"Στενή είναι η πύλη και τεθλιμμένη η οδός η φέρουσα εις την ζωήν"

Ματθαίος ζ' 14

Εκ πρώτης όψεως το γνωστό εδάφιο μοιάζει πλήρως άδικο για τον άνθρωπο. Η ζωή είναι γεμάτη αδικίες, πόνο, ασθένειες, ανέχειες και απογοητεύσεις. Δεν θα πρέπει να υπάρχει άνθρωπος ο οποίος να μην ονειρευόταν διάφορα στην παιδική του ηλικία και να μην του βγήκαν άλλα στην ενήλικη ζωή. Πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις ο άνθρωπος θα βιώσει προδοσία, αδιαφορία, μίσος, αχαριστία, ασθένεια και θλίψη στη ζωή του. 

Κάποιος λοιπόν θα αναρωτιόταν εύλογα, εξ αρχής, τι εννοεί ο Χριστός με αυτό το εδάφιο. Και ποιο το νόημα να ασχοληθεί κανείς με το Χριστό ή το Ευαγγέλιο ή την προσευχή αν από τις ήδη υπάρχουσες θλίψεις αρχίσουμε να αραδιάζουμε κι άλλες που βρίσκονται στο δρόμο της αιώνιας ζωής. Και επιτέλους γιατί θα πρέπει να εξοντωθεί στη γη ο άνθρωπος για να πάει στον ουρανό;

Προφανώς ο Θεός που πάντα μιλά με πνεύμα Πατέρα και καρδιά γεμάτη αγάπη, κάτι άλλο θα θέλει να πει στο εδάφιο που αναλύουμε. Και αυτό το άλλο είναι πασιφανές αν σκεφτούμε την ίδια τη ζωή του Χριστού. Ο οποίος δεν καλοπέρασε στη ζωή αυτή. Λοιδορήθηκε, προδόθηκε, ξεχάστηκε, πόνεσε και πέθανε. 

Και ποιος ζητά να γίνει σαν το Χριστό; Μεγάλο το τίμημα και ουδείς έχει τη δυνατότητα να έχει τη θεότητα μέσα του στην πληρότητα που την είχε ο Χριστός. Λίγοι έχουν τόσο Πνεύμα Άγιο για να συγχωρούν 490 φορές τη μέρα τον αδελφό τους ή τη δύναμη να ανασταίνουν νεκρούς. 

Και αυτό όμως το ξέρει η πατρική καρδιά του Θεού. Γνωρίζει τη σχέση μας με την αμαρτία και την αδυναμία μας. Όμως ο δρόμος ο στενός και η δύσβατη πύλη έχουν να κάνουν με την από Θεού δύναμη να γινόμαστε σιγά - σιγά σαν το Χριστό. Ακόμη και στο δέκα τοις εκατό να Του μοιάσουμε, πάλι η ζωή μας θα είναι εντελώς διαφορετική. Ακόμη και ένα τοις εκατό αν συγχωρούμε όσους μας πείραξαν, αν ελάχιστα προσπαθήσουμε να αγαπήσουμε παραπάνω, να κάνουμε το επιπλέον μίλι (Ματθαίος ε' 41), να κάνουμε μια μικρή ακόμη θυσία και μια ακόμη προσευχή για τον πονεμένο, μια ακόμη υπηρεσία για αυτόν που τη χρειάζεται, να ζητήσουμε μια ακόμα συγνώμη εκεί που φταίξαμε, τότε θα έχουμε κάνει μεγάλα βήματα προς την αιώνια ζωή.

Όχι πως δικαιώνεται ο άνθρωπος με τα έργα ή τη φιλανθρωπία. Αλλά με την πίστη στο Χριστό και τη συμμαρτυρία των έργων, η πύλη της Άνω Ιερουσαλήμ θα ανοίξει διάπλατα.

Κι εδώ ακριβώς είναι η "τεθλιμμένη οδός". Η συγχώρεση όταν χρειαστεί, η συγνώμη όταν απαιτηθεί, η παραπάνω θυσία για τον αδελφό μας, η ενασχόληση με μια κατ' ανθρώπους άχαρη και οδυνηρή υπηρεσία προς όσους έχουν ανάγκη, η διδαχή και στήριξη των ψυχών, όλα αυτά δεν είναι ευχάριστα αλλά δύσκολα. Και συν τοις άλλοις πρέπει να ζητάμε και τον καθαρισμό των δικών μας αμαρτιών κάθε μέρα. 

Όμως έτσι, με αυτή την κατά τα φαινόμενα δύσκολη ζωή, το Πνεύμα του Θεού θα έρχεται με ανέμους ουράνιας γαλήνης, με αύρες θεϊκής χαράς και με πνευματικό νερό τη στιγμή που ο βαδίζων την πλατιά οδό δεν θα έχει τίποτα να θρέψει την ψυχή του. Ο Χριστός θα παίρνει αυτόν τον δούλο που θα κάνει τον κόπο της εργασίας και της θυσίας και θα τον αναπαύει σε χλοερές βοσκές, όπως και ο ίδιος ξεκουραζόταν από τον Πατέρα Του όσο ήταν στη γη. 

Στενή λοιπόν η οδός και με θλίψεις, αλλά με σίγουρη πνευματική στήριξη και δύναμη από το Θεό που τιμά πολλαπλάσια όσους προσπαθούν να βαδίσουν στα ίχνη του Μονογενούς Του Υιού.