Λουκάς α' 78
Η ανατολή πάντοτε συμβόλιζε τη νέα μέρα. Πολλές φορές κουρασμένοι από τα προβλήματα της ημέρας πέφτουμε να κοιμηθούμε. Ίσως ο ύπνος μας να μην είναι πάντα ήσυχος. Όμως πάντα ο ερχομός της αυγής και το φως του ήλιου δίνει δύναμη και ελπίδα αφού ο Θεός μας δίνει ακόμα μια μέρα πάνω σε αυτή τη γη για να Τον ευχαριστήσουμε και να Τον εκζητήσουμε. Μια ακόμη μέρα που ίσως φέρει καλύτερες ειδήσεις και έλεος πάνω σε μια μας ανάγκη.
Ο ερχομός του Χριστού στη γη όμως ήταν μια ανατολή άλλου επιπέδου. Ήταν ανατολή "εξ ύψους". Ήταν μια ανατολή από τον ουρανό, ένα θεϊκό ξημέρωμα για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Το μεγάλο έλεος του Θεού πλέον είχε σάρκα και οστά.
Αυτή την ανατολή την έχουμε ανάγκη περισσότερο από κάθε τι άλλο. Δεν είναι μια ανατολή ενός φθαρτού ήλιου που θα τον δούμε να γέρνει στη δύση και θα μελαγχολήσουμε επειδή ακολουθεί η νύχτα. Η ανατολή που φέρνει ο Χριστός ως αιώνιος ήλιος της δικαιοσύνης και της αγάπης δεν θα δύσει ποτέ. Δεν την σκιάζουν βαριά σύννεφα και καταιγίδες. Είναι πάντα εκεί γλυκιά, χαρμόσυνη, έτοιμη να δώσει ελπίδα και βάλσαμο στον πονεμένο άνθρωπο.
Στους Θρήνους γ' 22-23 βλέπουμε πως οι οικτιρμοί του Θεού ανανεώνονται κάθε πρωί. Το εδάφιο μιλά για το πρωί της φυσικής τροχιάς του ήλιου. Το αιώνιο πρωϊνό όμως του Χριστού δεν έχει ανάγκη ανανέωσης αφού λάμπει σταθερό και ασάλευτο. Κι αν ένα καθαρό πρωϊνό, μια αυγή ξάστερη, μας φέρνει χαρά και ησυχία, πόσο μάλλον η καθαρότητα της αγάπης του Χριστού.
Ας στραφούμε εκεί, στην πηγή της ειρήνης και του φωτός, στον Ιησού Χριστό. Η δική Του ανατολή είναι ανώτερη, ουράνια, στέρεη και παντοτινή. Ο Δαβίδ έλεγε,
"Κάμε με να ακούσω το πρωΐ το έλεός σου· διότι επί σε έθεσα το θάρρος μου· κάμε με να γνωρίσω την οδόν, εις την οποίαν πρέπει να περιπατώ· διότι προς σε ύψωσα την ψυχήν μου". (Ψαλ. ρλγ' 8).
Το πρωί ο Δαβίδ αναζητούσε το Θεό. Η ψυχή του ζητούσε οδηγία και κουράγιο. Εμείς σήμερα έχουμε την ουράνια ανατολή, το Σωτήρα Χριστό.
Είθε να Τον αποζητούμε κάθε μέρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου