A' Κορινθίους η' 1
Ο Απόστολος Παύλος ήταν εξαιρετικός στο πεδίο των γνώσεων. Μαθήτευσε στα πόδια του θρυλικού νομοδιδάσκαλου Γαμαλιήλ, ήταν άμεμπτος στα θρησκευτικά του καθήκοντα και από ζήλο....άλλο τίποτα. Ήταν θρησκευτικά φανατικός με αυτό τον ιδιάζοντα ακραίο Ιουδαϊκό φανατισμό ο οποίος θεωρούσε την τήρηση των γραφών μέχρι κεραίας ως απαραίτητη προϋπόθεση για την διατήρηση του έθνους του Ισραήλ.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι εκτός των τάξεων των γραμματέων, των Φαρισαίων, των ραββίνων και των ιερέων, οι υπόλοιποι μη κατέχοντες τις γνώσεις του Νόμου και των προφητών εθεωρούντο απλά αγράμματοι, άξεστοι και άνευ σημασίας. Για αυτό και η θρησκευτική αφρόκρεμα αρνήθηκε να δει το θαύμα που ο Χριστός έκανε στον τυφλό. Το μόνο που ξεστόμισαν ήταν το γεμάτο ειρωνία, "Εσύ γεννήθηκες στην αμαρτία και διδάσκεις εμάς;" (Ιωάννης 9:34). Η ενασχόλησή τους με τα ιερά κείμενα και την ερμηνεία τους δεν τους επέτρεψε να δουν το θαύμα αλλά μόνο το οτι αυτοί ήταν δίκαιοι και ο τυφλός αμαρτωλός.
Ο Παύλος λοιπόν, όντας βυθισμένος μέχρι την κορυφή σε αυτού του είδους τη θρησκευτικότητα, κατάλαβε αμέσως μόλις συνάντησε τον Ιησού ότι οι γνώσεις είναι μηδέν και ότι αξία πλέον έχει η αγάπη του Χριστού που τον έσωσε και τον κάλεσε.
Πράγματι, η αγάπη οικοδομεί. Χτίζει, αυξάνει, πληθύνει και φέρνει καρπό τεράστιο. Αγάπη ανυπόκριτη και αδελφική. Όχι θρησκευτική. Αδελφός δεν καλείται κάποιος που ανήκει στη σέκτα μας, στην εκκλησία μας, στο γκρουπάκι μας. Αδελφός δεν είναι αυτός που συμφωνεί μαζί μας και που όταν διαφωνήσει ή αλλάξει συνάθροιση τον θεωρούμε "πλανεμένο" ή "αποστάτη". Αδελφός σίγουρα δεν είναι όποιος συντρώγει μαζί μας σε αγάπες ή μεταλαμβάνει της θείας κοινωνίας.
Η αγάπη που είχε στο νου του ο Παύλος είναι καθαρά πνευματική. Και έγκειται στην κεντρική ιδέα ότι αγαπάμε διότι αγαπηθήκαμε. Αυτό και μόνο. Ελεούμε διότι ελεηθήκαμε. Συγχωρούμε διότι συγχωρεθήκαμε. Ευλογούμε διότι ευλογηθήκαμε.
Ο Θεός....ο παρηγορών ημάς εν πάση τη θλίψει ημών, διά να δυνάμεθα ημείς να παρηγορώμεν τους εν πάση θλίψει διά της παρηγορίας, με την οποίαν παρηγορούμεθα ημείς αυτοί υπό του Θεού· διότι καθώς περισσεύουσι τα παθήματα του Χριστού εις ημάς, ούτω διά του Χριστού περισσεύει και η παρηγορία ημών. Και είτε θλιβόμεθα, θλιβόμεθα υπέρ της παρηγορίας σας και σωτηρίας της ενεργουμένης διά της υπομονής των αυτών παθημάτων, τα οποία και ημείς πάσχομεν· είτε παρηγορούμεθα, παρηγορούμεθα υπέρ της παρηγορίας σας και σωτηρίας· και η ελπίς, την οποίαν έχομεν, είναι βεβαία υπέρ υμών·
Β' Κορινθίους Α' 4-6
Το συμπέρασμα λοιπόν βγαίνει αβίαστα. Μόνο αυτός που έχει λάβει συγχώρεση από το Χριστό και που Τον έχει αγαπήσει, μπορεί με τη σειρά του να προσφέρει αγάπη και οικοδομή. Αυτός που δεν έχει παρηγορηθεί, δεν μπορεί να παρηγορήσει. Το πολύ-πολύ να σου αραδιάσει ολόκληρη τη Βίβλο στον πόνο σου. Διότι αυτό ξέρει μόνο. Να είναι άτυπος θεολόγος. Να σκύψει στην πληγή σου όμως δύσκολο διότι πρέπει ο ίδιος να έχει καταλάβει τι εστί παρηγορία του Θεού.
Ο Παύλος αγάπησε τους Χριστιανούς μέσα από δύο βιώματα. Από την κλήση του Χριστού και από τα δικά του παθήματα. Άν δεν είχε πάθει, δεν επρόκειτο να έχει πατρική καρδιά. Θα περιδιάβαινε τις εκκλησίες και θα έκανε κηρύγματα, όπως κάνουν πολλοί.
Φυσικά και δεν είναι δυνατόν να ζητάμε τα τρομερά παθήματα του Παύλου για να γίνουμε σαν αυτόν. Αυτός είχε μοναδικό σταυρό, μοναδική αποστολή και μοναδική θέση στη Βασιλεία του Θεού. Μπορούμε όμως σίγουρα εμείς να πράξουμε το ελάχιστο για να οικοδομήσουμε τους αδελφούς μας.
Κάθε τι σε αυτή την κατεύθυνση μπορεί να φέρει πνευματική πρόοδο και ευλογία. Λίγες, μικρές θυσίες αγάπης από ελεημένους ανθρώπους. Ο ελεημένος παραμένει και ταπεινός. Ο θεωρών εαυτόν αναγεννημένο και πριγκηπόπουλο του ουρανού αραδιάζει εδάφια και δεν ασχολείται με πολλά άλλα.
Είθε να γίνουμε ελεημένοι κι όχι θεολόγοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου