Παρασκευή 21 Νοεμβρίου 2014

"Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού"


Ματθαίος ς' 33


Πολύ γνωστή η φράση του Ιησού στην Επί του Όρους ομιλία. Εκεί, εκείνη την ευλογημένη ημέρα για τον άνθρωπο κατά την οποία ειπώθηκαν λόγοι αμύθητης πνευματικής αξίας, ο Χριστός επέλεξε να συμπεριλάβει μια έννοια απόλυτης και κεφαλαιώδους σημασίας. 

Είπε στον κόσμο να ζητάει τη βασιλεία του Θεού. 

Μεγάλο όμως ήταν το μπέρδεμα ανά τους αιώνες για το τι ακριβώς σήμαινε αυτή η φράση. Η αυτή καθεαυτή βασιλεία του Θεού δεν έχει φανεί εδώ και 2000 και πλέον χρόνια παρ΄όλη την αναμφισβήτητη εκζήτησή της από πολλούς Χριστιανούς. Ο άνθρωπος εξακολουθεί και κυβερνά καταδυναστεύοντας τη φύση και τους ίδιους του τους συνανθρώπους. Οι πόλεμοι πάντα είναι παρόντες, οι αρρώστιες, οι αδικίες, τα μίση, όλα στο ζενίθ παραμένουν σαν να ζούμε την εποχή του Κάϊν και του Άβελ.

Πολλοί μελετητές και πιστοί έσπευσαν να πουν πως, εν αναμονή της Δευτέρας Παρουσίας, η βασιλεία του Θεού είναι η κυριαρχία Του μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Είναι η εκούσια ταπείνωση του ανθρώπινου εγωϊσμού και η παραδοχή πως έχει απόλυτη ανάγκη το δημιουργό του και πως χρειάζεται απεγνωσμένα το δώρο της αιώνιας ζωής.

Η θεωρία αυτή είναι σωστή. Πράγματι υπάρχουν δυο είδη Βασιλείας. Η μια είναι η κατοίκηση στην καρδιά και η άλλη η απτή και οφθαλμοφανής κυριαρχία του Χριστού στο μέλλον. Προφανώς, για τη βασιλεία στην καρδιά ακόμη και με μεγάλη εκζήτηση, λόγω της ύπαρξης της αμαρτίας στον υλικό κόσμο, δεν μπορεί να επέλθει ακόμα η τελειότητα που θα βιώσει ο άνθρωπος με την απάλειψη του κακού όταν έρθει ο Ιησούς.

Ας σκεφθούμε όμως. Η βασιλεία μπορεί να είναι απόλυτα και αυστηρά ατομική μέχρι να έρθει ξανά ο Χριστός; Τι μας εμποδίζει να ζητάμε τη βασιλεία του Θεού και πέρα από τον εαυτό μας; 

Εν μέσω προβλημάτων, αδυναμιών, στρες, αποτυχιών, ο άνθρωπος δικαιούται να ζητήσει τη βασιλεία του Θεού στην καρδιά και στο σπίτι του. Μπορεί να ζητήσει τα χαρακτηριστικά αυτής της βασιλείας που είναι ότι είναι κι ο Θεός. Αγάπη, χαρά, ελπίδα, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα. Μπορεί να ζητήσει να υποχωρήσουν τα μίση, οι έριδες, οι ζήλιες, οι καβγάδες. Μπορεί να ζητήσει περισσότερη χάρη για να σπάσουν κάποιες χρόνιες παθογένειες και για να τραπεί σε φυγή ο Σατανάς και οι δαίμονές του. Μπορεί να γίνει αυτό αμέσως; Όχι, όπως είπαμε, επειδή ακόμα ζούμε στην εποχή του κακού. Όμως όσο ζητάει κανείς, λαμβάνει. Και ο Θεός θέλει να δώσει επειδή είναι στη φύση Του να είναι χορηγός ζωής και χαράς.

Μπορεί κάποιος να ζητήσει περισσότερη βασιλεία για την εκκλησία του. Για να επέλθει περισσότερη σοφία, αγαθότητα, χρηστότητα, σύνεση και καλοσύνη. Μπορεί να ζητήσει για την πόλη και τη χώρα του περισσότερη ειρήνη και δικαιοσύνη για να ζει ο κόσμος πιο ήσυχα.

Ο Θεός δεν είπε ποτέ πως δεν μπορεί να αποδεσμεύσει ευλογίες ως "προκαταβολή" της βασιλείας της μεγάλης. Μπορεί και είναι στις άμεσες και πρώτες προτεραιότητές Του. Όσο πιο πολύ ζητάει ο άνθρωπος τη δική Του συμβουλή, το δικό Του χαρακτήρα, τόσο Αυτός αρέσκεται και σπεύδει να απαντήσει για να καλύψει τα πλάσματά Του.

Πριν λοιπόν έρθει η ώρα εκείνη η μεγάλη της καθόδου του ένδοξου πια Ιησού, μπορούμε μέσα σε αυτό τον κόσμο της αδικίας να ζητούμε περισσότερη βασιλεία, περισσότερο Χριστό. Είναι πολύ πλέον καλύτερον, πολύ πλέον αγαθότερον. Την ανθρώπινη, πεπτωκυϊα φύση την ξέρουμε καλά. Μπορούμε τώρα να ζητήσουμε και περισσότερο Θεό. 

Ποιος ξέρει, ίσως έτσι επισπεύσουμε και την μεγάλη εκείνη ώρα της απολύτρωσης για όλη την πλάση. Και ίσως έρθουμε πιο κοντά στη συνάντηση πρόσωπο με πρόσωπο με τον ίδιο το Χριστό, στον οποίο περικλείεται κάθε ευτυχία.


Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2014

"Το ύδωρ, το οποίον θέλω δώσει θέλει γείνει πηγή ύδατος αναβλύζοντος εις ζωήν αιώνιον"


Ιωάννης δ' 14

Ο Ιησούς είπε στη Σαμαρείτισσα μια αλήθεια που δεν θα μπορούσε να τη φανταστεί. Αυτός, ο Ένας, είχε τη δυνατότητα να ξεδιψάσει τον άνθρωπο. Μα αποξενωμένη αυτή από τα πνευματικά και ολοκληρωτικά δοσμένη στον καθημερινό αγώνα της βιοπάλης, θεώρησε πως ο Χριστός έχει τη δυνατότητα να δίνει γήϊνο νερό. Άρα, σκέφτηκε, θα γλιτώνω και το πήγαινε-έλα στα πηγάδια.

Μα και σήμερα αυτό δεν είναι η επιδίωξη του ανθρώπου; Χρησιμοποιεί το κάθε τι για να υλοποιήσει αποκλειστικά στόχους της ζωής. Ακόμα και τη θρησκεία, ακόμα και την εκκλησία, θέλει να την έχει αποκούμπι για ώρα ανάγκης. Θέλει ο Θεός να τον εξυπηρετεί στα βιοτικά, να μην ταλαιπωρηθεί και τόσο πολύ. Να εξελιχθούν όλα ομαλά για να περνούν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Σαφέστατα και η Σαμαρείτισσα δεν ζήτησε κάτι κακό. Κι εμείς δεν ζητάμε τίποτα κακό όταν οι αδικίες της ζωής και οι μύριοι κακοί άνθρωποι μας αναγκάζουν να πηγαινοερχόμαστε σε μακρινά πηγάδια να αντλήσουμε ίσως λιγοστό και βρώμικο νερό για να επιβιώσουμε. Δεν είναι παράδοξο λοιπόν κι εμείς ως άλλη Σαμαρείτισσα να θέλουμε μια επιπλέον άνεση.

Όμως, αυτό που της πρότεινε ο Ιησούς ήταν ασύλληπτο. Της είπε πως Αυτός έχει τη δύναμη να ξεδιψάσει την ψυχή. Πραγματικά συγκλονιστικό. Άν δει κανείς πόσοι και πόσοι πλούσιοι σήμερα ανά τον κόσμο μένουν ανικανοποίητοι ενώ έχουν όσα ποθεί η ψυχή τους, θα καταλάβει την τεράστια σημασία του ποτίσματος της ψυχής. Αμέτρητοι επιτυχημένοι αστέρες και μπίζνεσμεν καταλήγουν στη χρήση ναρκωτικών και παραισθησιογόνων για να ζήσουν με λίγη χημική ευφορία.

Η μονίμως διψασμένη ψυχή του ανθρώπου ψάχνει στα μήκη και τα πλάτη της ανθρώπινης σοφίας για να βρει γαλήνη. Άλλοι καταφεύγουν στο διαλογισμό, άλλοι στον αποκρυφισμό, άλλοι στην επιστήμη. Μα οι ανασφάλειες παραμένουν. Ο φόβος της αρρώστιας, του θανάτου, της μοναξιάς, στοιχειώνουν το νου και την ψυχή.

Κι εκεί, εμφανίζεται ο Ιησούς. Και λέει πως έχει ένα νερό που όχι μόνο είναι ικανό να ξεδιψάσει την ψυχή μα και να την κάνει να υπερχειλίζει και να μεταδίδει αυτό το αιώνιο, ζωντανό νερό και στους άλλους.

Ποτιστής και ζωοδόχος είναι ο Θεός. Εμείς δεν μπορούμε να κρατήσουμε ως ατελείς αυτό το θαυμαστό νερό. Η πίστη μας ελαττώνεται όταν πέφτουν τα προβλήματα. Αλλά η πηγή δεν στερεύει ποτέ: " Όστις διψά, ας έλθη, και όστις θέλει, ας λαμβάνη δωρεάν το ύδωρ της ζωής" (Αποκάλυψη κβ' 17).

Πρέπει να έχουμε υπόψη μας πως όπως το φυσικό νερό, έτσι και το πνευματικό που ξεδιψά την ψυχή δεν δίδεται εφάπαξ. Άν συνέβαινε έτσι, ο άνθρωπος θα έπαιρνε μια φορά νερό ζωντανό από το Χριστό, θα ένιωθε πλήρης και θα Τον ξεχνούσε για πάντα. Η πηγή για την οποία μιλούσε ο Ιησούς γεμίζει σιγά - σιγά, με τον καιρό. Όσο περισσότερο μένουμε κοντά στην αστείρευτη πηγή της αιώνιας ζωής, τόσο περισσότερο ζωντανό νερό παίρνουμε και δι' αυτού μπορούμε να προσφέρουμε και σε άλλους. Όσο απομακρυνόμαστε από την πηγή, τόσο "στεγνώνουμε" πνευματικά λόγω της σκληρότητας της ζωής και της αδυναμίας μας να οδηγούμαστε από ισχυρή πίστη.

Για αυτό ο Ιησούς είπε να μένουμε "εν Αυτώ" όπως το κλαδί της αμπέλου στην άμπελο, για να έχουμε ζωή (Ιωάννης ιε' 4). 

Μακάριος αυτός που ζητά το ζωντανό αυτό νερό για να ξεκουράζεται η ψυχή του. Ο Θεός δεν θα λησμονήσει ούτε τις σαρκικές του ανάγκες αφού Αυτός μεριμνά για εμάς και οι τρίχες της κεφαλής μας είναι πάσες αριθμημένες.