Β' Κορινθίους δ' 18
Μια από τις παράξενες πλευρές της ζωής είναι αυτή η ίδια η ιδιότητά της να είναι πρόσκαιρη. Από τότε που οι πρωτόπλαστοι εκδιώχθηκαν από την Εδέμ, η αιωνιότητα, η μόνιμη ασφάλεια και ευημερία ξεγλίστρησαν από τα χέρια του ανθρώπου. Πλέον, για να μη διαιωνίζεται η κακία της ανθρώπινης ψυχής και εμπλησθεί η γη από μίσος και αίμα, ο Θεός πρόσταξε την κάθε γενιά να ζει συγκεκριμένα χρόνια για να έχουν και οι επόμενες γενιές την ευκαιρία της ζωής και της αιώνιας σωτηρίας δια του Ιησού Χριστού.
Αυτή η μέγιστη αλήθεια σκόπιμα αποκρύπτεται από το Σατανά και από τους ανθρώπους που έχουν εφεύρει ένα κακό και εκδικητικό Θεό. Η καταδίκη του Δημιουργού εκ μέρους των ανθρώπων σε ανυπαρξία ευνοεί τους διεστραμμένους αφενός να κάνουν ό,τι νομίζουν στη ζωή αφού κατ'αυτούς δεν υπάρχει αιωνιότητα, άρα και τιμωρία, αφετέρου δε στρέφει όλες τους τις προσπάθειες στην κυριαρχία αυτής της ζωής.
Πάνω εκεί στον ουρανό όμως, ο Θεός βλέπει και σταθμίζει τα πάντα. Ενώπιόν Του βρίσκονται αναρίθμητοι άνθρωποι που περιμένουν τη μέρα της κρίσης. Πόσοι εξ αυτών δεν κακοποίησαν και δεν βασάνισαν άλλους επειδή μόνοι τους διέγραψαν το Θεό και επιδίωξαν κυριαρχία στην επί γης ζωή!
Ο Παύλος, διαθέτων πλείστη σοφία άνωθεν, μας φανερώνει την αλήθεια όπως του την παρέδωσε το Άγιο Πνεύμα. Η μεγάλη αυτή αλήθεια οδηγεί τον άνθρωπο στη συνειδητοποίηση πολλών πραγμάτων ταυτόχρονα.
Πρώτον, πως υπάρχουν δυο μεγάλες κατηγορίες πραγμάτων. Τα βλεπόμενα και τα μη βλεπόμενα.
Δεύτερον, πως τα μη βλεπόμενα είναι αιώνια, άρα και σημαντικότερα για την επιδίωξη του ανθρώπου να ζήσει για πάντα.
Τρίτον, τα βλεπόμενα ως πρόσκαιρα μας παρέχουν δυο πληροφορίες. Αφενός εμείς δεν θα είμαστε για πάντα εδώ για να τα βλέπουμε και αφετέρου αυτά τα ίδια τα πρόσκαιρα κάποτε θα εξαφανιστούν όπως η ίδια η Βίβλος λέει.
Τέταρτον, καταδεικνύεται το μάταιο της επιδίωξης κυριαρχίας σε κάτι που δεν μπορούμε να κρατήσουμε για πάντα.
Συμπεραίνεται από το εδάφιο πως ο Θεός μας προτρέπει να εξασκήσουμε πίστη για να "ακουμπήσουμε" τα μη βλεπόμενα.
Επειδή τα αιώνια αυτά πράγματα δεν μπορούν να τα αντιληφθούν οι αισθήσεις μας, το παράλογο του να πιστεύει κανείς σε αόρατα και ανήκουστα δεν μπορεί να ανατραπεί ειμί δια της παραδοχής των λόγων του αψευδούς Θεού. Αυτό ονομάζεται πίστη.
Ο πιστεύων στα λόγια του Θεού δεν ρίχνει απλά ένα "κορώνα-γράμματα". Δεν πάει με στατιστικά ποσοστά και πιθανότητες. Θα είναι ασφαλής υπό τη σκέπη του Δημιουργού και τη στιγμή που θα κληθεί να μεταβεί από τη μια ζωή στην άλλη θα απολαύσει τα αιώνια, τα μη βλεπόμενα και ένδοξα.
"αλλά καθώς είναι γεγραμμένον, Εκείνα τα οποία οφθαλμός δεν είδε και ωτίον δεν ήκουσε και εις καρδίαν ανθρώπου δεν ανέβησαν, τα οποία ο Θεός ητοίμασεν εις τους αγαπώντας αυτόν"
Α' Κορινθίους β' 9
Είθε να καταντήσουμε στη χαρά και δόξα των μη βλεπομένων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου