"Λάβετε, φάγετε· τούτο είναι το σώμα μου το υπέρ υμών κλώμενον"

Α' Κορινθίους ια' 24

Η θεία κοινωνία είναι ένα από τα πιο ανεξερεύνητα μυστήρια. Όχι όμως με τον τρόπο που ορισμένοι πιστεύουν, αν δηλαδή γίνεται μετουσίωση του σώματος και αίματος του Χριστού την ώρα της μετάληψης ή όχι. Το μυστήριο δεν έγκειται στο υπερφυσικό και μεταφυσικό του πράγματος αλλά στο μοναδικό του συμβολισμό.

Στο Ιωάννης ς' 35 ο Χριστός είπε ότι Αυτός είναι το ψωμί της ζωής. Όπως στη Σαμαρείτισσα είχε τονίσει το ζωντανό νερό, έτσι και στο ευαγγέλιο του Ιωάννη τόνισε το ψωμί. Την εποχή του Χριστού για ένα φτωχό άνθρωπο το ψωμί και το νερό ήταν το παν για την επιβίωσή του. Θυμόμαστε την προσευχή του Χριστού για το "τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον". Ήταν μεγάλης σημασίας η εξασφάλιση του ψωμιού. Δίνοντας την εικόνα του άρτου και του ύδατος, ο Χριστός έδινε στον απλοϊκό άνθρωπο της εποχής να καταλάβει ότι Αυτός ήταν που είχε ανάγκη ο άνθρωπος για να ζήσει. Όχι σωματικά αλλά αιώνια.

Η σημασία όμως του ψωμιού φαίνεται μόνο όταν κάποιος πεινάει. Ο χορτάτος δεν θα ενδιαφερθεί να το φάει. Ας θυμηθούμε πως ήρθε στα λογικά του ο άσωτος υιός. Δεν λογικεύτηκε από τη μοναξιά του, ούτε από τη σκληρότητα των ανθρώπων που τον εκμεταλλεύτηκαν, ούτε από τη μυρωδιά των χοίρων και του βορβόρου που τον περιέβαλλε. "Ξύπνησε" γιατί πόθησε το ψωμί:

"Ελθών δε εις εαυτόν, είπε· Πόσοι μισθωτοί του πατρός μου περισσεύουσιν άρτον, και εγώ χάνομαι υπό της πείνης"

Λουκάς ιε' 17

Αυτή η ακατανίκητη ανάγκη για ζεστό, φρέσκο, σπιτίσιο ψωμί, έκανε τον άσωτο να γυρίσει πίσω. Διότι μαζί με το ψωμί ήξερε ότι θα έβρισκε και ασφάλεια, και ρούχα, και ζεστασιά. 

Το μέγα λοιπόν μυστήριο της κοινωνίας έγκειται στο πόσο (και αν) ο κάθε ένας νιώθει πως έχει την ανάγκη του Χριστού. Πόσο νομίζουμε ότι η ζωή μας χωρίς Αυτόν είναι κενή και πόσο αναγνωρίζουμε την υπαρξιακή και πνευματική μας πείνα. 

Όποιος πεινάει για το Χριστό μπορεί και να Του μιλάει για τις αμαρτίες του, να εξομολογείται σε Αυτόν τα κρίματά του, να ζητάει την καθημερινή Του προστασία και να θέλει να Τον έχει αρχηγό της πίστης του. 

Με αυτό το σκεπτικό, ακόμη κι αν ο θάνατος κτυπήσει την πόρτα, ο πιστός θα αποζητήσει τη συνάντηση με Αυτόν που ζήτησε από αυτή κιόλας τη ζωή. Και αυτή η συνάντηση θα είναι χαρμόσυνη και γαλήνια. Στην ουράνια δόξα.