Κατά Ιωάννην ια' 35
Πολύς κόσμος αν και πιστεύει σε μια "ανώτερη δύναμη", ηθελημένα θεωρεί το Θεό αμέτοχο των ανθρώπινων καταστάσεων και μακριά από τα βάσανα και τις αδικίες της ζωής.
Στον αντίποδα αρκετοί Χριστιανοί θεολόγοι δίνουν έμφαση στην αγάπη του Θεού και την απόδειξη της αγάπης αυτής με τον ερχομό και τη θυσία του Μονογενούς Ιησού Χριστού.
Κάπου στη μέση όμως, υπάρχει μια όχι και τόσο γνωστή πτυχή του χαρακτήρα του Χριστού. Αυτή του απέραντα συνηθισμένου ανθρώπου που στην πραγματικότητα ήταν ο Ιησούς. Αναμφισβήτητα συνδύαζε άριστα τη θεϊκή με την ανθρώπινη φύση ο Χριστός αλλά υπάρχει μια τάση να εστιάζουν πολλοί στη θεϊκή φύση και για την ανθρώπινη οι περισσότερες αναφορές γίνονται στα πάθη του σεπτού σώματός Του και στο "Ηλί, Ηλί, λαμά σαβαχθανί".
Όμως, ο Χριστός θύμωνε, ο Χριστός αγαλλιαζόταν, χαιρόταν και δάκρυζε. Στη συγκεκριμένη περικοπή του Κατά Ιωάννην δάκρυσε όχι για το θάνατο του Λάζαρου αλλά για την παντελή πνευματική τύφλωση του μέσου ανθρώπου που ενώ έχει μπροστά του τον Αρχηγό της ζωής, σκέφτεται το θάνατο και μοιρολογάει.
Αυτό το δάκρυ του Χριστού όμως φανέρωνε και μια μεγάλη αλήθεια. Πως ο άνθρωπος δεν πρέπει να μένει χωρίς τη γνώση του τι εστί Ιησούς, τι εστί ανάσταση εκ των νεκρών και τι εστί αιώνια ζωή. Ο Χριστός ήξερε τι μπορούσε να προσφέρει σε όποιον Τον πίστευε. Πολλές φορές όμως ακόμη και με την παρουσία θαυμάτων και σημείων, πολλοί απιστούσαν και αγνοούσαν ηθελημένα τα βαθύτερα αίτια του ερχομού Του στη γη.
Στο Χριστιανικό κόσμο πολλοί δηλώνουν άθεοι ή αδαείς περί της αληθινής αποστολής του Μεσσία. Στις εκκλησίες, δε, δίνεται μερικές φορές η εντύπωση πως ο Ιησούς είναι παρών με ένα μπλοκάκι και καταγράφει τις προσευχές μας για να τις πραγματοποιήσει.
Κάποιος θα σκεφτεί, "μα και οι συγγενείς του Λάζαρου δε ζήτησαν τίποτα κακό από το Χριστό, τη σωτηρία του Λάζαρου ζητούσαν". Κι όμως, δεν σκέφτηκαν ούτε για μια στιγμή πως όποιος πιστέψει στο Χριστό κι αν πεθάνει θα ζήσει.
Ο Λάζαρος ξαναπέθανε μετά την ανάστασή του. Άρα προς τι το θαύμα; Απλά για να φανερωθεί πως ο Χριστός έχει εξουσία και σε αυτή τη ζωή μα πρωτίστως έχει τη δύναμη να χαρίσει την αιώνια ζωή μετά το θάνατο. Και περιμένει κάθε μέρα με καρτερικότητα αλλά και θλίψη όταν περνούν τα χρόνια αλλά ο άνθρωπος είτε Τον θεωρεί αμέτοχο των γεγονότων της ζωής ή απλά ένα καλό άνθρωπο που κάτι μας θυμίζει τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα.
Δάκρυσε λοιπόν ο Ιησούς. Δεν έμεινε σε καμία μακαριότητα. Εξάλλου η σύντομη ζωή του ήταν μέσα στον αγώνα και τη στενοχώρια, ο μόνος Δίκαιος που δεν έπρεπε ως αναμάρτητος να πάθει το παραμικρό. Όμως έγινε θυσία για τις δικές μας αμαρτίες.
Ένας τέτοιος μεσίτης και αρχιερέας μας λέει ο Παύλος έπρεπε σε εμάς (Εβραίους β' 17-18, ζ' 26) καθότι έπαθε και βασανίστηκε σαν έναν από εμάς και ξέρει τι εστί πόνος και προδοσία και αχαριστία.
Όποιος επιστρέψει σε Αυτόν, το δάκρυ Του γίνεται δάκρυ χαράς διότι η ψυχή επιστρέφει στην ανάπαυσή της, έχει ένα σίγουρο και ακοίμητο προστάτη αλλά και ένα ασφαλές χέρι που θα τη συνοδεύσει στην αιώνια δόξα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου