Η προφητεία αυτή του Δαβίδ αφορούσε το Χριστό και την ανάστασή Του. Ο αρχηγός της ζωής δεν επρόκειτο να μείνει στον Άδη, ούτε το σώμα Του να δει φθορά. Αρκούσε στον Πατέρα η υπέρτατη θυσία του Μονογενούς Του Υιού. Μετά από αυτήν ήταν η ώρα της δόξας, της μετάβασης από τη φθορά στην αφθαρσία και από την ταπεινοφροσύνη στο μεγαλείο του ουρανού.
Ο Δαβίδ βέβαια ουδεμία σκέψη έκανε για το Μεσσία όταν έγραφε αυτά τα λόγια. Δεν μπορούσε να δει στο μέλλον και δεν είχε συναίσθηση της πλήρους αποστολής του Χριστού ο οποίος θα ερχόταν χίλια χρόνια αργότερα. Ο Δαβίδ έλεγε τα λόγια της περικοπής μας για τον εαυτό του. Μέσα στις θλίψεις του παρακαλούσε το Θεό να τον λυτρώνει. Πολλές φορές απελπιζόταν, κραύγαζε, στέναζε και ολιγοπιστούσε. Και άλλες τόσες αγαλλιαζόταν όταν έβλεπε το χέρι του Θεού.
Με βάση αυτή την πεποίθηση πως δεν θα τον άφηνε ο Θεός, έγραψε και τα λόγια αυτά. Είχε τη σιγουριά των προηγουμένων ενεργειών του Θεού. Όταν πάλι τον ταλαιπωρούσαν οι θλίψεις, φώναζε στο Θεό να δώσει προσοχή στις δεήσεις του. Πολλές φορές αυτό συμβαίνει στη ζωή μας. Αυτός ο κύκλος συνεχίζεται. Εκφράζουμε τα ευχαριστώ μας πλούσια στο Θεό που μας έσωσε από μια κατάσταση ή που δεν μας άφησε να κλονιστούμε.
Όμως πάλι μπροστά μας θα πέσουν οι σκιές του άδη, τα σύννεφα των θλίψεων. Εξάλλου κανείς άνθρωπος δεν βίωσε ποτέ μόνο ξαστεριά και χαρά στη ζωή του. Αυτός ο κύκλος πάντα συνεχίζεται. Ο τροχός πάντα γυρνάει.
Τι έχουμε να μάθουμε λοιπόν από τον τροχό της ζωής του Δαβίδ; Πως ακόμη κι αν οι πεποιθήσεις του έχαναν την ισχύ τους σε καιρό κακό, αυτός συνέχιζε να φωνάζει στο Θεό.
"Περιέμεινα εν υπομονή τον Κύριον, και έκλινε προς εμέ και ήκουσε της κραυγής μου· και με ανεβίβασεν εκ λάκκου ταλαιπωρίας, εκ βορβορώδους πηλού, και έστησεν επί πέτραν τους πόδας μου, εστερέωσε τα βήματά μου· και έβαλεν εν τω στόματί μου άσμα νέον, ύμνον εις τον Θεόν ημών" (Ψαλμός ν'1)
Δεν τον άφησε ποτέ ο Θεός να "λιώσει" στις θλίψεις. Άκουγε τη φωνή του και τον έβγαζε από τη λάσπη σε στέρεο έδαφος.
Για αυτό ας μην χάνουμε τις ελπίδες μας. Το έδαφος το ολισθηρό δεν θα κρατήσει για πάντα και τα σπλάχνα του Θεού δεν θα μας αφήσουν στον άδη των θλίψεων και της ταλαιπωρίας για πολύ.
Είθε πάντοτε να πιστεύουμε στη μεγάλη χάρη του Θεού που σώζει όσους Τον επικαλούνται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου