Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά της χριστιανικής εμπειρίας είναι η σχέση με το φως. Προφανώς όχι το υλικό αλλά αυτό που εκπορεύεται από τον Ιησού Χριστό. Όμως, η αντίληψή μας για το υλικό φως μπορεί να μας κατευθύνει και για τις ιδιότητες του πνευματικού.
Ο Χριστός είχε πει στους μαθητές Του "Έτι ολίγον καιρόν το φως είναι μεθ' υμών· περιπατείτε ενόσω έχετε το φως, διά να μη σας καταφθάση το σκότος· και όστις περιπατεί εν τω σκότει δεν εξεύρει που υπάγει. Ενόσω έχετε το φως, πιστεύετε εις το φως, διά να γείνητε υιοί του φωτός" (Ιωάννης ιβ' 35-36).
Δεν έλεγε κάτι το αξιοπερίεργο ο Ιησούς. Τόνιζε στους μαθητές πως τη νύχτα δεν μπορεί κανείς να πάει κάπου με ασφάλεια. Δεν μπορεί να δουλέψει, να χτίσει, να δημιουργήσει. Την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν φωτισμένοι δρόμοι και αν έλειπε το φως της σελήνης, ουδείς μπορούσε να εγγυηθεί την ασφάλεια και την ίδια τη ζωή των διαβατών. Διότι, ακόμη κι αν δεν έπεφταν σε κανένα γκρεμό, μπορεί να τους δεχόταν επίθεση από άγρια ζώα ή ληστές. Οι κίνδυνοι ήταν πολλοί και σοβαροί.
Τόνιζε λοιπόν ο Χριστός πως στο πνευματικό σκοτάδι τα πράγματα είναι τα ίδια. Η ψυχή δεν έχει σίγουρο δρόμο να βαδίσει με κίνδυνο να χαθεί ή να γίνει βορά αρπακτικών, δηλαδή ανθρώπων που παραμονεύουν στο σκοτάδι του Σατανά για να βλάψουν.
Ο απ. Παύλος σημείωνε πως όποιος δεχτεί το Χριστό γίνεται παιδί του φωτός και της ημέρας. Το φως το ανέσπερο του Θεού είναι απαραίτητο όχι μόνο για να μη χαθούμε αλλά και για να βλέπουμε σε ποια σημεία μας οδηγεί η σάρκα μας και που χρειαζόμαστε καθαρισμό. Στο φως όλα φαίνονται και κρίνονται. Στο σκοτάδι μπορούν να κρυφτούν πολλά αλλά στο φως αναγκαζόμαστε να λάβουμε μέτρα εξαγνισμού και μετανοίας.
Πολλαπλό λοιπόν το όφελος του να είναι κανείς υπό το φως του Χριστού. Δεν χάνεται, δεν κινδυνεύει και καθαρίζει εαυτόν από τη βρωμιά της αμαρτίας. Όχι βέβαια μια φορά αλλά εφ' όρου ζωής αφού το ταξίδι προς τον ουρανό διαρκεί σε όλο μας το βίο.
Είθε να γίνουμε και να παραμείνουμε τέκνα της ημέρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου