"Ευρών ένα πολύτιμον μαργαρίτην..."

Ματθαίος ιγ' 46

Ο Χριστός μέσα στις πολύχρωμες παρομοιώσεις της Βασιλείας των Ουρανών που κάνει στο Κατά Ματθαίον ευαγγέλιο, αναφέρει και αυτή του έμπορου που έψαχνε πολύτιμα μαργαριτάρια και ο οποίος μόλις βρήκε ένα πολύτιμο που υπερέβαινε την αξία των άλλων που είχε, πήγε και πούλησε τα άλλα για να αποκτήσει αυτό το μοναδικό.

Πολλοί, φοβούνται να έλθουν στο Χριστό και να κάτσουν στα πόδια Του. Ο λόγος; Η πορεία πολλών εκκλησιών και πιστών ανά τους αιώνες που για χάρη του Χριστού, υποτίθεται, αρχίζουν και ξεκόβουν από κάθε χαρά, από κάθε αγαθή απόλαυση της ζωής και εμπίπτουν σε εγκράτειες υπεράνθρωπες, σε σκληρή πειθαρχία ψυχής και σώματος και σε μια σχεδόν μόνιμη έκφραση σοβαρότητος και αιωρούμενης μιζέριας.

Ας μην σχετίσουμε τα μαργαριτάρια που κατείχε ο έμπορος της παραβολής με κραιπάλες, πορνείες ή εγκλήματα διότι η ίδια η ανθρώπινη συνείδηση δεν τα κατατάσσει στα ιδανικά της ζωής. 

Τι θα μπορούσαν λοιπόν να είναι αυτά τα μαργαριτάρια; Πολλά. Αγάπη, φιλία, οικογένεια, εργατικότητα, ησυχία, ειρήνη, χαρά και τόσα άλλα. Αυτά δεν αναζητούν όλοι οι άνθρωποι σήμερα; Πόσοι δεν προσπαθούν όλη τους τη ζωή να βρουν αγάπη, ειρήνη, στήριγμα στις δύσκολες ώρες τους και μια ασφάλεια για το αύριο; Πολλοί έχουν τη βεβαιότητα πως τα λεφτά θα τους τα εξασφαλίσουν όλα αυτά, μα τον ανθρώπινο πόνο και τη θλίψη δυστυχώς τα λεφτά δεν μπορούν παρά μόνο προσωρινά να ανακουφίσουν. Μάλιστα, πολλοί γίνονται και δούλοι του χρήματος και η ψυχή τους γεμίζει λατρεία προς το Μαμμωνά της αδικίας και γίνονται στη συνέχεια απάνθρωποι και εκμεταλλευτές των άλλων ανθρώπων.

Ο έμπορος της παραβολής μας όμως μόλις βρήκε αυτόν τον Έναν, αυτόν τον πολύτιμο μαργαρίτη, έδωσε ότι μάζευε τόσα χρόνια για να τον κάνει δικό του. Γιατί; Διότι μέσα σε αυτό το κόσμημα θεώρησε πως όλες οι αξίες των άλλων μαργαριταριών του συμπεριλαμβάνονται. Πως έχοντας το Ένα, έχει τα πάντα. Πως δεν χάνει απολύτως τίποτα παραδίδοντας όλα του τα παλιά μαργαριτάρια, αλλά κερδίζει αφού αυτό το μοναδικό κομμάτι είναι όλα τα άλλα και βάλε.

Όποιος λοιπόν ζητήσει το Χριστό, δεν χάνει τη χαρά, δεν χάνει την απόλαυση του πρωϊνού ήλιου, δεν χάνει τη μοναδικότητα της ανθρώπινης σχέσης, δεν χάνει τη φιλία, τη συντροφικότητα, την αστεία πλευρά της ζωής. Δεν καλείται να ζήσει σε ένα κλουβί προσευχόμενος και νηστεύων κάθε μέρα και νύχτα. Καλείται μεν να πενθήσει όπου χρειάζεται για τις αμαρτίες του, αλλά όχι να καταποθεί από θλίψη και απελπισία.

Αυτός είναι ο Χριστός. Είναι ότι αναζητούμε στη ζωή, όλα σε Ένα. Όχι μόνο Σωτήρας και Κύριος αλλά και η πόρτα που μας οδηγεί σε όλες τις καλές χαρές της ζωής, έχοντας την επίγνωση πως η ψυχή μας είναι σε σίγουρα χέρια και πως μια μέρα θα περάσουμε στην αιώνια δόξα κοντά Του, αφού ήδη από εδώ κάτω Τον επιλέξαμε ως το πιο πολύτιμο απόκτημα στη ζωή μας.