''Εφαγον το μάννα εν τη ερήμω"

Ιωάννης ς' 31

Ο λαός Ισραήλ όταν το 1400 π.Χ. έφυγε από την Αίγυπτο μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς, είχε πολλές υποσχέσεις από το Θεό. Όχι μόνο θα ήταν ελεύθεροι μα θα πήγαιναν και σε μια γη που θα έρρεε "μέλι και γάλα". Τα παιδιά και τα εγγόνια τους όχι μόνο δεν θα μεγάλωναν κάτω από το μαστίγιο των Φαραώ αλλά θα είχαν δική τους γη να την καλλιεργήσουν, εύφορο χώμα, καρπούς γλυκούς και μέρες ανέφελες για να ζήσουν ήσυχα και με μακροζωία. 

Το μέγα όμως ερώτημα ήταν αν θα επέλεγαν να είναι ευγνώμονες στο Θεό ή όχι. Η απλή λογική λέει πως όταν κάποιος σου υπογράφει ένα χαρτί πως θα σου χαρίσει μια σημαντική περιουσία, θα πρέπει να πεις ένα μεγάλο ευχαριστώ. Έτσι, ο λαός Ισραήλ ακολούθησε μια μεγαλύτερη μεν διαδρομή για να φτάσει στη γη εκείνη της επαγγελίας αλλά μακριά από πολλά εχθρικά έθνη. Μέσα στην έρημο όμως ο Θεός ήταν εκεί και φρόντιζε για κάθε τους ανάγκη. Τους έθρεφε με ένα μυστηριώδη σπόρο που λεγόταν μάννα και ήταν γλυκός και θρεπτικός. Το μάννα ερχόταν από τον ουρανό με θεόπνευστο τρόπο και οι Ισραηλίτες δεν έκαναν τίποτα άλλο εκτός από να το μαζεύουν.

Η φροντίδα αυτή του Θεού είχε και ένα βαθύτερο σκοπό εκτός από το να τραφεί το σώμα του λαού Ισραήλ. Ο Μωϋσής τους τον είχε ανακοινώσει:

(Ο Θεός) σε εταπείνωσε και σε έκαμε να πεινάσης και σε έθρεψε με μάννα, το οποίον δεν εγνώριζες, ουδέ οι πατέρες σου εγνώριζον, διά να σε κάμη να μάθης ότι ο άνθρωπος δεν ζη με μόνον άρτον, αλλ' ο άνθρωπος ζη με πάντα λόγον εξερχόμενον εκ του στόματος του Κυρίου.
Δευτερονόμιο η' 3

Με άλλα λόγια διακήρυττε ο Μωϋσής στο λαό Ισραήλ : Περάσατε την έρημο μη έχοντες ακόμα τη γη της επαγγελίας κάτω από τα πόδια σας. Δεν χαθήκατε όμως, αλλά σας συντήρησε η δύναμη του Θεού η μεγάλη, η οποία εκφράστηκε από το στόμα Του δια του παντοδύναμου Λόγου Του. Μέσα από αυτό το Λόγο, μέσα από αυτή την πνοή, βγήκατε αλώβητοι από τους θανάτους της ερήμου. Τελικά όπως ξέρουμε ο λαός Ισραήλ δεν έμαθε να λέει ευχαριστώ. Τα διδάγματα όμως για μας παραμένουν.

Πολύ συχνά όλοι μας αναζητούμε μια "γη της επαγγελίας" στη ζωή. Δεν είναι καθόλου πρωτοφανές κάποιος να ζητάει δουλειά καλή, καλή/ό σύζυγο, υγιή και χαρούμενα παιδιά, σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές. Τίποτα εξ αυτών δεν είναι άδικο ή μη αγαθό για να το έχει ο άνθρωπος. Άλλωστε η επιδίωξη της απρόσκοπτης επιβίωσης είναι μέσα στα θεμελιώδη ένστικτα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αλλά πιστεύουμε πως κάθε τι καλό προέρχεται από ένα αγαθό Θεό;

Ακόμα και αυτοί που πιστεύουν σε Αυτόν όμως, πως αντιδρούν όταν καλούνται να περάσουν μακρές περιόδους "ερήμου" στη ζωή τους; Τι γίνεται όταν αργεί η ανάπαυση, όταν όλα ακόμα μοιάζουν σε αταξία, όταν δε φαίνεται η όαση, τα δέντρα τα πλατύφυλλα, τα δροσερά ποτάμια; Τι κάνουμε τότε;

Ας κοιτάξουμε ψηλά. Το μάννα είναι εκεί και ονομάζεται Ιησούς Χριστός. Αυτός μπορεί να μας καθοδηγήσει μέσα στην έρημο. Δεν θα έχουμε ακόμη μεγάλες ευλογίες ίσως. Αλλά με το χέρι Του θα μας οδηγεί σε ασφαλείς οδούς. Μα είναι ανάγκη; θα πει κάποιος. Ο απόστολος Παύλος είχε τα μύρια όσα προβλήματα. Είχε και σωματική ασθένεια. Παρακάλεσε το Χριστό να την πάρει και Αυτός απάντησε "Αρκεί εις σε η χάρις μου· διότι η δύναμίς μου εν αδυναμία δεικνύεται τελεία" (Β' Κορινθίους ιβ' 9)

Δηλαδή, έλεγε του Παύλου, "Εκεί, στην αδυναμία σου, όταν δεν μπορείς με τη δική σου ικανότητα ή δύναμη να ελέγξεις κάποια κατάσταση, εκεί θα καταλάβεις την αξία του να έχεις μαζί σου Εμένα".

Μέγα το δίδαγμα, μέγιστη και η πνευματική ωφέλεια, να βλέπουμε το Θεό να ενεργεί για μας. Να μας συντηρεί και να μας σώζει από κακές ώρες. Να βλέπουμε το χέρι Του και να Του λέμε "ευχαριστώ". Με μια τέτοια καρδιά ευχαριστίας, η γη της Επαγγελίας, η άνω Ιερουσαλήμ, θα γίνει δική μας αιώνια.

Είθε να καταντήσουμε όλοι από την έρημο της ζωής στην αιώνια αυτή δόξα αφού μάθουμε να λέμε "ευχαριστώ" σε αυτή τη ζωή.