Ιωάννης δ' 14
Ο Ιησούς είπε στη Σαμαρείτισσα μια αλήθεια που δεν θα μπορούσε να τη φανταστεί. Αυτός, ο Ένας, είχε τη δυνατότητα να ξεδιψάσει τον άνθρωπο. Μα αποξενωμένη αυτή από τα πνευματικά και ολοκληρωτικά δοσμένη στον καθημερινό αγώνα της βιοπάλης, θεώρησε πως ο Χριστός έχει τη δυνατότητα να δίνει γήϊνο νερό. Άρα, σκέφτηκε, θα γλιτώνω και το πήγαινε-έλα στα πηγάδια.
Μα και σήμερα αυτό δεν είναι η επιδίωξη του ανθρώπου; Χρησιμοποιεί το κάθε τι για να υλοποιήσει αποκλειστικά στόχους της ζωής. Ακόμα και τη θρησκεία, ακόμα και την εκκλησία, θέλει να την έχει αποκούμπι για ώρα ανάγκης. Θέλει ο Θεός να τον εξυπηρετεί στα βιοτικά, να μην ταλαιπωρηθεί και τόσο πολύ. Να εξελιχθούν όλα ομαλά για να περνούν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Σαφέστατα και η Σαμαρείτισσα δεν ζήτησε κάτι κακό. Κι εμείς δεν ζητάμε τίποτα κακό όταν οι αδικίες της ζωής και οι μύριοι κακοί άνθρωποι μας αναγκάζουν να πηγαινοερχόμαστε σε μακρινά πηγάδια να αντλήσουμε ίσως λιγοστό και βρώμικο νερό για να επιβιώσουμε. Δεν είναι παράδοξο λοιπόν κι εμείς ως άλλη Σαμαρείτισσα να θέλουμε μια επιπλέον άνεση.
Όμως, αυτό που της πρότεινε ο Ιησούς ήταν ασύλληπτο. Της είπε πως Αυτός έχει τη δύναμη να ξεδιψάσει την ψυχή. Πραγματικά συγκλονιστικό. Άν δει κανείς πόσοι και πόσοι πλούσιοι σήμερα ανά τον κόσμο μένουν ανικανοποίητοι ενώ έχουν όσα ποθεί η ψυχή τους, θα καταλάβει την τεράστια σημασία του ποτίσματος της ψυχής. Αμέτρητοι επιτυχημένοι αστέρες και μπίζνεσμεν καταλήγουν στη χρήση ναρκωτικών και παραισθησιογόνων για να ζήσουν με λίγη χημική ευφορία.
Η μονίμως διψασμένη ψυχή του ανθρώπου ψάχνει στα μήκη και τα πλάτη της ανθρώπινης σοφίας για να βρει γαλήνη. Άλλοι καταφεύγουν στο διαλογισμό, άλλοι στον αποκρυφισμό, άλλοι στην επιστήμη. Μα οι ανασφάλειες παραμένουν. Ο φόβος της αρρώστιας, του θανάτου, της μοναξιάς, στοιχειώνουν το νου και την ψυχή.
Κι εκεί, εμφανίζεται ο Ιησούς. Και λέει πως έχει ένα νερό που όχι μόνο είναι ικανό να ξεδιψάσει την ψυχή μα και να την κάνει να υπερχειλίζει και να μεταδίδει αυτό το αιώνιο, ζωντανό νερό και στους άλλους.
Ποτιστής και ζωοδόχος είναι ο Θεός. Εμείς δεν μπορούμε να κρατήσουμε ως ατελείς αυτό το θαυμαστό νερό. Η πίστη μας ελαττώνεται όταν πέφτουν τα προβλήματα. Αλλά η πηγή δεν στερεύει ποτέ: " Όστις διψά, ας έλθη, και όστις θέλει, ας λαμβάνη δωρεάν το ύδωρ της ζωής" (Αποκάλυψη κβ' 17).
Πρέπει να έχουμε υπόψη μας πως όπως το φυσικό νερό, έτσι και το πνευματικό που ξεδιψά την ψυχή δεν δίδεται εφάπαξ. Άν συνέβαινε έτσι, ο άνθρωπος θα έπαιρνε μια φορά νερό ζωντανό από το Χριστό, θα ένιωθε πλήρης και θα Τον ξεχνούσε για πάντα. Η πηγή για την οποία μιλούσε ο Ιησούς γεμίζει σιγά - σιγά, με τον καιρό. Όσο περισσότερο μένουμε κοντά στην αστείρευτη πηγή της αιώνιας ζωής, τόσο περισσότερο ζωντανό νερό παίρνουμε και δι' αυτού μπορούμε να προσφέρουμε και σε άλλους. Όσο απομακρυνόμαστε από την πηγή, τόσο "στεγνώνουμε" πνευματικά λόγω της σκληρότητας της ζωής και της αδυναμίας μας να οδηγούμαστε από ισχυρή πίστη.
Για αυτό ο Ιησούς είπε να μένουμε "εν Αυτώ" όπως το κλαδί της αμπέλου στην άμπελο, για να έχουμε ζωή (Ιωάννης ιε' 4).
Μακάριος αυτός που ζητά το ζωντανό αυτό νερό για να ξεκουράζεται η ψυχή του. Ο Θεός δεν θα λησμονήσει ούτε τις σαρκικές του ανάγκες αφού Αυτός μεριμνά για εμάς και οι τρίχες της κεφαλής μας είναι πάσες αριθμημένες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου