"Σεις είσθε η επιστολή ημών, εγγεγραμμένη εν ταις καρδίαις ημών"

Β' Κορινθίους γ' 2

Ο Παύλος στη δεύτερη επιστολή στους Κορίνθιους ήταν πολύ πιο ήπιος, με σπλάχνα αγάπης και οικτιρμών μετά την πρώτη του επιστολή που επέκρινε τις ατασθαλίες της εκκλησίας της Κορίνθου. Το Πνεύμα του Θεού τον κίνησε να αρχίσει την επούλωση των πληγών που είχαν προηγηθεί από τον έλεγχο της προηγούμενης επιστολής.

Πράγματι, αυτή είναι η φύση του Πνεύματος του Θεού. Αυτός "πληγόνει και επιδένει· κτυπά, και αι χείρες αυτού ιατρεύουσιν"  (Ιώβ ε' 18). Η επίπληξη του Θεού μέσω διαφόρων θλίψεων έχει σκοπό μόνο τη στροφή του ανθρώπου στο δρόμο της αιώνιας ζωής και όχι στην κατάκριση και την καταστροφή. 

Το έργο του Παύλου είχε σπανίως στιγμές επίπληξης. Ήταν σχεδόν πάντα οικοδομής, παρηγοριάς, ελέους, δακρύων και απέραντης αγάπης. Ο ίδιος ένιωθε πως άπαξ και ελεήθηκε η δική του ψυχή, χρεωστεί και αυτός να βοηθά με τη δύναμη του Πνεύματος που τον διάλεξε να κάνει τη διακονία στα έθνη.

Σημειώνουμε λοιπόν πως όποιος θέλει να μεταδώσει στους ανθρώπους τη σωτηρία του Χριστού, θα πρέπει μαζί με την αγιότητα και τον έλεγχο να είναι σε θέση να κηρύξει αγάπη και να προβεί σε θυσίες που θα επουλώσουν τυχόν πληγές στις ψυχές των διακονούμενων.

Ο Παύλος δεν ήθελε να κάνει προσήλυτους. Ούτε κι ο Χριστός που κατέκρινε τους Φαρισαίους πως  έκαναν μεγάλα ταξίδια για να κάνουν ένα προσήλυτο αλλά αντ'  αυτού έκαναν ένα φανατικό μουτζαχεντίν χειρότερο των ιδίων σε υποκρισία και αναλγησία (Ματθαίος κγ' 15).

Για αυτό, ο Παύλος τονίζει πως οι Κορίνθιοι αποτελούν για αυτόν μια επιστολή που γράφτηκε στην καρδιά του και την καρδιά τους. Τα λόγια του εγχαράκτηκαν στη συνείδηση των Κορινθίων και η δική τους ανταπόκριση χάραξε μια αντίστοιχη επιστολή αγάπης στην καρδιά του Παύλου. Υπήρξε αυτή η "καρδιακή" ένωση. Και προφανώς αυτού του είδους η ένωση έμεινε για πάντα ανεξίτηλη.

Στις μέρες μας δε χρειαζόμαστε ενώσεις εκκλησιών, προσήλυτους, στατιστικά στοιχεία για το πόσους κάναμε να δεχτούν το Χριστό και πόσες εκκλησίες ανοίξαμε. Το εντελώς αντίθετο μάλιστα. Χρειαζόμαστε εγκάρδιες ενώσεις, από τις καρδιές των εργατών του Θεού προς τις καρδιές των ανθρώπων που διακονούνται αλλά και αντίστροφα. Δε γίνεται να υπάρχει μονομερής προσέγγιση ανάμεσα στους Χριστιανούς. Η αγάπη πρέπει να είναι αμοιβαία.

Αλλιώς, όλα τα κηρύγματα, οι μελέτες και οι αναλύσεις θα παραμείνουν κενό γράμμα στα όρια του Φαρισαϊσμού και του θρησκευτικού φανατισμού, από τα χειρότερα είδη φανατισμού ίσως. Και για αυτό μια μέρα θα κριθούμε όλοι για το τι επιστολές γράψαμε στις καρδιές των ανθρώπων.