Ψαλμος λα' 15
Ο χρόνος είναι μια παράμετρος του σύμπαντος που δόθηκε στους ανθρώπους χωρίς αυτοί να μπορούν να τον ελέγξουν. Οι νόμοι του ουρανού που ρυθμίζουν τα άστρα και τους πλανήτες διέπονται από το χρόνο εκτός των άλλων δυνάμεων της φύσης. Στη Γη, ο ήλιος και η σελήνη ρύθμιζαν τις ανθρώπινες υποθέσεις για χιλιάδες χρόνια μέχρι την εφεύρεση του ρολογιού.
Ο άνθρωπος, γνωρίζοντας πως τίποτα δεν μπορεί να ξεφύγει από την επιρροή του χρόνου, πάσχιζε και πασχίζει να τον φέρει με το μέρος του. Η λαχτάρα για πολλά χρόνια στη ζωή παραμένει ακλόνητη σταθερά της ανθρώπινης ύπαρξης.
Δυστυχώς όμως πολύς κόσμος αγνοεί πως οι καιροί και οι χρόνοι βρίσκονται στα χέρια Αυτού που τα δημιούργησε. Αυτός όχι μόνο τα ρυθμίζει, αλλά γνωρίζει και πόσο θα ζήσει ένας άνθρωπος. Οι μέρες μας είναι καταγεγραμμένες στο νου του Θεού.
Ο Δαβίδ είχε συνειδητοποιήσει αυτή τη μεγάλη αλήθεια και την ομολογούσε. Έλεγε "στα χέρια Σου είναι οι καιροί μου". Παραδεχόταν πως ο ίδιος δεν είχε τον έλεγχο των ημερών του, πως δεν ήξερε πόσα χρόνια θα ζήσει και πως τον τελικό λόγο για τους καιρούς του τον είχε ο Θεός, στον οποίο κατ' επέκταση θα έπρεπε να δώσει και λόγο.
Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια άπαξ και ο άνθρωπος κατανοήσει πως ο χρόνος του έχει δοθεί άνωθεν, πως δεν τον ρυθμίζει ο ίδιος και πως όσα σχέδια αν κάνει στη ζωή, τελικά ο Θεός είναι αυτός που δίνει μα και παίρνει. Με τις σκέψεις αυτές ο κάθε ένας μπορεί να ζήσει εντελώς διαφορετικά αφού πλέον ο στόχος της ύπαρξής του δεν θα είναι πως θα κάνει κακό, πως θα ξεγελάσει και θα υπερκεράσει άλλους για να "ανέβει" κοινωνικά, πως θα συσσωρεύσει πλούτο για να νιώθει ισχυρός.
Αναμφισβήτητα, η γνώση του ποιος είναι ο κύριος του χρόνου δεν θα πρέπει να οδηγήσει τον άνθρωπο να γίνει ερημίτης, αναχωρητής ή σκηνήτης. Ο Θεός θέλει να κάνουμε καλή χρήση των καιρών μας με δουλειά, έργα καλά και με αληθινές πράξεις αγάπης και συμπόνιας προς τους γύρω.
Ο βαθύτερος στόχος της γνώσης του ποιος έχει λόγο στα έτη μας είναι αφενός η ευχαριστία προς Αυτόν και αφετέρου η επιδίωξη να παράγουμε κάτι το αγαθό για να Του το επιστρέψουμε όταν ο χρόνος που μας έχει δοθεί φτάσει στο τέλος του. Εκεί πάνω, στο βήμα που όλοι θα βρεθούμε, δεν θα έχουμε να ντραπούμε αν Του πούμε πως δεν περάσαμε όλα μας τα χρόνια κοιτάζοντας πως θα πλουτίσουμε και πως θα μεγαλουργήσουμε αδιαφορώντας για το πόσο θα ζούσαμε.
Ο Μωϋσής είχε πει, "Δίδαξον ημάς να μετρώμεν ούτω τας ημέρας ημών, ώστε να προσκολλώμεν τας καρδίας ημών εις την σοφίαν" (Ψαλμός Ϟ' 12).
Έτσι, οι καιροί μας θα έχουν νόημα και αξία και δεν θα καταισχυνθούμε όταν μια μέρα βρεθούμε μπροστά Του, αλλά θα ακούσουμε το "εύγε δούλε αγαθέ και πιστέ, είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου