Κατά Ιωάννην ιβ' 35
Η σημασία του φωτός στην φυσική και πνευματική σφαίρα είναι τεράστια. Η πρώτη εντολή που έδωσε ο Θεός είναι "Γεννηθήτω φως" (Γένεση α' 3). Το φως δεν έχει μόνο την θεμελιώδη αξία του στην πλάση και τον έμβιο κόσμο δια του ήλιου αλλά και στην πνευματική του έννοια δια του φωτισμού της γνώσης του Πλάστη και δημιουργού μας.
Το αρχικό αυτό φως της γνώσης του Θεού έσβησε με την πάροδο των αιώνων και τελικά ο άνθρωπος έμεινε στο σκοτάδι του μυαλού του και άρχισε να μοιάζει με τον εκπεσόντα Εωσφόρο που κι ο ίδιος είχε χάσει το δικό του φως και είχε αποβληθεί από το πνευματικό βασίλειο του Θεού. Για τον άνθρωπο όμως ο Θεός δεν είχε προορίσει σκοτάδι. Για αυτό κράτησε την υπόσχεσή Του και έφερε τον Υιό Του να ανοίξει ξανά την πνευματική πόρτα της επικοινωνίας μαζί του.
Στη φύση, τίποτα δεν είναι τυχαίο και ούτε στα πνευματικά επίσης. Υπάρχουν περίοδοι φωτός και περίοδοι σκότους. Παρομοίως και στον πνευματικό χώρο υπάρχουν οι καιροί κατά τους οποίους το φως του Χριστού, οι ευλογίες, η γαλήνη, η ησυχία και η πνευματική ανάταση λάμπουν και ζεσταίνουν τις ζωές μας.
Όμως, θα έρθουν και οι νύχτες, τα σκοτάδια, οι θλίψεις και οι δοκιμασίες. Για αυτό ο Χριστός είχε πει στους μαθητές τους να περπατούν ενόσω έχουν το φως, δηλαδή τον ίδιο. Μα, κάποιος θα πει, δεν έκατσε και πολύ μαζί τους ο Χριστός. Σύντομα θα έφευγε από δίπλα τους. Τους είχε όμως υποσχεθεί πως θα έστελνε τον Παράκλητο, το Πνεύμα της αλήθειας, να είναι μαζί τους για να μη μένουν ορφανοί (Ιωάννης ιδ' 16-18).
Αυτό που πρακτικά έλεγε ο Χριστός στους μαθητές Του είναι πως πρέπει να μείνουν στην καθαρή διδασκαλία και τις οδηγίες του Αγίου Πνεύματος για να μη χάσουν το πνευματικό τους φως και μετά ως τυφλοί δεν θα ξέρουν που βαδίζουν.
Μπορεί κανείς σήμερα να έχει ξεκάθαρη οδηγία από το Άγιο Πνεύμα; Όχι. Συχνά η ανθρώπινη ολιγοπιστία και οι δοκιμασίες μας κάνουν να χάνουμε την πυξίδα του Πνεύματος. Όμως ο Θεός το ξέρει αυτό και δεν περιμένει μόνο από τα έργα μας και την προσπάθειά μας να βρούμε τον πνευματικό δρόμο. Ενεργεί ο ίδιος με διάφορες περιστάσεις, φωτίζει το νου μας και τη συνείδησή μας και επεμβαίνει πρακτικά όπου χρειάζεται διότι ποτέ δεν είναι Θεός της θεωρίας ή των λόγων όπως οι άνθρωποι αλλά Θεός του Ναι και Αμήν.
Η σταυρική θυσία του Χριστού πάντοτε θα φέγγει και θα δείχνει το δρόμο της αιώνιας ζωής σε όσους μείνουν στο μικρό αυτό φωτεινό μονοπάτι που ο ίδιος ο Ιησούς χάραξε με τη ζωή Του. Έτσι, σιγά σιγά ο άνθρωπος θα ανέβει το δρόμο αυτό της αγάπης και θα γνωρίζει με τα χρόνια πως να εμπιστεύεται το χέρι του Θεού στη ζωή του. Θα πάρει σίγουρα καιρό και θα έχει κάποιο κόπο. Μαζί με τον κόπο όμως θα υπάρχει και η αύρα της ανάπαυσης του Θεού από καιρού εις καιρόν.
Ας Τον ζητούμε λοιπόν να κρατά το λύχνο του πνευματικού δρόμου αναμμένο μέσα στο βαθύ πνευματικό σκοτάδι των καιρών μας.
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ΑπάντησηΔιαγραφή