Ο φυτεύσας το ωτίον, δεν θέλει ακούσει; ο πλάσας τον οφθαλμόν, δεν θέλει ιδεί;

Ψαλμός 94:6

Μύριες είναι οι φορές που είτε δια δικής μας ανομίας, ή λόγω δοκιμασίας ή απλά λόγω του μεγάλου και κραταιού κακού που υπάρχει στον κόσμο, νιώθουμε αποκομμένοι από το Θεό. Τον αναζητούμε, Τον ψάχνουμε αλλά συχνά απαντά το κενό. Νιώθουμε μόνοι, αποκομμένοι και η πίστη μας λιγοστεύει.

Αυτό δεν είναι πρωτοφανές. Το πέρασαν σχεδόν όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι του Θεού. Ο Αβραάμ ολιγοπίστησε περιμένοντας το παιδί του που άργησε να έρθει. Ο Δαβίδ συχνά έκραζε προς το Θεό και του φώναζε να τον ακούσει στις θλίψεις του. Ο Ηλίας έφυγε να γλιτώσει από την Ιεζάβελ. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε αμφιβολίες για το αν ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας. Ο Πέτρος αρνήθηκε τρις το Χριστό. Όλοι,δε, αυτοί και άλλοι πολλοί βίωσαν θαύματα που σήμερα δεν ακούγονται και δεν φαίνονται.

Ο Θεός " ...γνωρίζει την πλάσιν ημών, ενθυμείται ότι είμεθα χώμα" (Ψαλ.103:14). Άν και ζητάει πίστη και εμπιστοσύνη, δεν περιμένει από εμάς να καταλάβουμε τους μηχανισμούς του ουρανού και τα σχέδια Του. Ο άνθρωπος, δυστυχώς, φρονεί τα επί της γης διότι πρέπει να δουλέψει, να ζήσει την οικογένεια του, να περιθάλψει τους ασθενείς του οίκου του, να αντιπαλέψει τεράστια προβλήματα γύρω του. Συχνά η πίστη εκλείπει. Όμως αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Δεν χρειάζεται αυτοτιμωρία όταν κάνουμε αυτό που το μέτρο της πίστης και της ανθρώπινης ψυχικής δύναμης μας επιτρέπει. Δεν πλαστήκαμε να είμαστε ανίκητοι σε όλα.

Τουναντίον, ο Παύλος έλεγε πως χαιρόταν για τις αδυναμίες του διότι σε αυτές φαινόταν το έργο του Θεού. Ο Παύλος δεν ήταν ανίκητος, αλλά ένας άνθρωπος πολλών θλίψεων, όπως και ο Ιησούς. 

Είναι αποκλειστική δουλειά του Θεού να παρεμβαίνει και να σώζει τον άνθρωπο που Τον αγαπά, αλλά και όλους τους ανθρώπους με βάση τα δικά Του σχέδια. Ο Ίδιος είπε, "επικαλού εμέ εν ημέρα θλίψεως, θέλω σε ελευθερώσει, και θέλεις με δοξάσει" (Ψαλ. 50:15). 

Ο άνθρωπος βάλλεται από το εξωτερικό περιβάλλον και από τις αμφιβολίες και εσωτερικές του αδυναμίες. Ο Θεός το ξέρει αυτό. Δεν περιμένει από εμάς να είμαστε ατσάλινοι σε σώμα και ψυχή. Παρ'ολες του τις αρετές, ο άνθρωπος παραμένει εξαιρετικά αδύναμος και εύθραυστος. Μια αρρώστια, μια μεγάλη απογοήτευση, ένας χωρισμός, μια ξαφνική απώλεια κάποιων αγαθών, όλα μπορούν να καταστρέψουν τον άνθρωπο από τη μια στιγμή στην άλλη. 

Ακόμη και ο πλούσιος της παραβολής που είχε όλα του τα προβλήματα λυμένα και έχτιζε μεγαλύτερες αποθήκες για να βάλει τα αγαθά του, έπεσε στην παγίδα του ξαφνικού θανάτου, νομίζοντας πως αιώνια θα απολάμβανε τα πλούτη του ενώ "ταύτην την νύκτα την ψυχή σου απαιτούσιν από σου" (Λουκ.12:20)

Σε αυτό το καθεστώς της αβεβαιότητας και της μεταβαλλόμενης κατάστασης της ζωής, ο άνθρωπος έχει δυο σταθερές. Την πιστότητα και την αιωνιότητα του Θεού. Αυτές οι αιώνιες και απαράλλαχτες ιδιότητες του Θεού μπορούν να μας βοηθήσουν στα προβλήματα μας. Ο Θεός δεν αλλοιώνεται και παραμένει πιστός, ακόμη κι όταν εμείς απιστούμε. Αυτός ξέρει τα προβλήματα, τις αδυναμίες, τις αμαρτίες και τις ανάγκες μας. 

Αυτός, τέλος, μας θυμίζει μια αυτονόητη αλήθεια. Πως αφού ο Ίδιος έπλασε το μάτι και το αυτί, τότε Αυτός και βλέπει μα και ακούει. Αυτή η μεγάλη αλήθεια ας είναι φως στα μονοπάτια μας και ελπίδα στη ζωή μας.