"Και επί γης ειρήνη"

Λουκάς β' 14

Άν δει κανείς το γνωστό εδάφιο της δοξολογίας των αγγέλων με την οποία δόξαζαν το Θεό για τη γέννηση του Σωτήρα, ίσως κουνήσει το κεφάλι του με μια ελαφρά απογοήτευση. Ο λόγος είναι πως ο κόσμος μας έχει παντελή έλλειψη ειρήνης. Πόλεμοι, μάχες, τσακωμοί και έριδες ταλάνισαν τον άνθρωπο απ' αρχής και συνεχίζουν να τον ταλανίζουν. Ακόμα και στις μέρες μας και στις χώρες που δεν βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση, η μια κοινωνική ομάδα θέλει να "φάει" την άλλη. Ακόμα και στις ίδιες τις οικογένειες υπάρχουν άσβεστα μίση και έριδες.

Το παράδοξον της ευλογίας των αγγέλων προς τους ανθρώπους ακόμα και στην εποχή του Χριστού φάνηκε λίγες δεκαετίες μετά το θάνατο του Ιησού, όταν οι λεγεώνες του Τίτου ισοπέδωσαν την Ιερουσαλήμ και έστειλαν τους Ιουδαίους στα μήκη και τα πλάτη της γης. 

Πόθεν λοιπόν η ειρήνη; Τι νόημα είχε το πέρασμα του Χριστού στη γη; 

Στο Ιωάννης ιδ' 27, υπάρχει ένα ενδιαφέρον εδάφιο:

"Ειρήνην αφίνω εις εσάς, ειρήνην την εμήν δίδω εις εσάς· ουχί καθώς ο κόσμος δίδει, σας δίδω εγώ"

Εδώ βλέπουμε καθαρά πως ο Χριστός έχει μια άλλου είδους ειρήνη. Η οποία όπως αποδείχτηκε και ιστορικά δεν έχει σχέση με την ειρήνη μεταξύ κρατών ή κοινωνικών ομάδων.

Η ανάλυση των λεγομένων του Χριστού φανερώνει μια διαφορετικού τύπου ειρήνη που έχει ως κέντρο της. Στην Εφεσίους β' 14 υπάρχει μια ενδιαφέρουσα πληροφορία. Ο Χριστός έφερε ειρήνη ανάμεσα σε μας και το Θεό λόγω της θυσίας Του. Η έχθρα της αμαρτίας που μας χώριζε από το Δημιουργό έγινε φιλία και συγχώρεση επειδή ο Ιησούς δέχτηκε να πάρει τις δικές μας αμαρτίες πληρώνοντας με το ύστατο τίμημα: τη ζωή του.

Έτσι, τώρα όσοι δέχονται το Χριστό όχι απλά ως διδάσκαλο ή θεάνθρωπο αλλά ως Σωτήρα τους, έχουν πλέον ανοικτό το "δίαυλο" επικοινωνίας με την ουράνια Χάρη και κατά συνέπεια δε λογίζονται εχθροί του Θεού αλλά παιδιά Του και κληρονόμοι Του.

Προφανώς ο Θεός δε μισεί όσους δεν δέχονται τη θυσία του Χριστού. Ούτε βάζει κανένα με το ζόρι να αποδεχτεί κάτι που στο κάτω-κάτω ήταν εθελοντική προσφορά αιώνιας ζωής. Ο Χριστός από αγάπη θυσιάστηκε. Έτσι, η αγάπη δεν πιέζει κανένα να την δεχτεί. Όμως, κάποιος πρέπει να πληρώσει για τα κρίματά του αν δεν δεχτεί τη θυσία του Ιησού. Είναι κρίμα κάποιος να αποδεχτεί να τιμωρηθεί ο ίδιος για τα πταίσματά του εφόσον του δίνεται η ευκαιρία της ειρήνης με το Θεό.

Το δεύτερο που έχει να κάνει με την ειρήνη που διακήρυξαν οι άγγελοι είναι η ειρήνη που μπορούν να έχουν όσοι αγαπούν το Χριστό. Διότι όποιος έχει συγχωρεθεί και το έχει νοιώσει στην καρδιά του, μπορεί να συγχωρέσει και τον αδελφό του. Έτσι, οι έριδες μειώνονται, οι διχόνοιες υποχωρούν και στο τέλος αντί για τσακωμούς και μίση θα επέλθει, τι άλλο, ειρήνη!

Είθε να λάβουμε την ειρήνη της συγχώρεσης των αμαρτιών μας και να τη μοιραζόμαστε με την οικογένεια και τους συνανθρώπους μας. Ακόμη κι αν γύρω μας πολλοί δεν δέχονται αυτή την ειρήνη (όμως οι ψυχές τους τη ζητούν ασταμάτητα), ας κρατούμε όσοι αγαπούν το Χριστό αυτή την ξεχωριστή και μακάρια ευλογία. Της ειρήνης με το Δημιουργό μας.