Αν και στο ευαγγέλιο του Μάρκου, την απίθανη αυτή ρήση αναφέρεται πως την είπαν οι ίδιοι οι γιοί του Ζεβεδαίου, ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, το ζήτημα παραμένει το ίδιο. Κάποιοι θέλησαν να "προλάβουν" άλλους για τη βασιλεία του Θεού. Η μητέρα των δυο μαθητών, η Σαλώμη, λέγεται πως ήταν συγγενής με τη μητέρα του Χριστού, τη Μαριάμ. Ίσως αυτό να δίνει μια εξήγηση στο γιατί έσπευσε αυτή να "κλείσει" τις πιο προνομιούχες θέσεις στο πιο λαμπρό και ισχυρό βασίλειο του κόσμου.
Η στιχομυθία του Ιησού με τη Σαλώμη είναι μια τυπική ένδειξη του φρονήματος των ανθρώπων και του φρονήματος του Θεού. Ο άνθρωπος βλέπει τα πάντα υπό το πρίσμα της δικής του κυριαρχίας, της δικής του καλοπέρασης και επιβίωσης. Και μετέρχεται κάθε μέσο για να πραγματοποιήσει τους σκοπούς του. Δίκαιο ή άδικο, ηθικό ή ανήθικο. Η υποσκέλιση κάθε αντιπάλου και συναγωνιστή θεωρείται απαραίτητη για να επιτευχθεί η επικράτηση. Ο Θεός βλέπει τα πράγματα τελείως διαφορετικά. Αυτός θέλει την υπηρεσία και την ταπεινοφροσύνη χωρίς να δίνει έμφαση σε θέσεις, θρόνους και οφίκια.
O Χριστός κάποτε είχε αποκαλέσει τους 2 αυτούς μαθητές του, "Υιούς βροντής". Ενδεχομένως να είχαν δυναμικό χαρακτήρα, κάπως ατίθασο. Σίγουρα πάντως δεν περνούσαν απαρατήρητοι. Και υπάρχει και το ενδεχόμενο η προσπάθειά τους να παρακάμψουν τους υπόλοιπους μαθητές να μην ήταν καθαρά αποτέλεσμα εγωϊσμού ή ματαιοδοξίας αλλά ζήλος για τη βασιλεία του Θεού εκφρασμένος όμως με άκομψο τρόπο.
Είτε έτσι όμως, είτε αλλιώς, ο Χριστός τους απάντησε πως στη δική Του βασιλεία αφενός ο Πατέρας Του αποφασίζει με δικά Του κριτήρια το ποιος θα λάβει ποια θέση και αφετέρου ο πραγματικά μεγάλος στη Βασιλεία των Ουρανών είναι ο υπηρέτης των πάντων. Όπου υπηρέτης όμως πρέπει να διαβάζουμε και απουσία χειροκροτημάτων, έλλειψη τιμών, σχεδόν απαξίωση. Κανείς υπηρέτης δεν θεωρείται μαρκήσιος, λόρδος ή πρίγκηπας. Ούτε και θα πρέπει να ζητεί να τον αποκαλούν έτσι. Αν κάποιοι που θέλουν να υπηρετούν το Θεό δέχονται μεν το "υπηρέτης" αλλά κρατούν ρεζέρβα κι ένα τίτλο ευγενείας για τον εαυτό τους, κάτι δεν είναι σωστό.
Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης στη μετέπειτα πορεία τους βίωσαν μεγάλα γεγονότα. Είδαν τη μεταμόρφωση του Χριστού, την ανάσταση της κόρης του Ιάειρου και την αγωνία του Χριστού στη Γεθσημανή. Είδαν και τις 2 όψεις του νομίσματος. Τη δόξα και το δράμα. Τη χαρά και τον πόνο. Το θάνατο και την ανάσταση. Και μετέπειτα έγιναν ταπεινοί μαθητές του Δασκάλου τους. Ο μεν Ιάκωβος μαρτύρησε πρώτος από όλους τους 11 (πλην του Ιούδα) μαθητές, ο δε Ιωάννης έμελλε να βιώσει την Αποκάλυψη μετά την οποία έπεσε σαν νεκρός από το μέγεθος των αποκαλύψεων και κατάλαβε ποιος πραγματικά είναι ο Χριστός όταν του αποκαλύφθηκε στην βασιλική Του μορφή.
Πολλές φορές όμως η έλλειψη αυτή της αποκάλυψης του πόσο ένδοξος είναι ο Χριστός και πόσο τιποτένιοι εμείς ως άνθρωποι, οδηγεί σε προσωπικές στρατηγικές, σε ίντριγκες, σε μυστικά σχέδια και στα επακόλουθα σχίσματα που σκανδαλίζουν πιστούς και μη. Αυτά φανερώνουν έναν ανταγωνισμό ισάξιο των επιθυμιών της μάνας των παιδιών του Ζεβεδαίου που ζητούσε τιμές μη έχοντας καταλάβει την ταπεινοφροσύνη του ίδιου του Χριστού. Και το μόνο που κέρδισε ήταν η δυσαρέσκεια των άλλων μαθητών.
Είθε δια των όποιων παθημάτων και δια της στήριξης του Χριστού να φτάσουμε στο σημείο να αναγνωρίσουμε πως για όλους υπάρχει θέση στον ουρανό και στο πως υπάρχει μεγαλύτερη χαρά στο να υπηρετεί κανείς από το να υπηρετείται. Όσοι, δε, σκέφτονται να κρατούν στον ουρανό και το γυαλιστικό για τους θρόνους τους, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουν κάποια πράγματα. Οι ταπεινοί και υπηρετούντες όμως θα τιμηθούν από τη γενναιοδωρία του ίδιου του Χριστού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου