"Σήμερον πρέπει να μείνω εν τω οίκω σου"

Λουκάς ιθ' 5

Η περίπτωση του Ζακχαίου είναι λίγο ως πολύ γνωστή. Ο αρχιτελώνης αυτός περιέκλειε πολλές αρετές της σάρκας. Ήταν λάτρης του χρήματος όντας φοροεισπράκτορας, ήταν άδικος στις συναλλαγές του και κατέκλεβε τον κόσμο ενόσω αυτός πλούτιζε, ο ίδιος παραδέχτηκε αργότερα πως συκοφαντούσε κιόλας και αναμφισβήτητα το ψέμα θα ήταν στις πρώτες του επιλογές. Έχουμε λοιπόν μπροστά μας έναν ψεύτη, άδικο, δόλιο και δοσμένο στο χρήμα άνθρωπο. Τι θα μπορούσε να μας θυμίσει αυτό; 

Τι άλλο από το μέσο σύγχρονο άνθρωπο ο οποίος για το χρήμα και τον πλούτο είναι διατεθειμένος να καταπατήσει κάθε ανθρώπινη αξία, κάθε έννοια καλού. Ιδιαίτερα μάλιστα αν αυτή η επιδίωξη περιλαμβάνει και φήμη ή δόξα, τότε δεν είναι ασύνηθες το φαινόμενο ο άνθρωπος να μετατρέπεται σε ένα δόλιο θηρίο που ζει μονάχα για τον εαυτό του, τα συμφέροντά του, τα σχέδια και τις επιδιώξεις του.

Ο Ζακχαίος όμως είχε και την κρυφή ενοχή των πράξεών του. Πιθανότατα ακούγοντας πως από τα μέρη του περνά ο Μεσσίας, ένας άνθρωπος για τον οποίο ακούγονταν ιστορίες μεγαλείων και θαυμάτων, θα σκέφτηκε πως έπρεπε να Τον συναντήσει. Ήξερε πως ως αρχιτελώνης δεν ήταν καθόλου δημοφιλής ανάμεσα στην κοινωνία. Ήξερε πως τον μισούσαν και τον θεωρούσαν έρμαιο του χρήματος και δόλιο άνθρωπο. Αυτό δεν τον εμπόδισε όμως να σπεύσει να ανέβει στο δέντρο για να δει το Χριστό. Πιθανόν ένα μείγμα από έντονη περιέργεια και ενοχές για την άδεια του ζωή να τον ώθησαν στο να λαχταρά να δει το Μεσσία.

Η ρήση του Χριστού όμως προς αυτόν ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Αντί να τον ελέγξει ο Ιησούς και αντί να πει στον κόσμο "Να, τύποι σαν κι αυτόν θα πάνε στην κόλαση", του είπε πως πρέπει σήμερα να μείνει στο σπίτι του. Στον οίκο της αδικίας, της απάτης και της ματαιοδοξίας. 

Συχνά λέμε πως ο Ιησούς συγχωρούσε τις πόρνες και τους ληστές αλλά παραμερίζουμε το γεγονός πως η καρδιά Του ζητά να προσεγγίσει και τους ματαιόδοξους, τους παραδόπιστους, τους κοινούς απατεώνες, τους συκοφάντες και όσους κυνηγούσαν χίμαιρες στη ζωή τους και πίστεψαν στην ανθρώπινη δύναμη και δόξα.

Εδώ θα αντιληφθούμε το κεντρικό σημείο της σημερινής μας περικοπής. Ουδείς εξ ημών είναι υπεράνω του Ζακχαίου. Μπορεί να μην είμαστε δοσμένοι στην πορνεία και στο έγκλημα, αλλά όλοι μας έχουμε συκοφαντήσει, έχουμε αδικήσει, έχουμε κυνηγήσει αέρινα είδωλα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει βλέψεις για κάτι στη ζωή του. Αναγνώριση, δόξα, πλούτο, φήμη. Τα οποία σπάνια όταν αποκτούνται κάνουν τον άνθρωπο αγαθό. Το αντίθετο, τον κάνουν εγωκεντρικό, εγωπαθή και συχνά τύραννο προς τους άλλους.

Ένας τέτοιος μικρός τύραννος ήταν κι ο Ζακχαίος. Μέχρι που ήρθε στο σπίτι του ο Σωτήρας και τον έκανε με ένα Του χαμόγελο και με μια Του ματιά να σπεύσει να μοιράσει τα μισά του πλούτη στους φτωχούς και να δώσει τετραπλάσιες αποζημιώσεις όχι επειδή πήρε παραπάνω φόρους αλλά για απλή συκοφάντηση. Η σωτηρία είχε έλθει στην ψυχή του και αυτή ξεχύθηκε σαν φως άκτιστο από την καρδιά του και έλαμψε προς τα έξω. Για αυτόν η αναζήτηση της ευτυχίας είχε μόλις τελειώσει.

Κύριε Ιησού, έλα και μείνε και στο δικό μας το σπίτι.