"θέλω όμως εξαιρέσει εν εκείνη τη ημέρα την γην Γεσέν, εν ή κατοικεί ο λαός μου"

Έξοδος η' 22

Η γη Γεσέν στη βορειο-δυτική Αίγυπτο ήταν μια πλούσια γη. Ο Ιωσήφ είχε καλέσει τον πατέρα και τα αδέλφια του κατ' εντολή του Φαραώ για να γλυτώσουν την πείνα που είχε σαρώσει τη δική τους γη. Ο Φαραώ παραχώρησε ίσως το καλύτερο τμήμα στην Αίγυπτο για τους συγγενείς του Ιωσήφ, κοντά στο δέλτα του Νείλου, μια γη εύφορη, πλούσια, ιδανική για νομαδικές και ποιμενικές φυλές. 

Μετά το θάνατο του Ιωσήφ όμως, ένας νέος Φαραώ σκέφτηκε ότι οι Εβραίοι πλέον ήταν ολόκληρος λαός που θα μπορούσε να εξεγερθεί εναντίον των Αιγυπτίων. Και η γη Γεσέν από ευλογία έγινε συμφορά. Η πρωτεύουσά της, Πιθώμ, έγινε "πόλη-αποθήκη" του Φαραώ και οι Ισραηλίτες έθνος σκλάβων για σχεδόν 400 χρόνια. 

Όταν ήλθε η ώρα της απελευθέρωσης μέσω του Μωϋσή, ο Θεός εξαίρεσε τη Γεσέν από τις πληγές και το θανατικό που θέριζε τους Αιγύπτιους. Ξαφνικά, η Γεσέν ξανάγινε καταφύγιο, όαση ευλογίας και καταφυγή των ταλαιπωρημένων Εβραίων. 

Κάλλιστα θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τη γη αυτή με τη "γη" στην οποία ο Χριστιανός καλείται να ζήσει. Είναι μια γη σκλαβιάς, παθημάτων, μαστιγίου, πόνου και αγωνίας. Τα βάσανα δε λείπουν και η έλευση της σωτηρίας μοιάζει μακρινή. 

Πολλοί πηγαίνουν στο Χριστό για να περνούν μόνο καλά. Θέλουν να τους βοηθά στη ζωή τους, να κάνει καλά ένα συγγενή τους, να περάσουν τα παιδιά του στις εξετάσεις, να εγκριθεί το δάνειο που περιμένουν, να τους τύχει καλό αφεντικό στη δουλειά, να παντρευτούν ένα καλό ταίρι. 

Ίσως όμως τα πράγματα να μην είναι έτσι. Ίσως και οι λεγόμενοι "αναγεννημένοι" να φάνε μαστίγιο με τη σέσουλα, ίσως να κλάψουν πικρά για τις αδικίες της ζωής. Ενδεχομένως θα απορήσουν που κάποιοι που δε λογαριάζουν θεούς ή δαίμονες περνούν μια σχετικά ωραία ζωή και τα σχέδιά τους ευοδώνονται. Ίσως τελικά να μην είναι τόσο ρόδινα τα πράγματα στην πνευματική "γη Γεσέν". Σε ορισμένες περιπτώσεις, δε, μόνο χλεύη και διωγμό υφίσταται κάποιος που απλά θα ομολογήσει ότι πιστεύει στο Χριστό. 

Ας θαρρούμε, όμως. Υπάρχει μια ατράνταχτη υπόσχεση του Θεού. Ότι όποιος κατοικεί στην πνευματική πια γη Γεσέν, θα έρθουν στιγμές που θα υπάρξει θεϊκή προστασία και καταφύγιο. Όταν η καταιγίδα θα μαίνεται, αυτός θα έχει ησυχία. Όταν οι άλλοι που θεό δε λογάριασαν ποτέ τους και θεωρούν εαυτούς ανίκητους, θα καμφθούν και θα τρομάξουν, ο κάτοικος της Γεσέν θα δει τις ακρίδες και τις πληγές να περνούν χωρίς να τον αγγίζουν. 

Η Γεσέν μπορεί να είναι για σένα οι περίοδοι που ο Θεός σε θέτει υπό την σκέπην Του για να μη σε κάψει ο ήλιος. Που σε φυλάττει από διάφορες αναποδιές και τρικυμίες της ζωής. Που σου φέρνει ανέλπιστη βοήθεια από εκεί που δεν περιμένεις. Που ένα άλυτο πρόβλημα που σε ταλάνιζε βρίσκει ξαφνικά τη λύση του και δεν έρχεσαι στα όρια της απελπισίας. 

Όλες αυτές οι παρεμβάσεις του Θεού είναι η γη Γεσέν. Όχι γιατί εσύ ή εγώ είμαστε προνομιούχοι ή ιδιαίτεροι, αλλά διότι όποιος στραφεί στο Χριστό και στο σταυρό του Γολγοθά δικαιούται της χάρης του Εσταυρωμένου. Και ο Θεός τον «μετακομίζει» στη γη αυτή που θα έχει προστασία από τα δεινά της ζωής χωρίς Χριστό. Η «μετακόμιση» βέβαια είναι προσωρινή μέχρι να έρθει η ώρα της απολύτρωσης, όπως έγινε και με τους Ισραηλίτες. 

Το δεύτερο Πάσχα δεν είναι άλλο από τη μετάβαση από τη γη του μόχθου στη γη της επαγγελίας, σε μια χώρα που δεν γνωρίζει πόνο, αδικία, μίσος και αρρώστια. Εκεί στην ουράνια χώρα μας περιμένει η θαυμαστή συνάντηση με αυτόν που αγάπησε την ψυχή μας και τη λύτρωσε με το ίδιο του το αίμα.