Αποκάλυψη α' 17-18
Υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν το χαρμόσυνο μήνυμα της ανάστασης του Ιησού Χριστού, πέραν των μυριάδων που νομίζουν πως το Πάσχα είναι μόνο φαγητό και ευχές για χρόνια πολλά, ως ένα γεγονός νίκης κατά του θανάτου και ελπίδας ζωής αιωνίου. Η θεώρηση αυτή του μεγίστου αυτού γεγονότος είναι πολύ σωστή. Πράγματι η ανάσταση του Λόγου του Θεού σήμαινε την οριστική νίκη στο κράτος του θανάτου που φόβιζε τον άνθρωπο από την ώρα της γέννησής του.
Ας κάνουμε όμως και μια δεύτερη θεώρηση στο εδάφιο της Αποκάλυψης που λέει ο δοξασμένος πια Ιησούς στη φανέρωσή Του στον Ιωάννη.
Ας σκεφτούμε το κομμάτι που λέει "και έγινα νεκρός" υπό άλλο πρίσμα, όχι αυτό του σαρκικού θανάτου το οποίο ούτως ή άλλως είναι αναμφισβήτητο.
Στην προς Εβραίους επιστολή υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο : "Όστις εν ταις ημέραις της σαρκός αυτού, αφού μετά κραυγής δυνατής και δακρύων προσέφερε δεήσεις και ικεσίας προς τον δυνάμενον να σώζη αυτόν εκ του θανάτου, και εισηκούσθη διά την ευλάβειαν αυτού, καίτοι ων Υιός, έμαθε την υπακοήν αφ' όσων έπαθε, και γενόμενος τέλειος, κατεστάθη αίτιος σωτηρίας αιωνίου εις πάντας τους υπακούοντας εις αυτόν" ( Εβραίους ε' 7-9).
Αυτό που λέει πρακτικά το κείμενο είναι πως ο Ιησούς έζησε ένα μικρό "θάνατο" όσο ακόμη ήταν ζωντανός. Κραύγαζε προς τον Πατέρα Του να τον φυλάει από τον πειρασμό και από την κακία τριγύρω Του. Έκλαιγε παρακαλώντας το Θεό να Τον καταστήσει άξιο να αντέξει τη σταυρική θυσία. Αυτή η εικόνα κάνει θρύψαλλα το συνηθισμένο προφίλ που μερικοί έχουν για τον Ιησού πως ήταν ακλόνητος, ασάλευτος, αλύγιστος. Πως λόγω της θείας δύναμής Του, ήταν ικανός να κάνει τα πάντα. Την εξουσία μεν την είχε, αλλά έπρεπε να μείνει ταπεινός για να αντέξει το φρικτό σταυρικό θάνατο. Άν είχε ενδώσει στον πειρασμό της δύναμής Του, πιθανότατα δεν θα πήγαινε στο σταυρό αν και ήταν ο μόνος αναμάρτητος που θα μπορούσε να σηκώσει τις αμαρτίες του κόσμου.
Αυτός ήταν λοιπόν ο Ιησούς. Ένιωθε μεν εν πνεύματι ασφαλής στην αγκαλιά του Πατέρα του, πονούσε όμως και βασανιζόταν πολύ ζώντας άνθρωπος μέσα στους ανθρώπους και βλέποντας τον πόνο και την αδικία γύρω του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά γνωρίζοντας πως ότι καλό είχε κάνει, θα γύριζε ανάποδα πίσω Του όταν ο ευεργετηθείς λαός που τόσο πολλά είχε λάβει από Αυτόν, θα φώναζε "σταυρωθήτω" .
Έγινε νεκρός λοιπόν ο Χριστός. Όχι μόνο σωματικά μα και στη ζωή του βίωνε την πίκρα και την αχαριστία κάθε μέρα. Ακόμα και τις στιγμές πριν τη σύλληψή Του, οι μαθητές του κοιμόνταν ενώ ο Πέτρος ορκιζόταν μπροστά στους στρατιώτες πως δεν Τον ήξερε.
Με την ανάσταση όμως τα πράγματα αντιστράφηκαν και ήρθαν στη σωστή τους προοπτική. Ο απερριμένος και καταφρονεμένος Ιησούς έγινε ο βασιλεύς των βασιλέων και ο αρχηγός της ζωής. Του δόθηκε η εξουσία να κρίνει ζώντες και νεκρούς. Η θυσία Του έγινε το κλειδί για την αιώνια ζωή σε όσους Τον πιστεύουν.
Το ίδιο ισχύει για τον κάθε ένα μας. Οι δοκιμασίες της ζωής που πολλές φορές μας κάνουν να νιώθουμε εξαντλημένοι και ηττημένοι, μπορούν με την χάρη του Χριστού να γίνουν στεφάνι δόξας στην αιώνια χαρά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου