τον ζητήσουμε; Χωρίς τη στενοχώρια μπορούμε να εκτιμήσουμε τη λύτρωση; Χωρίς τον πειρασμό μπορούμε να καταλάβουμε τη συγχώρεση; Χωρίς τον πόνο μπορούμε να καταλάβουμε τη θεραπεία;

Πριν την πτώση του ανθρώπου, ο Αδάμ και η Εύα ζούσαν σε περιβάλλον που δεν υπήρχαν εποχές. Ούτε κρύο ούτε ξηρασία. Μόνο μια ευλογημένη ήπια ατμόσφαιρα κατά την οποία "η δρόσος ανέβαινε το πρωΐ" και πότιζε τα λουλούδια και τα φυτά. Δεν υπήρχαν ζιζάνια, αρρώστιες, χαλάζι, παγετός ή καύσωνας για να φέρουν δυστυχία στους πρωτόπλαστους.

Αυτά κάποτε θα επανέλθουν στη γη όπως προβλέπει η Αγία Γραφή. Μέχρι τότε όμως ο άνθρωπος πρέπει να έχει υπόψη του πως ακόμα και το κατά τα φαινόμενα κακό μπορεί να έχει ευεργετικές ιδιότητες. Μια αδικία εις βάρος μας, μια αποτυχία, μια αγνωμοσύνη εκ μέρους άλλων, μια ασθένεια, μια απόλυση, όλα αυτά φέρνουν τον χειμώνα στη ζωή μας. Και μπαίνουμε στην ομίχλη του νου και στην τρικυμία της καρδιάς.

Όπως και στη φύση όμως ο Θεός έχει δώσει όρια στο κακό. Και για όσους Τον ζητούν, ο Θεός έχει προβλέψει ακόμα καλύτερη μοίρα. Για αυτούς η παρηγοριά του Πνεύματός Του και η επέμβαση στην κρίσιμη ώρα της δυνάμεώς Του, μπορεί να φέρει την άνοιξη και τη ζεστασιά στις καρδιές.

Κουράγιο σε όλους μας λοιπόν. Η ζωή έχει χειμώνες, έχει και ανοίξεις. Καμιά φορά τα δάκρυα και οι θλίψεις μπορούν να μετατραπούν σε αμάραντα άνθη ελέους και ευλογίας με την έλευση της άνοιξης της ψυχής. Και προπάντων οι χειμώνες μας κάνουν πιο σοφούς, αφού εκτιμούμε καλύτερα και πληρέστερα την ανάπαυση της άνοιξης του Θεού.

Είθε να περιμένουμε με υπομονή την αλλαγή των εποχών στη ζωή μας.