"Γνωρίζεις τους νόμους του ουρανού;"

Ιώβ λη' 33

Ο άνθρωπος μόλις τα τελευταία 400 χρόνια μπόρεσε να μάθει κάτι περισσότερο για το σύμπαν από ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί. Από το Γαλιλαίο και τον Κοπέρνικο μέχρι σήμερα, έγιναν βήματα ουσιαστικής παρατήρησης και θεώρησης του σύμπαντος που απείχαν τρομακτικά από τις δεισιδαιμονίες και τον παράδοξο τρόπο κατανόησης του μακρόκοσμου από τους αστρονόμους της αρχαιότητας. 

Σήμερα ξέρουμε πως η Γη είναι ένας απειροελάχιστος κόκκος άμμου σε μια διαρκώς κινούμενη θάλασσα γαλαξιών και πλανητικών συστημάτων. Οι σύγχρονοι αστρονόμοι μένουν έκθαμβοι κάθε φορά με τα μεγαλεία του σύμπαντος και αδυνατούν να πιστέψουν τις απίστευτες ποσότητες ενέργειας και δύναμης που αυτό κρύβει.

Ο Ιώβ, την εποχή που έπαθε τις τεράστιες δοκιμασίες του δεν ήξερε, όπως και όλοι οι σύγχρονοί του, τίποτα για την αληθινή δύναμη που κρατά το σύμπαν σε λειτουργία. Ακόμη και ο σοφότερος επιστήμων της γενιάς του δεν μπορούσε να διανοηθεί τι συμβαίνει στα πλανητικά νεφελώματα, στα άστρα που γίνονται σούπερ νόβες, τι είναι τα περιστρεφόμενα πάλσαρ, πως κινούνται οι πλανήτες και πως λειτουργεί η δύναμη της βαρύτητας.

Με την παρουσίαση των θαυμάσιων της φύσης, ο Θεός δεν ήθελε να κάνει επίδειξη δύναμης στον άρρωστο και τσακισμένο από τα προβλήματα Ιώβ. Δεν ήθελε να εξευτελίσει έναν πονεμένο άνθρωπο ο Κύριος λέγοντάς του πως "δεν ξέρεις τίποτα από τους νόμους της γης και του ουρανού". 

Πράγματι, στην κατάσταση του πόνου και της απελπισίας του, ο Ιώβ θα εντυπωσιαζόταν για τον Αρκτούρο και τον Ωρίωνα, αλλά πέραν τούτου δεν μπορούσε να καταλάβει πως θα έλυνε το πρόβλημά του ένας αστερισμός ή ένας νεοσσός κόρακα που δεν έχει να φάει και κράζει στο Θεό.

Για αυτό ο Θεός δεν έμεινε στην παρουσίαση των θαυμασίων Του. Δεν έκανε επίδειξη για να αποχωρήσει μετά αφήνοντας έναν αγαπητό Του δούλο να λιώνει από τη λέπρα. Για το Θεό μεγαλύτερη αξία έχει ένας Ιώβ παρά εκατομμύρια άστρα και γαλαξίες. 

Αυτό είναι ένα ακλόνητο αξίωμα της υπόστασης του Θεού. Αφού είναι ο χορηγός και η πηγή της ζωής, δεν είναι δυνατόν να μην ενδιαφέρεται για αυτήν, να μην πονά όταν ένας άνθρωπος ταλαιπωρείται. 

Δυστυχώς, πολλοί άνθρωποι δεν στρέφονται σε Αυτόν όταν ταλαιπωρούνται και δεν ψάχνουν να Τον βρουν για να ζητήσουν μια εξήγηση, να κάτσουν μπροστά Του και να Του πουν "πες μου τι θες να κάνω για να Σε έχω και για να έχω αιώνια ζωή". Αυτή είναι η λαχτάρα του Θεού για τους ανθρώπους, να τους δει να έρθουν και να Τον ζητήσουν. 

Ο Ιώβ είχε πολύ αίσιο τέλος όπως ξέρουμε. Έκανε άλλα παιδιά, τα πλούτη του διπλασιάστηκαν, η αρρώστια του εξαφανίστηκε και έζησε έκτοτε πολλά ήσυχα και γλυκά χρόνια με το Θεό.

Η θλίψη του τον έφερε στο σημείο να φωνάξει για τις αδικίες της ζωής. Όμως μέσα σε αυτή τη θλίψη ο Θεός του θύμισε να κοιτάξει τη φύση και τον ουρανό, να δει πως αν άψυχα ή έμψυχα δημιουργήματα είναι σε τάξη, τότε Αυτός μπορεί να επέμβει και να ελεήσει διότι τίποτα δεν είναι πέρα από τη δύναμή Του.

Ο ουρανός, το στερέωμα και η φύση πάντα μπορούν να μας θυμίζουν πως υπάρχει αγαθός Δημιουργός και Πατέρας πίσω από όλα αυτά και πως νοιάζεται για μας.