"Επίστευσα, διό ελάλησα"

Β' Κορινθίους δ' 13

Ο Απόστολος Παύλος αναμφισβήτητα είχε μια εμπειρία πίστης που εμείς δεν έχουμε. Είδε προσωπικά το Χριστό και έλαβε μια ουράνια κλήση πέρα πάσης αμφισβητήσεως. Ανέβηκε μέχρι τρίτου ουρανού και είδε πράγματα πρωτοφανή για άνθρωπο και άκουσε λόγια που δεν του επέτρεψε ο Θεός να πει σε κανένα.

Οι πλειότεροι των ανθρώπων δεν έχουν τέτοιες αποκαλύψεις και σίγουρα δεν περνούν τα τεράστια βάσανα που ο Παύλος πέρασε με τη ζωή του συνεχώς σε κίνδυνο και διωγμό και με σοβαρή αρρώστια από πάνω να τον βασανίζει. 

Ο Παύλος όμως δεν μένει στο "είδα, για αυτό σας μιλώ". Δεν αποκάλυψε τίποτα για το τι είδε. Στην πορεία της ζωής του έμαθε κι αυτός όπως όλοι οι άνθρωποι τι θα πει Χριστός. Όταν παρακάλαγε τον Ιησού να φύγει η αρρώστια από πάνω του, Αυτός του απαντούσε, "σου φτάνει η χάρη μου". Μετά από πολλά χρόνια ο μέγας αυτός απόστολος έφτασε στο σημείο να πει "το δρόμο τελείωσα, την πίστη διατήρησα". 

Κάποιος θα αναρωτηθεί, "μα Παύλε τι πίστη να διατηρήσεις, εσύ τα είδες όλα και τα άκουσες όλα". Κι όμως. Οι μεγάλες δοκιμασίες τον κλόνισαν, οι τεράστιες φροντίδες των εκκλησιών που περίμεναν βοήθεια και σοφία από αυτόν, του έπαιρναν κάθε ικμάδα ενέργειας και ζωντάνιας. Και για να δείξει επιπλέον πως δεν μετρούσαν οι αποκαλύψεις όσο θα νόμιζαν οι πιστοί, καταπιανόταν με το να φτιάχνει σκηνές για να βγάζει το μεροκάματο.

Η μεγάλη αυτή καρδιά πρέπει να αποτελεί το πρότυπο για τη ζωή κάθε Χριστιανού. Μια καρδιά που δεν υπερηφανεύεται για τις αποκαλύψεις και την "πνευματικότητα" της. Μια καρδιά που ομολογεί με παρρησία πως μαθαίνει το Χριστό στην πορεία της ζωής, πως δεν φωτίστηκε αμέσως ούτε έγινε θεολόγος. Μια καρδιά που ομολογεί τις ασθένειες και τις αμαρτίες της στο Θεό και ζητά έλεος. Μια τέτοια καρδιά δε διστάζει όπως ο Παύλος να πει "Απελπίστηκα να ζω, αλλά και στο θάνατο ελπίζω στην ανάσταση του Ιησού". 

Αυτή η αφανής ψυχή που παραδέχεται πως "βλέπει δια κατόπτρου αινιγματωδώς", που τονίζει πως ο πλούτος του Θεού είναι τόσο μεγάλος ώστε κανείς δεν μπορεί να πει πως "γνωρίζει το νου του Κυρίου", έχει στέρεες βάσεις για να φτάσει στο τέρμα του δρόμου και να πει πως κράτησε την πίστη.

Και το σημαντικότερο, ο πιστός που λέει "πίστεψα, για αυτό και μίλησα για το Χριστό", δεν έχει καμιά σχέση με τον κατηχούμενο που απλά αναπαράγει εδάφια και θεωρίες. Αυτή τη φράση μπορεί να την πει μόνο αυτός για τον οποίο το "πίστεψα" σημαίνει "αγάπησα, προσπαθώ, πέφτω, σηκώνομαι, μαθαίνω, ελπίζω". Αυτός, όπως και ο Παύλος, μπορεί με παρρησία να λαλεί και να συνεχίζει το δρόμο της πίστης που οδηγεί στην αιώνια ζωή.

Είθε να αποκτήσουμε όλοι αυτό το είδος της θαυμαστής, αληθινής, ταπεινής πίστης.