"Ιδού, τώρα καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού, τώρα ημέρα σωτηρίας"·

Β' Κορινθίους ς' 2

Συμβαίνει συχνά οι άνθρωποι να μην ασχολούνται με το Θεό, μάλιστα να Τον κοροϊδεύουν κιόλας και να Του επιτίθενται διότι παιδάκια πεθαίνουν από πείνα και αρρώστιες. Αφενός μεν και η πείνα μα και οι αρρώστιες θα είχαν σχεδόν εκλείψει από τη γη αν τα μισά των χρημάτων που δίνονταν για όπλα τα έδιναν για ιατρική έρευνα και θεραπεία, αφετέρου όσοι κατακρίνουν το Θεό για διάφορα ουδόλως σκέπτονται να κατακρίνουν τους ίδιους αυτούς ανθρώπους που παράγουν την πείνα, τους πολέμους, τις ανισότητες.

Παρόλα αυτά, σε περιόδους κρίσεων, φυσικών καταστροφών, μαζικών δολοφονιών, κλπ., παρατηρείται μια αύξηση ανθρώπων στις εκκλησίες. Νιώθει ο μέσος άνθρωπος το σκοτεινό χέρι του θανάτου και του ολέθρου και από ένστικτο να μην πεθάνει σπεύδει να ζητήσει τη βοήθεια του Θεού. Άλλοι προσεύχονται στον Αλλάχ, άλλοι στο Βούδα κι άλλοι στο Σίβα. 

Ο Θεός της Αγίας Γραφής όμως γνωρίζοντας την δόλια καρδιά του ανθρώπου του υπενθυμίζει πως πάντοτε η θύρα Του είναι ανοικτή. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Ανεξαρτήτως περιστάσεων, χαράς ή λύπης, πλούτου ή φτώχειας, αρρώστιας ή υγείας.

Βέβαια, υπάρχει αυτή η ανίκητη τάση να ξεχνά ο άνθρωπος το Θεό, την αιώνια ζωή, την αγάπη προς τον πλησίον, την αλληλοβοήθεια και κάθε τι αγαθό μόλις νιώσει μικρός θεός. Μόλις πέσουν πλούτη, δόξα, φήμη, φίλοι, χειροκροτήματα και επευφημίες, η καρδιά έχει την τάση να αφήνει τον αληθινό πλούτο και να σύρεται οπίσω ματαιόδοξων επιδιώξεων. 

Στις Παροιμίες ένας πιστός ονόματι Αγούρ, επεσήμανε το αυτονόητο: πλούτον μη δώσης εις εμέ· τρέφε με με αυτάρκη τροφήν. Μήποτε χορτασθώ και σε αρνηθώ και είπω, Τις είναι ο Κύριος; (Παροιμίες λ' 8-9)

Στο βιβλίο του Ιώβ υπάρχει ένα καταπληκτικό εδάφιο. Λέει πως ο Θεός μιλά στους ανθρώπους ακόμα και στον ύπνο τους για να τους νουθετήσει να μην υπερηφανεύονται:

Διότι ο Θεός λαλεί άπαξ και δις, αλλ' ο άνθρωπος δεν προσέχει. Εν ενυπνίω, εν οράσει νυκτερινή, ότε βαθύς ύπνος πίπτει επί τους ανθρώπους, ότε υπνώττουσιν επί της κλίνης· τότε ανοίγει τα ώτα των ανθρώπων, και επισφραγίζει την προς αυτούς νουθεσίαν· διά να αποστρέψη τον άνθρωπον από των πράξεων αυτού και να εκβάλη την υπερηφανίαν εκ του ανθρώπου.
(Ιωβ λγ'14-17)

Ο Θεός λοιπόν μεταχειρίζεται φυσικούς και υπερφυσικούς τρόπους, με τα διάφορα συμβάντα της ζωής, για να διδάξει στον άνθρωπο να μην έχει την ελπίδα του στη ματαιότητα αλλά στην αγαθή και καλή ψυχή. Μια τέτοια ψυχή μπορεί να διακρίνει την ανοικτή πόρτα της σωτηρίας και μπορεί να έχει αιώνια ζωή. Οι άλλοι, οι πολύ απασχολημένοι με τις δουλειές τους, πιθανότατα δε θα βρουν ποτέ το δρόμο της αιώνιας ζωής.