"Ενδύθητε λοιπόν, ως εκλεκτοί του Θεού....σπλάγχνα οικτιρμών"

Κολοσσαείς γ' 12

Ένα από τα χαρακτηριστικά του Χριστιανού είναι και το "ντύσιμο" με σπλάχνα οικτιρμών. Πολλές φορές τονίζουν κάποιοι πως βαπτιζόμενοι στο νερό, ενδυόμαστε το Χριστό. Προφανώς το να γίνουμε κοινωνοί θείας φύσης στην αρχή υπάρχει μόνο σε συμβολικό επίπεδο παρά σε πρακτικό. Με την πάροδο των ετών όμως ο άνθρωπος που αγαπάει τον Ιησού θέλει να Του μοιάσει έστω και με τις λίγες του δυνάμεις και έστω και σε αυτά που η πίστη του μπορεί να αγγίξει.

Στην Καινή Διαθήκη, η έννοια των σπλάχνων είναι αρκετά διαδεδομένη και χρησιμοποιείται τακτικά από τον Παύλο και τον Ιωάννη. Υπάρχει μια ξεχωριστή σημασία στην έννοια αυτή. Προφανώς δεν εννοούνται τα σπλάχνα αυτά καθεαυτά του ανθρώπου αλλά η μεταφυσική τους υπόσταση, δηλαδή τα εσώψυχα, τα βάθη της ύπαρξης του καθενός. 

Ακόμα και σήμερα όταν μιλάμε για ένα μας παιδί το αποκαλούμε "σπλάχνο μου". Είναι κάτι που υποδηλώνει μια βαθύτατη σχέση και όχι απλά το ότι το παιδί βγήκε από την κοιλιά της μητέρας του. Δείχνει μια ένωση υπερβατική, που ξεπερνά τη σάρκα και την όψη. Φαντάζει αναλλοίωτη και σταθερή αυτή η λέξη. Μας ανοίγει ένα κόσμο στέρεης αγάπης που δεν αποβλέπει σε συμφέροντα και που δεν επηρεάζεται από τα προβλήματα. 

Βέβαια, η έννοια των σπλάχνων μπορεί και να προσδιορίζεται αρνητικά. Ο εσωτερικός κόσμος ενός ανθρώπου, τα βάθη της ψυχής του, μπορεί και να μην είναι τόσο αγαθά. Τουναντίον, εκεί μπορεί να φωλιάσουν μίση, κακία, ψεύδος και κάθε τι μιαρό. Αυτά τα σπλάχνα μπορεί σταδιακά να μη νιώθουν αγάπη, συγχωρητικότητα, συμπόνια και κατανόηση. Ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί ακόμη και το δικό του "σπλάχνο", το παιδί του, να μην το συμπονέσει και στηρίξει.

Όσοι όμως θέλουν να ενδυθούν τον Ιησού Χριστό, πρέπει να φορέσουν και τα σπλάχνα των οικτιρμών, του ελέους, της παρηγορίας και της αγάπης που διέθετε ο ίδιος ο Ιησούς. Πρέπει να σπεύδουν να ελεούν, να βοηθούν, να στηρίζουν και να συμπονούν. Παρομοίως, όταν οι ίδιοι χάνουν την πίστη τους προς στιγμής, οφείλουν οι άλλοι να δώσουν σπλάχνα αγάπης και παρηγοριάς.

Για να λειτουργήσει όμως αυτό το σύστημα θα πρέπει να θεωρεί ο ένας τον άλλο κομμάτι του εαυτού του, "σπλάχνο" του. Ο Παύλος είχε γράψει, "διότι ουδείς εμίσησέ ποτέ την εαυτού σάρκα, αλλ' εκτρέφει και περιθάλπει αυτήν" (Εφεσίους ε' 29). Εδώ είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά και μυστήρια της Χριστιανοσύνης, η ενότητα με το Χριστό και η παράλληλη και σταδιακή ενότητα με τον αδελφό σου. Και τα δυο είναι ζητήματα χρόνου, κόπου, πίστης και παθημάτων. Όσο γνωρίζει κανείς τον Ιησού, τόσο θα μπορεί να δείχνει και σπλάχνα οικτιρμών. Όσο μένει κάποιος στη στείρα θεολογία και στην επιφανειακή θρησκεία, τόσο θα αδυνατεί να προσφέρει από την ψυχή του αγάπη και υπηρεσία.

Μεγάλο λοιπόν προνόμιο το να θέλει κάποιος να μιμηθεί τον Ιησού αλλά εξίσου μεγάλο να αποκτήσει έστω και μέρος ελάχιστο από τη μεγάλη Του καρδιά και τους πλούσιους οικτιρμούς Του.

Είθε να το ζήσουμε.